— Jo, — u përgjigj ajo me zë të ulët, por të prerë. — Ti kërkon ta shndërrosh trashëgiminë time në garanci për rehatinë tënde personale. Janë dy gjëra krejt të ndryshme.
— Fjolla Lika, po sillesh padrejtësisht, — Gentian Sinani u përpoq sërish t’i kapte dorën. Ajo u tërhoq menjëherë, pa dashur asnjë kontakt. — Ajo që ke trashëguar është një investim për të ardhmen tonë të përbashkët.
Fjolla kaloi pëllëmbën ngadalë mbi tapetin e vjetër të murit në korridor. Ngjyrat ishin zbehur, por çdo gërvishtje e çdo njollë mbante një copëz kujtese. Ishin gjurmë të fëmijërisë së saj. Një buzëqeshje e butë i doli në fytyrë, si atëherë kur ishte e vogël dhe vraponte me të vëllanë përgjatë këtij korridori të ngushtë, duke qeshur pa u ndalur. Ato ditë kishin ikur prej kohësh, por apartamenti kishte mbetur. Në zemër të qytetit, mes pallateve të vjetër, si një strehë e fshehtë. Dhe tani ishte vetëm i saj. Vetëm i saj.
— Prapë e humbur në kujtime? — zëri i Gentianit u dëgjua pas shpine. Fjolla u drodh lehtë dhe u kthye. Ai qëndronte në prag të derës, i mbështetur pa kujdes, me një buzëqeshje të vagët ironike.
— Thjesht po kujtoj fëmijërinë, — tha ajo, duke u përpjekur të dukej e qetë. — Për mua, çdo cep këtu ka peshë.
— Eja tani, Fjolla, — Gentiani bëri një lëvizje me dorë, sikur të përzinte ajrin. — Janë thjesht mure. Nëse shfrytëzohen siç duhet…
Ajo u tendos menjëherë. Këto fjalë, “shfrytëzim i duhur”, po i dëgjonte gjithnjë e më shpesh nga ai. Bashkë me to vinin bisedat për para, plane, përfitime. Ndërsa për ndjenjat… ato pothuajse nuk përmendeshin më.
— Gentian, këtë e kemi folur tashmë, — tha ajo me një ton të përmbajtur. — Nuk kam ndërmend ta jap me qira apartamentin.
— Po pse jo? — ai iu afrua një hap, sytë i shkëlqyen. — Mendo pak: qendër qyteti, vend ideal. Do të sillte të ardhura shumë të mira. Nuk të duket logjike?
Fjolla ktheu kokën nga muri përballë, ku vareshin fotografi të vjetra. Në njërën prej tyre, prindërit e saj i mbanin dorën kur ishte fëmijë. Ky kishte qenë vendi i tyre. Shtëpia e tyre. Një pjesë e jetës së tyre.
— Sepse ky është shtëpia ime, — tha ajo tani pa hezitim. — Këtu jam rritur. Këtu prindërit e mi kanë qenë të lumtur.
Gentiani psherëtiu me përçmim, pa e fshehur bezdinë:
— Je tepër sentimentale, Fjolla. Duhet menduar praktikisht. Kohët janë të vështira, çdo lek ka rëndësi.
Ajo heshti. Po e vinte re gjithnjë e më qartë se Gentiani nuk ishte më ai që kishte qenë. Fjalët e tij rrotulloheshin rreth shifrave dhe leverdisë. Dhe diçka brenda saj i pëshpëriste se kjo ishte vetëm fillimi i një fundi.
Mbrëmjen e asaj dite, teksa Fjolla po thante enët në kuzhinë, dëgjoi pa dashje Gentianin duke folur në telefon. Ai mendonte se ajo ishte e zhytur në punët e saj.
— Mami, po përpiqem, — tha ai me nervozizëm. — Por e njeh Fjollën, është kokëfortë deri në marrëzi.
Një pauzë e shkurtër.
— Po, apartamenti në qendër është fakt. Nëse jepet me qira, fitimet janë të sigurta.
Fjolla u mpirë. Duart i mbetën pezull mbi peshqir, ndërsa çdo fjalë i shponte kraharorin.
— E di që është leverdi, — vazhdoi ai. — Por ajo flet vetëm për kujtime. Sikur të mos mund të krijohen kujtime të reja diku tjetër.
Gjakut iu ngjit në fytyrë. Ajo shtrëngoi grushtat. Donte të dilte dhe të bërtiste se ajo shtëpi ishte jeta e saj, por qëndroi në heshtje.
— Mos u shqetëso, mami, — zëri i Gentianit u zbut. — Do ta bind. Ne jemi familje, dhe në familje gjithçka duhet të jetë e përbashkët, apo jo?
Fjolla u largua nga dera me hapa të pasigurt. Tani gjithçka ishte e qartë. Aludimet, presioni, pakënaqësia e tij e vazhdueshme — gjithçka çonte në një pikë të vetme: ai donte apartamentin e saj. Donte paratë e saj. Ndërsa ajo ishte thjesht pengesë.
Të nesërmen në mëngjes, gjatë mëngjesit, Gentiani e hapi sërish temën:
— Pashë çmimet e qirave në qendër. Nuk e imagjinon sa mirë paguhen.
Fjolla uli pirunin dhe mori frymë thellë. Diçka iu shtrëngua brenda.
— Dhe çfarë propozon? Ku do të shkojmë të jetojmë?
Ai buzëqeshi, i entuziazmuar:
— Mamaja ka një dhomë të lirë. Mund të qëndrojmë atje përkohësisht, derisa të gjejmë diçka më të përshtatshme.
Fjolla mbeti e shtangur, duke e parë drejt e në sy.
— Pra, ti po më thua të largohem nga shtëpia ime dhe të jetoj me nënën tënde? — zëri i dridhej, ndërsa një ftohtësi i përhapej në kraharor.
Gentiani u vrenjt. Sytë iu ngushtuan. Zakonisht dinte si t’i kthente gjërat në favorin e vet, por kësaj here u duk i papërgatitur.
— Pse e thua kështu? Me kaq pakënaqësi? — foli ai, ndërsa nervozizmi i shpëtonte në ton. — Melihate Tola thjesht do të na ndihmojë. Ajo thotë se sot është marrëzi të humbasësh mundësi të tilla.
Fjolla u ngrit vrullshëm nga tavolina. Zemra i rrihte fort, por ajo u përpoq të mos shpërthente.
— Ah, pra, “mamaja thotë” — tha ajo ngadalë, me një buzëqeshje të ftohtë që paralajmëronte se heshtja e saj kishte marrë fund.