– Ti ndërkohë nis punimet, ndërsa unë do t’ua dhuroj apartamentin si dhuratë dasme, – u shpreh nëna me një ton bindës, sikur po vendoste një vulë të pakthyeshme mbi vendimin.
Dashamir Qafoku u përfshi menjëherë nga një zell i madh dhe iu fut punës pa u menduar gjatë, edhe pse e kuptonte se kishte marrë mbi supe një barrë të rëndë. Riparimet u shtrinë në kohë, më shumë nga sa kishte parashikuar fillimisht. Kur arriti faza e përfundimeve, ai vendosi të ndalonte përkohësisht dhe ta linte vazhdimin pas martesës, sepse Xhoana Tahiri dëshironte të ishte vetë pjesë e zgjedhjes së detajeve: tapetat, parketin, mobilimin. Gjatë gjithë kësaj periudhe, çifti jetonte ende secili në shtëpinë e prindërve, duke numëruar ditët deri sa të hynin më në fund në banesën e rregulluar dhe të nisnin jetën e tyre të përbashkët.
Nëna e Dashamirit pothuajse çdo ditë përsëriste sa me fat ishin, sa shumë kishte buzëqeshur fati për djalin e saj dhe sa e lehtë do të ishte për të të hidhte hapat e parë drejt pavarësisë.
– E sheh, bir? – i thoshte ajo me krenari. – Çfarë nëne bujare ke! Të tjerët ua marrin lekët fëmijëve, ndërsa unë ju ndihmoj që në fillim. Në ç’fazë je tani me punimet?
– I kam nxjerrë të gjitha mbeturinat, – i shpjegonte ai. – Kam hequr dritaret e vjetra dhe dyshemenë e konsumuar. Po mendoj të shemb një mur dhe të ngre një të ri, sepse ai i vjetri mezi qëndron në këmbë. Çfarë mendon?
– Shembe pa hezitim! – ia ktheu ajo pa u menduar. – Duhet ndërtuar nga e para. S’do jetoni në një shtëpi që rrezikon të bjerë!
– Po kjo do të thotë shpenzime shtesë, – ngurroi Dashamiri. – A mund të më ndihmosh pak?
– Me çfarë, bir? – u ankua ajo menjëherë. – E di mirë që jetoj me një rrogë qesharake. Madje duhet të të vijë turp që më kërkon ndihmë. Përkundrazi, ti duhet të më ndihmoje mua. Po ju jap një shtëpi që mund ta shisja, se babai yt ma la mua. Sa prindër ua falin fëmijëve banesën? A?
– Mirë, mami, e kuptova, – u dorëzua ai.
– Atëherë kërkoja Xhoanës. Edhe ajo do të jetë zonjë shtëpie aty, mund të kontribuojë.
Dashamiri nuk pati guxim t’i kërkonte para të fejuarës, ndaj u përpoq t’ia dilte vetë.
Xhoana vinte shpesh në apartamentin që po merrte formë dhe, sa herë kishte mundësi, i jepte një dorë të fejuarit. Kujtesa Çela, nga ana tjetër, nuk kishte shkelur asnjëherë aty që kur banesa ishte boshatisur. Për të, mjaftonte që qiratë të mblidheshin diku tjetër. Ndoshta pikërisht për këtë arsye, në mendjen e saj apartamenti mbetej diçka me vlerë të madhe. Sa më shumë energji dhe para derdhte Dashamiri në të, aq më shpesh e kaplonte dyshimi nëse kishte vepruar drejt duke hyrë në këtë sipërmarrje.
Pothuajse çdo bisedë rrotullohej tashmë rreth riparimeve, por kjo nuk ua zbehte temat e tjera dhe as nuk e ftohte romancën mes tyre. Pas një viti e gjysmë punimesh, Dashamiri i propozoi Xhoanës dhe të dy nisën përgatitjet për dasmën. Nëna e tij e përsëriste herë pas here premtimin për ta dhuruar apartamentin, duke siguruar se gjithçka varej vetëm nga dokumentet.
Në dasmë, ajo mbajti një fjalim të zhurmshëm, duke shpallur me solemnitet se po u falte të rinjve folenë e tyre familjare në zemër të qytetit.
– Të dëgjonte njeriu, do mendonte se po na jep një penthouse luksoz me pamje panoramike, jo një garsoniere të vogël që deri dje dukej si strehë minjsh, – bëri shaka Dashamiri.
– Mos ma kujto! – qeshi Xhoana. – Kur mendoj në ç’gjendje ishte, më kap frika. Ende s’më besohet si e solle në vete.
– Tani na mbetet të sistemojmë jetën, – shtoi ai.
– Për punimet përfundimtare mund të përdorim paratë e dhuratave të dasmës, pastaj shohim. Po dokumentet, a i ka rregulluar nëna jote?
– Jo ende, – u përgjigj Dashamiri. – Tha se pas dasmës do merret me to. Kur premton, zakonisht e mban fjalën.
Më pas, pa e kuptuar, të sapomartuarit bënë një gabim që do t’u kushtonte shtrenjtë.
Ndërsa jetonin ende në euforinë e martesës, përfunduan çdo detaj të apartamentit, blenë mobilje dhe pajisje shtëpiake, ndërkohë që nëna vazhdonte t’i ushqente me premtime se shumë shpejt do t’i rregullonte letrat, “që gjithçka të ishte si tek njerëzit”.
Kështu kaloi viti i parë, e pas tij edhe i dyti.
– Dashamir, të lutem, fol seriozisht me nënën tënde, – shpërtheu një ditë Xhoana. – Kjo s’është më për të qeshur. Të bësh aq bujë për një dhuratë dhe pastaj të zvarritesh kaq shumë… kjo është e tepruar.
– S’e imagjinon sa herë i jam lutur, – u shpreh ai i lodhur. – Kam këmbëngulur, jam grindur, por kot. Është si të flasësh me murin. Njëherë s’ka kohë, herën tjetër është sëmurë, pastaj “harron” takimin te noteri. Dhe gjithmonë përfundon duke më bërë fajtor mua, sikur unë dyshoj në ndershmërinë e saj.
– Nga njëra anë ka të drejtë, – e mbështeti Xhoana me gjysmë zëri. – Je fëmija i vetëm, nuk ka pse të të mashtrojë… Nëse ka premtuar, ndoshta do ta bëjë.
– Pikërisht këtë përdor si argument, – psherëtiu ai. – Thotë se gjithsesi jam trashëgimtari i vetëm, sot apo nesër shtëpia do jetë e imja. Dhe se s’ia vlen të harxhojmë lekë për dokumente. Por unë ndihem keq ndaj teje. Ne po investojmë njësoj, ndërsa ligjërisht, gjithçka del vetëm në emrin tim.
– Ti s’do të më lësh në baltë, – buzëqeshi Xhoana, megjithëse edhe asaj, ashtu si atij, dyshimet nuk i ndaheshin nga mendja.
Pas pesë vitesh, çifti i ri u detyrua t’i kërkonte me zë të lartë dhe mes përplasjeve që nëna të rregullonte më në fund pronësinë, sepse shpenzimet për banesën tashmë kishin arritur shifra të konsiderueshme. Përveç riparimeve, ishte dashur të shlyheshin edhe të gjitha detyrimet e mbetura prej kohësh, gjë që e rëndoi edhe më shumë situatën dhe hapi rrugën për përplasjet që do të pasonin.