Flutura Kalemi u tregua e arsyeshme dhe ra dakord që gjithçka duhej menduar paraprakisht: çfarë do të merrnin me vete dhe sa do të kontribuonin për tryezën e përbashkët. Sipas llogarive që kishin bërë fqinjët, nga secili i rritur do të mblidheshin nga tre mijë lekë, një shumë e pranueshme duke pasur parasysh edhe ushqimet shtesë që secili do sillte nga shtëpia.
— Ne do t’i blejmë vetë gjërat, do t’i përgatisim dhe juve ju mbetet vetëm të vini për festë, — shpjegonte me vetëbesim Lindita Tahiri. — Gjithçka do të jetë gati, pa lodhje për askënd.
Flutura i dorëzoi fqinjës gjashtë mijë lekë dhe vendosi të përgatiste disa role të thjeshta me proshutë, asgjë të komplikuar, por të rregullta dhe të shijshme. Ditët kalonin dhe çifti e priste me kureshtje mbrëmjen festive; një shoqëri kaq e madhe gjithmonë sillte surpriza. Dritan Mëhilli, i nxitur nga ideja për gjallëri, mori përsipër pjesën argëtuese: kërkoi lojëra të lehta, përgatiti dolli humoristike dhe mendoi dhurata simbolike që do t’i bënin të gjithë të qeshnin.
— Vërtet ke dëshirë të merresh me gjithë këto? — e pyeti Flutura, e habitur. — Fqinjët u ofruan ta organizonin vetë festën, le ta mbajnë ata barrën.
— Ata po shtrojnë sofrën, ne po sjellim gjallërinë, — ia ktheu ai me entuziazëm. — Kështu askujt s’i mungon asgjë dhe atmosfera bëhet më e këndshme.
Më 31 dhjetor, të veshur me kujdes dhe me humor të lartë, u nisën drejt shtëpisë së fqinjëve. Me vete kishin pjatën e tyre dhe gjithë “programin” argëtues, të bindur se do ta kalonin një mbrëmje të bukur.
— Me aq sa kemi, aq ju presim, urdhëroni të gjithë në tavolinë, — ftoi zonja e shtëpisë me një krenari të dukshme.
Të ftuarit zunë vend rreth një tavoline të madhe, por çuditërisht të varfër në pamje. Shumica nuk kishin ngrënë gjithë ditën, duke pritur darkën festive. Dritani vështroi përreth dhe u përpoq të justifikonte situatën.
— Ndoshta Lindita do t’i sjellë pjatat një nga një, që të jenë të ngrohta, — tha me zë të ulët.
— Nuk jam e sigurt, — ia ktheu Flutura po aq qetë. — Mund të jetë e gjitha kjo që shikon.
Edhe të tjerët dukeshin të hutuar, të pavendosur si të silleshin. Në tryezë kishte vetëm një pjatë me patate të ziera, disa kavanoza me turshi, një tas me sallatë vinegret dhe pak harengë. Në mes, pothuajse e fshehur, qëndronte një pjatë e vogël me sallam, i prerë me përpikëri, aq feta sa ishin të ftuarit, dhe në atë çast, me një buzëqeshje të sforcuar, zonja e shtëpisë e theu heshtjen duke i ftuar të gjithë të shërbeheshin.