Ai nuk humbi kohë. Hodhi një vështrim përreth; i ati ndodhej larg, i përqendruar te rrugica mes varreve. Klajdi futi dorën nën këmishë dhe nxori kryqin e vogël të së ëmës. Ishte i ngrohtë, sikur të kishte puls, i nxehur nga lëkura e tij. Gjëja më e shtrenjtë që zotëronte. Lidhja e vetme e padukshme me atë jetë të qetë dhe të lumtur që kishte mbetur pas, si një fotografi e zbehur. U ul në gjunjë dhe, me kujdes, e rrëshqiti kryqin nën bazën e lapidarit të Arlindës.
— Ju lutem, faleni… — pëshpëriti, dhe zëri iu drodh si fletë në erë. — Faleni hallë Mimozën. Ajo nuk donte të lëndonte askënd. Po vuan shumë. Kjo është flijimi im. Gjëja më e shtrenjtë që kam. Nëna ime. Ajo ishte e mirë… edhe ajo ka vdekur. Më mungon tmerrësisht. Edhe hallës i mungon. Ajo ka mbetur krejt vetëm. Merreni këtë kryq dhe hiqjani mallkimin. Ju lutem…
Asnjë përgjigje nuk erdhi. Vetëm era kaloi lehtë mes degëve të pishave. Por brenda tij u shtri një qetësi e pazakontë, sikur dikush t’i kishte hequr një barrë nga shpatullat.
— Klajd, dua të flas për diçka, — i tha i ati, duke i vendosur dorën mbi shpatull, kur po ktheheshin me makinë. — Kam njohur një grua. Quhet Hyrie. Ne… jemi martuar. Ajo mezi pret të të njohë.
Bota u rrëzua sërish. Këtë herë pa zhurmë, por përfundimisht. Klajdi tundi kokën në heshtje, gëlltiti lotët dhe nxori me zor një fjalë:
— Bukur.
Hyria, ose “halla Hyrie” siç pritej ta thërriste, ishte gjithçka që Mimoza nuk ishte: e buzëqeshur pa pushim, gjithmonë në lëvizje, me zë të ëmbël e të ngjitur. E mbulonte me dhurata, përpiqej ta përqafonte në çdo rast, por prekjet e saj i dukeshin të huaja dhe bezdisëse. Harronte vazhdimisht që ai nuk hante vezë dhe mërzitej sa herë që Klajdi refuzonte omletën.
— Po çfarë ke? Jam lodhur, kam hedhur kërpudha, barishte!
— Nuk ha vezë… — përsëriste ai, duke u ndier fajtor pa e ditur pse.
— Ah, e vërtetë, zemra! Më fal, më iku nga mendja!
Por të nesërmen gjithçka përsëritej njësoj.
Dy muaj më vonë, ditën kur ra bora e parë e butë dhe e bardhë, ata e ulën në divan dhe, me fytyra që shkëlqenin nga gëzimi, shpallën:
— Do të bëhesh me motër!
Klajdi e kuptoi menjëherë. Frika e tij më e madhe po merrte formë. Ai nuk ishte më i nevojshëm. Detyroi buzëqeshjen dhe tha:
— Shumë bukur! A mund të kem një kotele për ditëlindje?
— Kotele? — Hyria ngriti duart. — Plot mikrobe! Dhe babai yt ka alergji!
I ati hapi krahët me ndjesë. Përpjekja dështoi.
Për ditëlindje mori një telefon të ri. U shtir i entuziazmuar. Por dhurata më e bukur erdhi nga Mimoza. Në pako ishte libri i parë i “Harry Potter”. I ati mendonte se ishte herët, por Klajdi u magjeps. E lexoi për dy ditë dhe kërkoi librin tjetër.
— Për Vitin e Ri do ta blejmë, — premtoi Hyria. — Dhuratë perfekte!
Dhe pikërisht atëherë, një dritë i ndriti mendjen. Mimoza nuk e kishte harruar kurrë: gjithmonë dërgonte diçka, gjithmonë kujtohej për të. Po ata? A ishin kujtuar ndonjëherë për të?
