Të shtyrë nga ideja se një organizim i tillë “duhej” përsëritur, Lindita Tahiri dhe bashkëshorti i saj e kishin marrë tashmë vendimin: edhe këtë Vit të Ri do t’i hapnin dyert e shtëpisë për fqinjët. Pak ditë më pas, ajo nisi të telefononte një nga një, për të sqaruar hollësitë.
— Atëherë, a do të vini për festën? — e pyeti ajo Flutura Kalemin në telefon. — Duhet të dimë sa veta do të jemi, që të mendojmë edhe për menunë. Kastratët sivjet do të ikin jashtë qytetit, Zenelët janë ftuar nga fëmijët e tyre, ndërsa Priftit dhe ju ende nuk jeni të konfirmuar.
— Nuk do të kemi mundësi të marrim pjesë, por faleminderit për ftesën, — u përgjigj Flutura pa hezitim, duke prerë çdo shteg. — Këtë vit e kemi lënë të kalojmë festat me krushqit, ndaj do të shkojmë tek ata për gjithë fundjavën.
— Sa keq, vërtet, — u dëgjua zëri i zhgënjyer i Linditës. — Po sikur krushqit të vijnë tek ju, e pastaj të vini të gjithë bashkë tek ne?
— Jo, aspak, — reagoi menjëherë Flutura. — Ata mbledhin shumë njerëz për festa dhe kjo nuk funksionon për ne.
Më vonë, duke e diskutuar bisedën me bashkëshortin, Dritan Mëhillin, ai hodhi një mendim ndryshe:
— Ndoshta duhej t’u thonim të vërtetën fqinjëve. Që herën e kaluar nuk na pëlqeu, se u ndjemë të mashtruar dhe nuk kemi dëshirë ta përsërisim.
— Më mirë të mbajmë një paqe të ftohtë, — ia ktheu Flutura. — Kemi tridhjetë vjet që jetojmë derë më derë dhe do të vazhdojmë kështu. Nuk ia vlen të prishim marrëdhëniet për një darkë feste.
— Domethënë do të fshihemi gjithë fundjavën që të mos i takojmë? — pyeti Dritani i hutuar.
— Më mirë të përgatisim plot të mira për vete dhe t’i kalojmë festat para televizorit në shtëpinë tonë, sesa të shkojmë sërish atje, të përtypim patate të thata me kastravec të kripur dhe të bëjmë sikur po kënaqemi, — tha ajo me vendosmëri.
Pas asaj bisede, fqinjët nuk i bezdisën më me ftesa. Çifti nuk mori vesh se çfarë vendimi kishin marrë Priftit, duke menduar se do ta merrnin vesh rastësisht, po të takoheshin. Në fillim kishin planifikuar t’i kalonin festat vetëm, por gjithçka u rregullua në mënyrën më të mirë të mundshme: fëmijët i ftuan tek ata. Kështu, Dritani dhe Flutura u përgatitën për udhëtim me ndërgjegje të qetë, të bindur se nuk kishin gënjyer askënd dhe, mbi të gjitha, se këtë herë askush nuk do t’i linte të uritur apo t’u kërkonte të kontribuonin për tryezën.