— Mbylle gojën! Luljeta Kalemi, më mirë mos ma nxirr nervat, se do ta shohësh pasojën! Mamaja dhe motra ime kanë nevojë për makinë dhe ti do t’ua blesh! — pështyu fjalët Gentian Kastrati me zë të ulët, helmues.
Ato fjali mbetën pezull në kuzhinë, si një re e rëndë që helmonte ajrin. Luljeta qëndronte përballë sobës, me shpinë nga ai, dhe ndjeu sesi diçka brenda saj po mpiheshte. Jo djegie, jo dhimbje e menjëhershme — ishte një ftohje e thellë, që shndërrohej ngadalë në copa akulli. Me qetësi të frikshme, ajo e uli lugën e madhe mbi banak. Supa ende gurgullonte në tenxhere, aroma e koprës dhe hudhrës mbushte dhomën, jashtë binte një shi i imët tetori… ndërsa në jetën e saj sapo kishte ndodhur një krisje e padukshme, por vendimtare.
— Çfarë the? — u kthye ajo. Zëri i doli i ulët, por i prerë.
Gentiani rrinte shtrirë në karrige, me telefonin në dorë, duke lëvizur ekranin pa asnjë ngut. As që e ngriti kokën. Dyzet e dy vjeç, drejtues sektori në një kompani tregtare, kostum që vlente mbi tridhjetë mijë lekë dhe një shprehje fytyre arrogante. Dikur, ajo e kishte parë si mbështetje. Tani, shihte vetëm vetëkënaqësi.
— E dëgjove shumë mirë. Nëna ime prej tridhjetë vitesh endet me autobus. Ornela Curri është shtatzënë, edhe asaj i duhet transport. Ti i menaxhon paratë, prandaj do ta blesh makinën.
Luljeta buzëqeshi me ironi. Ishte e çuditshme: gjithçka dukej sikur po shembej, e megjithatë ajo buzëqeshte.
— Cilat para, Gentian? Ato që i fitoj unë në sallon? Gjashtëdhjetë orë në javë në këmbë, klientë tekanjozë, lodhje pa fund — por janë paratë e mia.
— Tona, — tha ai më në fund, duke ngritur sytë. Ishin të ftohtë, si të një të huaji. — Jemi familje. Apo e ke harruar?
Shtatëmbëdhjetë vite martesë. Dy fëmijë — Rei Qosja në universitet, Jehona Rrota në klasën e nëntë. Një apartament me kredi, që ajo e paguante krah për krah me të. Këpucët e saj të vogla të konsumuara mes shtëpisë dhe punës, duart që mbanin erë kremrash e llaku, shpina që dhembte çdo mbrëmje. Dhe ai rrinte aty e thoshte ftohtë: “do ta blesh”.
— Nuk kam harruar asgjë, — ajo fik sobën. — Por nuk mbaj mend që familja jote të më ketë pyetur ndonjëherë se çfarë më duhet mua.
Gentiani u ngrit. I gjatë, shtatlartë — më parë ajo ishte ndier e mbrojtur pranë tij. Tani e shihte qartë si përpiqej të impononte veten me trup.
— Ja ku filluan dramat, — tha, duke iu afruar dritares dhe duke ndezur cigaren, megjithëse ajo i kishte kërkuar të mos pinte brenda. — Gjithmonë ankesat e tua. Nëna ime është e moshuar, Ornelës i afrohet lindja…
— Ornelës “së voglës” i janë mbushur njëzet e tetë vjetët, ka burrë! Le t’ia blejë ai makinën! — në Luljetë diçka e nxehtë shpërtheu, duke çarë akullin. — Ndërsa nënës sate prej tre vitesh i jap çdo muaj nga dhjetë mijë lekë “për ilaçe”, kur është më e shëndetshme se unë!
— Mos guxo të flasësh kështu për nënën time!
Ja ku ishte çasti i kthesës. Luljeta e kuptoi nga mënyra se si ndryshoi ajri në dhomë, sikur hapësira u bë më e rëndë.
— Po dal, — hoqi përparësen dhe e vari në grepin pranë derës. — Supa është mbi sobë. Ngrohe vetë.
— Ku po shkon?! — Gentiani u hodh drejt korridorit, por ajo tashmë po vishte xhaketën. Duart i dridheshin, megjithatë zinxhirin e mbylli me sukses.
— Të marr frymë. Të mendoj.
— Luljeta!
Ajo nuk u kthye. Dera u përplas pas saj, shkallët e nxorën me nxitim poshtë dhe ja ku ishte rruga — e lagur, e errët, me aromë vjeshte dhe një ndjenjë lirie të papritur.
Ecën shpejt, pa e ditur saktësisht drejtimin. Kaloi pranë dyqanit të ushqimeve ku zakonisht blinte çdo të premte. Kaloi stacionin ku çdo mëngjes mblidheshin fytyra po aq të lodhura sa e saja. Qyteti në shi dukej ndryshe — i turbullt, gati i rremë, si në film. Dritat e rrugës pasqyroheshin në pellgje, makinat fëshfëritnin mbi asfaltin e lagur, diku dëgjohej muzikë nga dyert e hapura të një kafeneje.
U ndal përpara një vitrine bizhuterish. Zinxhirë ari, byzylykë, unaza — gjithçka shkëlqente nën dritat e forta. Kur kishte marrë dhuratën e fundit për vete? Për ditëlindje, Gentiani i kishte dhënë një zarf me para: “bli çfarë të duash”. Ajo kishte blerë atlete për Jehona Rrotën dhe një çantë të re për Rei Qosjen.
Telefoni dridhi në xhep. Gentiani. Luljeta e refuzoi thirrjen.
Duhej të vazhdonte. Një qendër tregtare — aty ishte ngrohtë, e ndriçuar, mund të ulej diku me një kafe dhe të mblidhte mendimet. Furgoni e çoi shpejt. Ajo hyri në sallën e madhe, ku përziheshin aromat e kokoshkave dhe rrobave të reja, ku njerëzit lëviznin me qese në duar dhe fytyra të buzëqeshura, dhe për një çast Luljeta ndjeu sikur po futej në një jetë tjetër, të lehtë e të shkujdesur, që nuk i përkiste prej kohësh, por që po e thërriste sërish.