— …dhe shpesh, apo jo? — zëri i Fjollës u mpreh papritur, si teh i ftohtë. — Sa herë e ke diskutuar me nënën tënde mënyrën se si duhet përdorur trashëgimia IME?
Gentian Sinani u zverdh në çast, njësoj si dikush që sapo është kapur në faj. Sytë iu zgjeruan dhe për një moment humbi qetësinë që mundohej ta ruante.
— Po më përgjoje? — ia ktheu ai, me një ton të hidhur, thuajse thumbues.
— Jo, Gentian, — reagoi ajo menjëherë. — Thjesht më ra në vesh, krejt rastësisht, mënyra si ti po ndaje plane për apartamentin TIM. — Fjolla nuk mundej më të heshtte; fjalët shpërthyen me vrull, sikur një digë e vjetër ishte shembur.
Gentiani u ngrit vrullshëm nga karrigia dhe zgjati dorën drejt saj, si të donte ta ndalte stuhinë që po shpërthente. Por Fjolla u tërhoq menjëherë, sikur t’i ishte afruar flaka.
— Fjolla, mos e bëj më të madhe se ç’është, — tha ai, tani me një ton të butë, gati qetësues. — Unë thjesht dua siguri për të ardhmen tonë.
— Siguri? — ajo e tha fjalën me një ftohtësi therëse. — Po përse nuk mendon të kontribuosh vetë për këtë “siguri”? Për shembull, të gjesh një punë?
Ai shtrëngoi nofullat dhe sytë iu errësuan.
— Ç’lidhje ka kjo tani? — ngriti zërin, duke humbur çdo masë. — Kemi një burim të gatshëm të ardhurash dhe ti po e prish gjithçka për disa ndjenja pa vlerë…
— Pa vlerë?! — Fjolla e ndërpreu, duke ndier zjarrin që i përhapej në gjak. — Pra, kujtimet e mia, lidhja ime me prindërit, janë budallallëqe?
Gentiani heshti për një çast. E kuptoi se kishte shkuar shumë larg. Gëlltiti pështymën dhe u përpoq të ndryshonte drejtim.
— Zemër, nuk e kisha ashtu, — tha më butë, por Fjolla nuk e besonte më. — Mendo vetëm për jetën që mund të ndërtojmë…
— Jo, — përgjigjja e saj ishte e prerë. — Apartamenti nuk jepet me qira. Kaq.
— Po pse sillesh kaq egoiste? — ai u hodh në këmbë dhe rrotulloi tavolinën, si në një arenë. — Jam burri yt! Gjërat duhen vendosur bashkë!
— Bashkë? — Fjolla qeshi hidhur. — Kur i bëje planet me Melihate Tolën pas shpinës sime, quhej kjo “bashkë”?
Gentiani mbeti në vend, i shtangur. Nuk gjente dot fjalë. Nuk dinte si ta përballonte atë vështrim që i vinte nga sytë e saj. Për herë të parë në martesën e tyre, ndjeu se e kishte humbur. Jo si grua, por si njeri. Hapi gojën, por fjalët nuk i dolën.
— Unë… gjithmonë kam qenë pranë teje, — belbëzoi më në fund.
— Pranë? — Fjolla kryqëzoi krahët. — Kur rrije në shtëpi dhe refuzoje të kërkoje punë? Apo kur thurrje plane me nënën tënde, pa më pyetur mua?
Ajo u ul në kolltukun e vjetër, atë që dikur kishte qenë i prindërve të saj. Kadifeja e konsumuar mbante ende aromën e nënës. Sa net kishte kaluar aty, duke ëndërruar një familje të lumtur. Tani, ato ëndrra po shembeshin si shtëpi prej letre përballë realitetit të pamëshirshëm.
— E di, Gentian… unë vërtet të kam dashur, — tha ajo me zë të ulët. — Kam besuar se do të ndërtonim diçka të vërtetë së bashku.
Ai u ul në cep të divanit, fytyra e tij dukej e zbrazët, e pafuqishme.
— Po a nuk është kjo ajo që dua? — tha ai me dëshpërim. — Të ndërtoj të ardhmen tonë?
Fjolla tundte lehtë kokën.
— Jo, — u përgjigj qetë. — Ti dëshiron të përdorësh trashëgiminë time për rehatinë tënde. Janë dy gjëra krejt të ndryshme.
— Je e padrejtë, Fjolla, — ai u përpoq sërish ta kapte për dore, por ajo u shmang. — Trashëgimia jote është investim për jetën tonë.
Papritur ajo qeshi. Por ishte një e qeshur e zbrazët, plot hidhërim, si copëza xhami që të presin duart. Gentiani ndjeu si i mbetën fjalët në fyt.
— Çfarë ka për të qeshur? — pyeti ai, i hutuar.
— E di çfarë është vërtet qesharake? — Fjolla fshiu lotët, lot dhimbjeje, jo gëzimi. — Mënyra si thua “e ardhmja jonë”, ndërsa mendon vetëm për pronën time. Ku është kontributi yt në këtë “ne”, Gentian?
Ai u zbeh përsëri, vështrimi iu shua, si një pasqyrë e vjetër e thyer prej kohësh.
— Domethënë… më sheh si parazit? — fjalët i dolën të shtrënguara, me vështirësi.
Fjolla nuk ia hoqi sytë. Shikimi i saj ishte i ftohtë, i qartë.
— Po a nuk është kështu? — tha pa u fshehur. — Kur ke sjellë për herë të fundit para në shtëpi? Kur ke tentuar seriozisht të gjesh punë? Gjithçka që bën është të mendosh si ta përdorësh atë që kam unë.
Gentiani u ngrit me vrull, fytyra i ishte shtrembëruar.
— Unë kam kërkuar mundësi! — zëri i dridhej. — Kam menduar si ta përmirësoj jetën tonë!
— Jo, Gentian, — Fjolla tundte kokën, sikur të fliste për një të huaj. — Ti ke kërkuar mënyra për të shfrytëzuar atë që nuk të përket. Janë gjëra të ndryshme.
Dhoma u mbulua nga një heshtje e rëndë, ajo lloj heshtjeje që paralajmëron një përplasje edhe më të madhe, ndërsa ajri dukej sikur po trashej dhe fjalët mbeteshin pezull, gati për të shpërthyer.