Jeta tjetër. E lehtë, pa peshë, pa halle — krejt ndryshe nga e saja, e cila prej… shumë vitesh nuk kishte më asgjë të përbashkët me lehtësinë. Që prej kohësh, në fakt.
Luljeta u ngjit në katin e tretë, bleu një kapuçino dhe zuri vend pranë dritares së madhe. Përtej xhamit, Tirana e mbrëmjes vezullonte me drita, makina që rrëshqisnin ngadalë dhe njerëz që nxitonin drejt shtëpive të tyre. Telefoni u ndez sërish në dorën e saj — këtë herë ishte mesazh nga vjehrra:
“Luljetë, Gentiani më tregoi gjithçka. Çfarë ke që sillesh si fëmijë? Ne jemi familje. Ornelës i duhet makina vërtet, foshnja po vjen së shpejti…”
“Foshnja.” Luljeta i shtrëngoi buzët. Ajo vetë kishte dy fëmijë, por askush nuk i kishte quajtur kurrë “foshnja”. Fëmijët e saj kishin qenë gjithmonë detyrë, përgjegjësi, net pa gjumë, para të shpenzuara për kurse, mësues privatë dhe aktivitete. Askush nuk i kishte parë kurrë si barrë të përbashkët.
Kafja po ftohej. Në mendje i ndërtohej një pamje e çuditshme, e hidhur: shtatëmbëdhjetë vite ajo kishte jetuar “siç duhet”. Kishte punuar pa pushim, kishte duruar, kishte heshtur, kishte dhënë gjithçka nga vetja. Dhe çfarë kishte marrë në këmbim? Një urdhër të ftohtë për të blerë një makinë për njerëz që as falënderim nuk dinin të thoshin siç duhet.
— Oh, më fal! — dikush i preku çantën, e cila rrëshqiti dhe ra në tokë.
Luljeta e mori shpejt, buzëqeshi instinktivisht ndaj një vajze të panjohur.
Dhe papritur e goditi një mendim i thjeshtë, por therës: kur ishte hera e fundit që kishte buzëqeshur vërtet, jo nga mirësjellja apo zakoni?
Në shtëpi u kthye rreth orës dhjetë. Çelësi u rrotullua lehtë në bravë, pothuajse pa zhurmë, por Gentiani gjithsesi e dëgjoi. Ai ishte ulur në dhomën e ndenjjes. Televizori ishte i ndezur, por sytë e tij nuk ishin mbi ekran. Po priste.
— Erdhe më në fund, — u ngrit në këmbë, dhe Luljeta e kuptoi menjëherë: kjo do të ishte më keq se mëngjesi.
— Gentian, jam e lodhur. Të lutem, flasim nesër…
— Nesër? — ai iu afrua, fytyra i ishte skuqur, sytë i digjnin. — Më turpërove para nënës sime! Ajo më telefonoi duke qarë! Tha që i fole keq!
— Sot as nuk kam folur me të, — Luljeta hoqi këpucët dhe i vuri me kujdes pranë murit. Këmbët i rrihnin nga lodhja.
— Mos gënje! Ia refuzove telefonatën! Nëna ime deshi të fliste qetë me ty, por ti…
— Gentian, ndalo. Të lutem. Jemi të dy të nervozuar dhe të rraskapitur. Le ta lëmë për mëngjes…
— Jo! — ai goditi me grusht mbështetësen e divanit. — Tani do flasim! Ti do marrësh kredi dhe do blesh makinën! E ke të qartë?!
Luljeta mori frymë thellë, ngadalë. E pa drejt e në sy këtë burrë — babanë e fëmijëve të saj, njeriun me të cilin kishte kaluar gati njëzet vjet jetë. Dhe nuk e njohu fare.
— Nuk do marr kredi, — tha qetë.
— Si nuk do marrësh?! — Gentiani u skuq edhe më shumë. — Çfarë po bën, je çmendur?! A nuk dëgjove çfarë të thashë?!
— Të dëgjova. Por kredi nuk marr. Kam tashmë kredinë e shtëpisë, kam pagesat për universitetin e Reit. Nuk e përballoj dot edhe një tjetër.
— Do ta përballosh! — u afrua shumë pranë saj, duke u varur mbi të. — Do punosh më shumë! Do marrësh turne shtesë! Nëna ime gjithë jetën…
— Nëna jote, nëna jote! — Luljeta ngriti zërin papritur, dhe për një çast Gentiani mbeti i shtangur. — Po unë kush jam?! Nuk jam njeri?! Punoj gjashtëdhjetë orë në javë! Më dhemb shpina aq shumë sa në mbrëmje mezi drejtohem! Fëmijët e mi mezi më shohin, sepse jam gjithmonë duke punuar! Dhe për çfarë? Për nënën tënde, për motrën tënde, për kërkesat e tua?!
— Mbylle gojën! — bërtiti ai. — Mos guxo të flasësh kështu! Je gruaja ime! Ke detyrime!
— Detyrime? — Luljeta ndjeu diçka të këputej brenda saj. Si një tel që kishte mbajtur gjithë strukturën e martesës së tyre dhe tani ishte shkrirë përfundimisht. — Detyrim të duroj fyerje? Detyrim të punoj për fisin tënd? Detyrim të hesht?
— Po! — ai e kapi nga supet dhe e shkund. — Po, ke detyrim! Sepse je gruaja ime! Ne jemi familje!
Ajo u shkëput me forcë. Zemra i rrihte aq fort, sa i trokiste në veshë.
— Mos më prek.
— Apo çfarë? — në zërin e tij u shfaq diçka e re. Një kërcënim i hapur. — Çfarë do më bësh? Më ke lodhur, Luljeta. Po ta them për herë të fundit: nesër shkon në bankë, merr kredinë dhe i blen makinën nënës sime. Nëse jo — do të divorcohem.
Fjala mbeti pezull mes tyre, e rëndë, e prerë, pa kthim.
— Çfarë? — Luljeta nuk u besoi veshëve.
— Çfarë dëgjove, — Gentiani kryqëzoi krahët. — Do ndahemi. Apartamenti është i imi, në emrin tim. Fëmijët do mbeten me mua. Ti shko ku të duash. Te puna jote e shtrenjtë, për shembull. Mund të flesh edhe atje.
— Ke humbur arsyen, — pëshpëriti ajo.
— Jo, ti e ke humbur! — ai u afrua sërish. — Mendon se je e pazëvendësueshme? Se pa ty nuk ia dalim? Nëna ime për një javë…