Njerëzit, festa po afrohet, — thërriste me entuziazëm Dritan Mëhilli, sikur të pranishmit kishin ndonjë arsye të vërtetë për t’u gjallëruar.
Në fillim, fqinjët rrinin të mpirë rreth tryezës, me duar të kryqëzuara, pa guxuar të shtrinin dorën drejt ushqimit. Më pas u bë e qartë për të gjithë se surpriza të tjera nuk do të kishte dhe se as ndonjë shtesë e asaj pakice nuk ishte parashikuar. Të uritur siç ishin, e mbaruan gjithçka brenda dyzet minutash dhe mbetën pastaj të ulur përballë një tavoline bosh, në një heshtje të rëndë.
— Po sikur të bëjmë ndonjë lojë a konkurs? — hodhi si me detyrim Dritani, ndonëse as vetë nuk e ndiente atmosferën për këtë.
— Ne do të kthehemi nga shtëpia, — tha fqinji nga kati poshtë. — Vitin e Ri e pritëm, deri në mëngjes s’kemi fuqi të rrimë. Me pak fjalë, urime të gjithëve.
— Edhe ne nuk kishim ndërmend të zgjateshim, — ia mbajtën ison fqinjët përballë. — Mund të vazhdoni festën pa ne.
Dritani u shua krejt dhe heshti. Bashkim Zylyftari u përpoq të shpëtonte situatën me shaka të thata dhe komente pa kripë mbi programin festiv në televizor, por gjithçka dukej e sforcuar dhe bezdisëse.
— Hajde të shkojmë në shtëpi, më ka marrë uria, — i pëshpëriti ai gruas së vet.
— Edhe mua, — ia ktheu Flutura Kalemi pa hezitim.
Kështu, nga fillimi i orës dy të natës, u gjetën në kuzhinën e tyre duke nxjerrë nga frigoriferi sanduiçe dhe duke u mjaftuar me kafshata të shpejta, pasi Flutura nuk kishte gatuar asgjë, duke llogaritur vizitën te fqinjët.
— A nuk të duket se fqinjët i mbajtën paratë për vete dhe në tavolinë nxorën vetëm çfarë u tepronte? — pyeti ai, duke shuar djathin me çaj.
— Nuk më duket, jam e bindur, — u përgjigj Flutura. — Jo vetëm që s’kishte ç’të haja, por as patatet nuk i kishin zier sa duhej dhe turshitë i kishin kursyer. Pas kësaj, aty nuk shkelim më, madje s’kam as dëshirë t’i përshëndes.
Flutura ishte e sigurt se edhe fqinjët e tjerë kishin mbetur me të njëjtën shije të hidhur dhe ishin shpërndarë me nxitim drejt shtëpive për të ngrënë siç duhej. Megjithatë, kur takoheshin rastësisht, askush nuk i tha asnjë fjalë Lindita Tahirit; të gjithë buzëqeshnin dhe e falënderonin për “organizimin”, ndërsa ajo, me krenari të dukshme, përgjigjej se gjithçka ishte bërë me kënaqësi dhe se herë tjetër do ta përsëriste pa hezitim.