— Na kanë ftuar përsëri fqinjët për Vitin e Ri, — i tha Dritan Mëhilli bashkëshortes sapo hyri në shtëpi. — U përplasa te ashensori me Bashkim Zylyftarin dhe ai ma dha lajmin si surprizë.
— Dhe ti çfarë u the? — u tensionua menjëherë Flutura Kalemi, duke ngritur vetullat.
— I thashë që ende nuk kemi vendosur si do ta kalojmë festën dhe se nuk mund të japim përgjigje tani për tani, — u shpreh ai disi i hutuar. — Nuk më vinte ta refuzoja prerë, por e mbaj mend sa e mërzitur u bëre vitin e kaluar, ndaj mendova ta flasim më parë bashkë.
Flutura e kishte shumë të freskët në mendje përvojën e vitit të shkuar dhe që atëherë i kishte bërë të qartë burrit se ajo ishte hera e parë dhe e fundit që pranonin diçka të tillë. Me fqinjët kishin marrëdhënie korrekte, pa konflikte, por as miqësi të ngushtë nuk ekzistonte. Në të njëjtin pallat jetonin prej gati tridhjetë vitesh; takoheshin në ndonjë festë fëmijësh apo mbledhje lagjeje, por aq. Megjithatë, vitin e kaluar, çifti fqinj, Bashkim Zylyftari dhe Lindita Tahiri, kishin vendosur papritur të organizonin një festë të madhe në shtëpinë e tyre.
— Fëmijët tanë janë rritur të gjithë, por ne ende kemi energji dhe dëshirë për të shijuar jetën, — fliste pa pushim Lindita atëherë. — Menduan me Bashkimin që, nëse mblidhemi të gjithë te ne, kontribuojmë me nga pak para për tryezën dhe secili sjell diçka të vogël, do të dalë një festë shumë e bukur për rreth dhjetë veta.
— Po të gjithë e pranuan këtë ide? — kishte pyetur Flutura me dyshim.
— Familja Kastrati do të sjellë fruta, Prifti janë zotuar për një tavë peshku, Zeneli kanë marrë përsipër tortën, — i rendiste Lindita me entuziazëm. — Pra, tani mbeteni vetëm ju.
Pas një bisede mes tyre, Flutura dhe Dritani vendosën ta pranonin ftesën. Një arsye e fortë ishte se prej vitesh i kalonin festat vetëm, pasi fëmijët kishin krijuar familjet e tyre dhe plane të tjera.
— Ta respektojmë ftesën, se ndryshe herën tjetër mund të mos na ftojnë më, — arsyetonte Dritani. — Në fund të fundit, s’është keq: japim kontributin, nuk kemi rrugë për të bërë dhe, nëse lodhemi, kthehemi në shtëpi kur të duam.
— Mirë atëherë, — pranoi Flutura pas një pauze, — por duhet ta mendojmë me kujdes çfarë do të çojmë dhe si do ta organizojmë gjithçka, që të mos përsëriten gabimet e herës së kaluar.