Edhe pse Arbeni Kola qëndronte në kopsht vetëm gjysmën e ditës, ajo hapësirë e vogël kohe mjaftoi që Nora Prendi të merrte frymë lirshëm. Ajo filloi të rikuperonte forcat, të qetësonte mendjen dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, të ndiente se po rifitonte veten. Ditë pas dite, kujdesi për veten nuk ishte më luks, por nevojë: rregulloi flokët, u përkushtua më shumë ndaj pamjes dhe ndryshimi u vu re. Dukej më e freskët, më e re, madje edhe më tërheqëse se përpara se të sillte në jetë fëmijën e saj të parë.
Me kalimin e kohës, Nora arriti edhe diçka tjetër të rëndësishme: gjeti një punë të vogël në distancë. Nuk ishte diçka madhore, por i siguronte të ardhura personale. Tani nuk kishte pse t’i kërkonte Marsel Elezit para për kremra, rroba apo kënaqësi të vogla femërore. Ky fakt i jepte ndjesinë e pavarësisë dhe dinjitetit që i kishte munguar prej kohësh.
Ndërkohë, Marseli dukej sikur nuk vërente asgjë. Ai vazhdonte të kthehej vonë në shtëpi, gjithnjë i pakënaqur, me nerva të tendosura dhe fjalë të ashpra. Zemërimi i tij shpërthente mbi Norën dhe, gjithnjë e më shpesh, mbi djalin e vogël. Arbeni, sipas tij, ishte gjithmonë pengesë: qante në momentin e gabuar, kërkonte ushqim kur nuk duhej, luante me zhurmë ose bëhej tek-tuk tekanjoz.
Fëmija e acaroi gjithnjë e më shumë Marselin. Ai i bërtiste pa kursim dhe, kur Nora nuk ishte pranë, nuk ngurronte as të ngrinte dorën. Arbeni filloi ta kishte frikë të atin. Në fillim i shkonte pas, kërkonte vëmendjen e tij, por me kalimin e kohës u mbyll në vetvete dhe nisi ta shmangte, si dikë që digjte.
Nora vuante për këtë situatë. Por sjellja e Marselit u bë e padurueshme. Ai e kritikonte vazhdimisht, e qortonte për çdo gjë, duke e akuzuar se nuk merrej siç duhej me edukimin e djalit dhe se jetonte për qejfin e saj. Ishte e kotë t’i shpjegonte se puna në distancë bëhej për të ndihmuar familjen dhe se koha nuk i mjaftonte për t’i bërë të gjitha punët e shtëpisë. Fjalët e saj binin në vesh të shurdhër.
Po aq e pafrytshme ishte përpjekja për t’i kujtuar se përballë kishte vetëm një fëmijë trevjeçar, i paaftë të respektonte rregulla strikte për shkak të moshës. Marseli nuk pranonte asnjë arsyetim. Ai e etiketonte Norën si nënë të keqe dhe nuk harronte t’ia përplaste në fytyrë faktin se jetonin në banesën e tij. Sipas tij, kush ishte mysafir duhej t’u bindjej rregullave të pronarit.
Ajo filloi të pendohhej thellë që, para lindjes së Arbenit, kishte pranuar që apartamenti të regjistrohej vetëm në emër të Marselit. Atëherë dokumentet i dukeshin thjesht letra pa peshë. Ai e donte, mendonte ajo, dhe kurrë nuk do ta nxirrte jashtë. Sa e gabuar kishte qenë. Çdo ditë ai ia kujtonte se kush ishte “zoti i shtëpisë”. Më kot i përmendte orët e gjata të punës gjatë shtatzënisë, bojatisjen e radiatorëve, ngjitjen e letër-murit dhe përpjekjet për ta kthyer banesën në një vatër të ngrohtë. Edhe pastërtia, që mbahej me përpikëri, nuk kishte asnjë vlerë për të.
Marseli nuk donte të dëgjonte. Dukej sikur kishte harruar se dikur e kishte dashur Norën dhe madje e kishte fituar atë nga një mik i tij. Tani ishte shndërruar në një burrë të zymtë, përherë ankues, që shijonte pushtetin mbi gruan e vet.
Kështu kaluan muajt, derisa një ditë, gjatë drekës, ai foli ftohtë, sikur po njoftonte diçka krejt të zakonshme:
— Po iki. Kam dashur një tjetër. Alimentet do t’i paguaj siç parashikon ligji. Por banesën do ta lironi. Është prona ime. Unë i sigurova paratë, e gjeta, e bleva dhe e regjistrova. Ke një javë afat. Kur të kthehem, dua që të mos jeni më këtu. Flutura Nushi është shtatzënë dhe fëmija duhet të lindë në këtë shtëpi. Unë jam babai i tij.
— Marsel, edhe Arbeni është djali yt! — thirri Nora e tronditur.
Ai qeshi me përbuzje:
— Kjo mbetet për t’u vërtetuar. Nuk dihet ku ke bredhur ti. Gjithnjë në punë, kurrë në shtëpi. Jam lodhur nga zhurma, nga ushqimi i njëjtë, nga varfëria. Unë dua të eci përpara. Nuk e kam dashur kurrë këtë fëmijë, por ti bëre siç deshe. Tani përballoje vetë.
— Unë punoja për të mbledhur para për shtëpinë tonë, — u përpoq të kundërshtonte ajo. — Kemi ëndërruar bashkë për këtë banesë.
— Ja ku është! Ti ëndërroje, unë e bleva, — ia preu ai. — Dilni jashtë. Brenda një jave të mos ju shoh më këtu. Unë do të rri te Flutura dhe pastaj do të kthehemi këtu. Gjej një vend tjetër për vete.
Ai u ngrit nga tryeza dhe doli, duke lënë pas Norën dhe Arbenin. Ajo mbeti e mpirë, pa ditur ku të shkonte dhe çfarë të bënte, sepse të ardhurat e saj nuk mjaftonin as për jetesën, e jo më për qira, dhe dëshpërimi filloi ta mbërthente gjithnjë e më fort ndërsa mendonte se përpara saj nuk dukej asnjë rrugëdalje e lehtë.