Heshtja u trash si një perde e padukshme. Ishte ajo qetësi paralajmëruese që lind para stuhisë, kur ajri bëhet i rëndë dhe fjalët, sado të shumta, mbeten të bllokuara në grykë. Fjolla Lika qëndronte pa lëvizur, me shikimin ngulur mbi Gentian Sinanin, sikur ta shihte për herë të parë pas shumë vitesh bashkëjetese. Dhe atë çast, mendimi i thjeshtë, por therës — se ai ishte mësuar të jetonte mbi kurrizin e të tjerëve — e goditi si rrufe.
— Nuk do të lejoj më as ty, as nënën tënde të vendosni për banesën time, — foli ajo me një ton që nuk pranonte kundërshtim. Vendosmëria në zërin e saj i la fjalët të vareshin në ajër, si një tel i këputur. — As për paratë e mia.
Gentiani u zbeh menjëherë, sikur dikush ta kishte qëlluar drejt e në kraharor. Gëlltiti me vështirësi, si të përpiqej të hiqte nga goja një shije të hidhur e ngjitëse.
— Çfarë po thua kështu? — reagoi ai ashpër, me fjalë që prenë si teh.
— Po të them se, nëse dëshiron ta mbash këtë familje, duhet të ndryshosh, — zëri i Fjollës ishte i qetë, pothuajse i sheshtë. — Gjej punë, bëj diçka vetë. Mos u mbështet më te unë për çdo gjë.
— Pra, po më vë kushte? — në zërin e Gentianit u shfaq një përzierje mllefi dhe fyerjeje; sytë i shkëlqenin si copëza xhami të thyer.
— Jo, — ajo lëvizi lehtë kokën, ftohtë si akulli. — Thjesht po të tregoj si do të jetë nga tani e tutje. Banesa ime nuk do të jepet me qira. Pikë.
Ai u hodh në këmbë, fytyra iu skuq nga inati, dukej gati të shpërthente.
— Nuk ke të drejtë ta bësh këtë! Ne jemi familje! Familja duhet të ndihmojë njëri-tjetrin!
— Të ndihmojë, po, — Fjolla pohoi me një lëvizje të ngadaltë, dhe zëri iu bë i fortë si gur. — Jo të shfrytëzojë. E ti, Gentian, prej kohësh bën vetëm këtë: më përdor.
— Nëna ime kishte të drejtë, — fjalët i dolën si shigjeta të helmuara. — Ti mendon gjithmonë vetëm për veten!
— Ah, nëna jote paska pasur të drejtë? — Fjolla buzëqeshi hidhur, pa asnjë pikë ngrohtësie. — Dhe çfarë tjetër thoshte ajo për mua?
Gentiani u mpak në vend. E kuptoi se kishte folur më tepër seç duhej. Por Fjollës tashmë nuk i duheshin shpjegime. Gjithçka ishte zbuluar. Aq qartë, sa fjalët humbnin kuptimin.
— E di çfarë, Gentian? — ajo u ngrit nga kolltuku, sikur të hiqte nga shpatullat një barrë të rëndë. — Jam lodhur. Nga lojërat e tua, nga ndërhyrjet e nënës sate, nga presioni i përditshëm. Kjo banesë është trashëgimia ime, kujtimi i prindërve të mi. Dhe nuk do t’ju lejoj ta trajtoni si pronën tuaj.
Ai shtrëngoi grushtat, sytë i digjnin nga zemërimi, por zëri i dridhej si gjethet në erë vjeshte.
— Mirë. Dhe tani? Çfarë kërkon të bëjmë?
— Të bësh një zgjedhje, — u përgjigj Fjolla qetësisht, sikur të fliste për diçka krejt të largët. — Ose gjen punë dhe fillon të kontribuosh realisht në familje, ose…
— Ose çfarë? — e ndërpreu ai me nervozizëm. — Do të më nxjerrësh jashtë?
Fjolla e pa gjatë, me atë shikim që i drejtohet dikujt që ka kohë që nuk është më i njohur. Në atë çast, ajo e kuptoi plotësisht se ai njeri i ishte bërë i huaj.
Ditët që pasuan u mbushën me një atmosferë të padurueshme. Heshtja rëndonte mbi shtëpi, shtypëse dhe e ftohtë. Gentiani nuk fliste më për banesën, por çdo shikim i tij ishte i mbushur me inat të fshehur. Fjolla ndiente se mes tyre po ngrihej një mur i padukshëm, se largësia po bëhej e prekshme, dhe se shtëpia e dikurshme po shndërrohej në një vend të huaj.
Në mëngjes, Gentiani hante në heshtje, i zhytur në telefon, sikur ajo bisedë që kishte ndryshuar gjithçka të mos kishte ndodhur kurrë. Fjolla përziente ngadalë kafenë, duke menduar për gjërat që nuk kthehen më. Nuk arrinte të kuptonte se si dashuria e tyre kishte rrëshqitur drejt një boshllëku ku mbeteshin vetëm dhimbja dhe zhgënjimi.
— Gentian, duhet të flasim, — e theu më në fund heshtjen ajo.
— Për çfarë? — ai nuk e ngriti as kokën. — Për mënyrën se si ta prisha jetën?
Ajo tundi lehtë kokën, zëri i doli i lodhur.
— Jo. Për atë se çfarë do të bëjmë me martesën tonë.
Gentiani ngriti më në fund sytë; shikimi i tij ishte i ftohtë, i fortë si qelqi.
— Po çfarë problemi ka? Ti i ke vendosur të gjitha vetë. Banesa është e jotja, vendimet janë të tuat, — foli me zë të ulët, sikur të donte të bindte veten po aq sa atë.
— Nuk është çështje banese, — Fjolla la filxhanin me çaj të ftohur dhe e nguli shikimin mbi të. — Është çështje besimi. Dhe ai besim nuk ekziston më.
Mbrëmjen e asaj dite, kur ajri ende mbante ngrohtësinë dhe zhurmat e qytetit përziheshin në sfond, Fjolla shkoi te shoqja e saj e vjetër, Luana Gjeloshi. Luana ishte njeriu që dinte të dëgjonte pa gjykuar dhe të jepte këshilla të sinqerta. Ato kishin qenë shoqe që nga fëmijëria, dhe Fjolla e ndiente se edhe këtë bisedë do ta përballonte vetëm falë saj.
— E di, Fjollë, — tha Luana pasi e dëgjoi me vëmendje, — unë prej kohësh e kisha vënë re që Gentiani nuk ishte ai që përpiqej të dukej. Të kujtohet çfarë premtonte në dasmën tuaj për “të ardhmen e ndritur”? E megjithatë, vetë nuk lëvizi as gishtin për ta ndërtuar atë të ardhme.