…për ta ndërtuar realisht atë të ardhme.
Fjolla buzëqeshi lehtë, por ajo buzëqeshje nuk kishte asgjë të gëzueshme; ishte e mbushur me hidhërim të përmbajtur.
— Kam qenë e verbër, Luana, — tha ajo pas një pauze. — U dashurova me figurën që ai krijoi për veten. Me një iluzion. Sot e shoh qartë se kush është në të vërtetë: një njeri që jeton duke u mbështetur te të tjerët dhe nuk merr asnjë përgjegjësi.
Luana psherëtiu ngadalë, ndërsa i mbushi filxhanin me çaj. Sytë e saj shprehnin keqardhje të thellë.
— Po tani? Çfarë mendon të bësh? — pyeti ajo me zë të ulët.
— Besoj se do të ndahem, — u përgjigj Fjolla. Në tonin e saj ndihej lodhja e grumbulluar prej muajsh. — Nuk mund të vazhdoj të jetoj me dikë tek i cili nuk kam më besim.
Të nesërmen, Fjolla shkoi të takonte një jurist. Ia tregoi gjithçka me radhë, pa fshehur asgjë. Avokati e dëgjoi me kujdes dhe i foli prerë, pa ekuivoke: duhej të vepronte me vendosmëri.
— Banesa është trashëgimi e juaja, — i shpjegoi ai. — Gentian Sinani nuk ka të drejtë të kërkojë asgjë prej saj në rast divorci.
Me dokumentet e përgatitura në çantë, Fjolla u kthye në shtëpi. Sapo hapi derën, pa Gentianin të ulur në sallon. Ai ngriti sytë dhe, kur vuri re dosjen në duart e saj, fytyra iu zbeh.
— Çfarë janë ato? — pyeti, duke u përpjekur ta fshihte ankthin, megjithëse gjithçka i lexohej në sy.
— Janë dokumentet e ndarjes, — u përgjigj Fjolla qetësisht, sikur po fliste për diçka krejt formale. — Duhet t’i firmosim të dy.
Gentiani u ngrit vrullshëm nga divani. Tiparet iu shtrembëruan, si të kishte humbur tokën nën këmbë.
— A e ke humbur mendjen? — shpërtheu ai. — Për një debat do të shkatërrosh familjen?
— Jo, Gentian, — ajo tundi kokën, e ftohtë dhe e përmbajtur. — Jo për një debat. Por sepse ma shkele besimin. Sepse nuk je më ai njeri me të cilin u martova.
Ai nisi të endet nëpër dhomë, i hutuar, i dëshpëruar, duke kërkuar një rrugëdalje.
— Do të ndryshoj! Do të gjej punë, nuk do të flas më për shtëpinë! Vetëm mos e bëj këtë! — zëri i tij dridhej.
— Është vonë, — tha Fjolla butë. — Vendimi është marrë. Shko te nëna jote, ashtu siç e kishe menduar.
Të nesërmen ajo mblodhi sendet e tij dhe ia dërgoi te vjehrra. Gentiani nuk u dorëzua: telefonata, mesazhe, pritje poshtë zyrës së saj. Premtonte se e kishte kuptuar gabimin, se do të bëhej njeri tjetër. Por Fjolla qëndroi e palëkundur.
— E di çfarë është më ironikja? — i tha ajo Luanës një muaj më vonë, ndërsa rrinin në kuzhinën e ngrohtë, në qetësi. — Gentiani vërtet gjeti punë. Por tani nuk ka më asnjë rëndësi.
— Pse? — pyeti Luana, duke e parë me vëmendje.
— Sepse kuptova se njeriu nuk ndryshon vërtet kaq shpejt, sidomos kur e bën vetëm nga frika se mos humb dikë, — u përgjigj Fjolla. Në zërin e saj kishte jo vetëm lodhje, por edhe çlirim.
Procesi i divorcit kaloi pa zhurmë, çuditërisht i qetë për gjithë atë stuhi emocionale. Gentiani e kuptoi se po e humbiste përfundimisht dhe nuk guxoi të kërkonte asgjë nga pasuria e saj. Dukej si një njeri i humbur, sikur papritur të kishte mbetur pa asgjë.
— Fjolla, ndoshta ende mund ta rregullojmë? — e pyeti ai jashtë gjykatës.
— Jo, Gentian, — tha ajo prerë. — Nuk të dua më. Dhe nuk të besoj.
Kaluan gjashtë muaj. Fjolla bëri disa ndryshime në apartament: mbajti gjërat me vlerë emocionale dhe hoqi gjithçka që ia kujtonte atë periudhë. Shtëpia u ndriçua, u bë më e saj. Puna po ecte mbarë, kishte zbuluar interesa të reja, njohu njerëz të rinj. Jeta, më në fund, po merrte kuptim.
Një ditë, rastësisht, u përball me ish-vjehrrën, Melihate Tola, në një dyqan. Gruaja u përpoq të sillej sikur asgjë nuk kishte ndodhur.
— Fjollë, ndoshta ti dhe Gentiani do të pajtoheni? Ai po vuan shumë pa ty.
Fjolla e pa drejt e në sy, e qetë, por e vendosur.
— Jo, zonja Melihate, — u përgjigj ajo ftohtë. — Djali juaj bëri zgjedhjen e tij kur vendosi që prona ime kishte më shumë vlerë se marrëdhënia jonë.
Kur u kthye në shtëpi, Fjolla u ul në kolltukun e vjetër të prindërve, aty ku dikur ulej e ëma. Një ndjenjë paqeje e mbështolli papritur. Mbi tavolinë qëndronte kontrata për blerjen e një makine — vendim i marrë vetëm me mundin e saj. Ishte fillimi i një kapitulli të ri.
Dielli po perëndonte dhe rrezet e ngrohta mbushnin muret me dritë. Fjolla buzëqeshi, e bindur se më në fund ishte në rrugën e saj — një rrugë pa manipulime e ambicie të huaja, por me hapësirë për rritje, dashuri dhe liri. Për veten e saj.