— Babi, kur e ka ditëlindjen halla Mimoza?
— Hm… — u mendua ai. — Më duket më pesë dhjetor. Duhet t’i dërgojmë një kartolinë.
Por Klajdi donte më shumë se kaq. Një plan po piqej.
Veproi si një agjent sekret. Me ndihmën e shokut të klasës, Orgest Muça, ekspert udhëtimesh me autobus, ia mori fshehurazi kartën bankare të të atit ndërsa prindërit po hanin darkë. Bleu online dy bileta për në Përmet — një për vete, një për të atin; sistemi i plotësoi vetë të dhënat. I printoi dhe fshiu njoftimin nga emaili. Në tregun e shpendëve, një plak me kapele leshi i dha falas një kotele të vogël portokalli. Orgesti e mbajti një natë. Mëngjesin e pesë dhjetorit, Klajdi bëri sikur shkonte në shkollë, mori kotelen dhe u drejtua për në stacion.
Zemra i rrihte si e çmendur. Kontrollorja pyeti:
— Ku janë prindërit?
— Ja, babi atje në turmë, po e arrij, — gënjeu dhe u fut me shpejtësi në autobus.
Ishte udhëtimi më i frikshëm dhe më emocionues i jetës së tij.
Në Përmet bora kishte mbuluar gjithçka. Kotela nën xhaketë mjaullinte dobët. Një grua e mirë i tregoi rrugën. Para shtëpisë së njohur, Klajdi ngadalësoi. Po sikur ajo të zemërohej? Po sikur ta përzinte?
Por kur Mimoza hapi derën, fytyra e saj nuk u ashpërsua. Fillimisht u mbush me frikë, pastaj hutim, dhe më pas u ndriçua nga një gëzim aq i sinqertë sa Klajdi gati shpërtheu në lot.
— Klajd! O Zot! Si erdhe vetëm? Je ngrirë! Hyr shpejt! Do të marr babin në telefon! Po kjo… çfarë është? — sytë iu ngulën te topthi që lëvizte në gjoksin e tij.
— Është për ty. Dhuratë. Gëzuar ditëlindjen, — tha ai me zë të ngjirur.
Ata qëndruan përballë njëri-tjetrit, pa folur. Mimoza tha ngadalë:
— Më është shfaqur Arlinda në ëndërr… Më buzëqeshte, më përshëndeste me dorë. Por prapë kam frikë… nuk mundem…
Klajdi buzëqeshi aq gjerë sa s’kishte nevojë për shtirje.
— Unë jam këtu. Dhe të dua shumë. E di gjithçka.
Fytyra e Mimozës u shtrembërua nga emocioni. Me njërën dorë mori kotelen, me tjetrën e shtrëngoi Klajdin fort, si nënë.
— Portokalli… — pëshpëriti ajo, duke përkëdhelur kotelen. — Faleminderit, shpirt. Faleminderit.
Sigurisht, i ati e qortoi ashpër më pas, por në sytë e tij kishte më shumë respekt sesa zemërim.
— Po rritet burrë i vërtetë, — i tha Hyries kur mendonin se Klajdi flinte. — E mendoi mirë. Do ta lejoj të vijë te halla për pushimet e dimrit. Te Portokalliu.
— Si mundesh! Duhet ndëshkuar! — u indinjua ajo.
— Është djali im, Hyrie. Dhe bëri atë që mendoi se ishte e drejtë. Për kë? Për njeri të gjakut. Vajza jonë do të ketë vëllain më të mirë në botë.
Duke rënë në gjumë në shtratin e tij, Klajdi shtrëngonte një imazh të ri, ende të paqartë: nënën që nuk ishte larguar, por ishte kthyer në engjëll mbrojtës, dhe hallën, zemra e ngrirë e së cilës më në fund ishte shkrirë. Dhe ai e dinte se diku atje, nën gurin e ftohtë të varrezës së fshatit, prehej kryqi i nënës — pagesa më e shtrenjtë për gjënë më të vyer: të drejtën për të dashur dhe për t’u dashur. Dhe kjo ishte marrëveshja më e ndershme që kishte bërë ndonjëherë në jetën e tij.