— …do të vërë rregull këtu! Fëmijët do t’i rrisë siç duhet, jo si ti që i ke lënë të lirë pa fre! Rei gjithë ditën endet në universitet pa bërë asgjë, Jehona vetëm me ato shoqet e saj…
— Mjaft, — Luljeta Kalemi ngriti dorën, zëri i saj ishte i prerë. — Boll më.
— Jo, nuk mjafton! — Gentian Kastrati tashmë bërtiste. — Nesër shkon në bankë, e kuptove?! Ose përgatit valixhet!
Dera e dhomës së Jehona Rrotës u hap pak. Vajza u shfaq me fytyrë të zbehtë, sytë e kuq nga lotët.
— Mamë?
— Gjithçka është në rregull, zemra ime, — Luljeta u mblodh menjëherë, sikur t’i kishte veshur sërish armaturën e vjetër. — Shko fli.
— Asgjë nuk është në rregull! — ulëriti Gentiani. — Jehona, eja këtu! Le ta dijë vajza çfarë nëne ka! Dorështrënguar, egoiste…
— Hesht menjëherë! — Luljeta u fut mes tij dhe vajzës. — Mos guxo! Mos i përfshi fëmijët në këtë!
Jehona shpërtheu në një ofshamë dhe mbylli derën me forcë. Pas murit u dëgjua muzikë që u rrit papritur — vajza e kishte ndezur fort, vetëm për të mos dëgjuar më zërat.
Gentiani merrte frymë rëndë. Luljeta qëndronte përballë tij dhe, për herë të parë pas shumë vitesh, e shihte qartë. Pa buzëqeshjen e rreme, pa rolin e burrit të përkushtuar. Para saj ishte një njeri egoist, manipulues, i mësuar të merrte gjithçka pa dhënë asgjë.
— Atëherë dëgjo mirë, — foli ajo ngadalë, duke theksuar çdo fjalë. — Në bankë nuk shkoj. Kredi nuk marr. Dhe makinën për nënën tënde nuk e blej.
— Atëherë divorcohemi! — sytë e tij shkëlqyen me inat. — Dhe do mbetesh me duar bosh!
— Do ta shohim, — tha ajo shkurt dhe u drejtua nga dhoma e gjumit. Nxori një çantë nga dollapi dhe nisi të hidhte rrobat brenda.
— Çfarë po bën? — Gentiani hyri pas saj.
— Po bëj atë që duhej ta kisha bërë prej kohësh. Po largohem. Për disa ditë. Të mendohem.
— Luljeta! — në zërin e tij u shfaqën nota të reja. Hutim? Frikë? — Je serioze?
— Krejtësisht.
— Ku do shkosh? Nuk ke askënd!
Ajo mbylli zinxhirin e çantës. Pyetje e drejtë. Prindërit i kishte humbur vite më parë, shoqe të vërteta nuk kishte pasur kohë të krijonte — gjithmonë punë, shtëpi, fëmijë. Por tani kjo nuk kishte më rëndësi.
— Do gjej një vend. Një hotel, në fund të fundit.
— Me çfarë parash? — qeshi ai me përbuzje. — Me rrogën tënde qesharake?
— Me paratë e mia, — ajo mori telefonin dhe çantën. — Të fituara me ndershmëri.
Te dera u kthye edhe një herë:
— Dhe diçka tjetër, Gentian. Apartamenti nuk është vetëm i yti. Shtatëmbëdhjetë vjet e kam paguar kredinë bashkë me ty, barabar. I kam të gjitha provat: fatura, transferta. Mos u mundo të më trembësh. Dhe fëmijët nuk do t’i marrë askush prej meje — ti je gjithë ditën në punë. Kush do të merret me ta? Nëna jote?
Ajo doli. Shkallët, hyrja, rruga. Qyteti i natës e priti me freski dhe heshtje. Luljeta ndaloi dhe mori frymë thellë.
Për herë të parë pas shumë vitesh, ndjeu frikë të vërtetë. Por bashkë me të — një lehtësim të çuditshëm. Sikur t’i ishte hequr nga shpatullat një barrë e rëndë guri.
Procesi gjyqësor zgjati tre muaj. Gentiani u përpoq me çdo mënyrë të merrte apartamentin, duke këmbëngulur se pjesën kryesore e kishte dhënë ai. Solli edhe nënën e tij si dëshmitare. Ajo qante, betohej se Luljeta nuk kishte punuar kurrë, vetëm rrinte në shtëpi dhe shpenzonte paratë e të shoqit.
Por avokatja e Luljetës — një grua jo e re, me sy të ftohtë dhe karakter prej çeliku — vendosi mbi tavolinën e gjyqtarit një grumbull dokumentesh. Ekstrakte bankare për shtatëmbëdhjetë vjet. Çdo këst i kredisë — pesëdhjetë me pesëdhjetë. Fatura shërbimesh — të paguara nga Luljeta. Kuponë për ushqime, rroba fëmijësh, ilaçe — po ashtu. Edhe kostumi famëkeq prej tridhjetë mijë lekësh, me të cilin Gentiani mburrej në punë, ishte paguar nga karta e saj.
— I nderuar gjykatës, — foli avokatja qetë, por me peshë, — para jush nuk është një shtëpiake e mbajtur nga burri. Para jush është një grua që ka mbajtur familjen përkrah bashkëshortit, ka rritur fëmijët dhe ka duruar presion të vazhdueshëm moral. Dokumentet e vërtetojnë qartë: ajo ka të drejtë të plotë mbi gjysmën e pasurisë së përbashkët.
Gjykatësi — një burrë i moshuar me vetulla të thinjura — i shqyrtoi për një kohë të gjatë letrat. Pastaj ngriti sytë drejt Gentianit mbi syze:
— Keni kundërshtime? Prova dokumentare?
Gentiani heshti. Në krah të tij, e ëma shtrëngoi buzët në një vijë të hollë.
Vendimi ishte i qartë: apartamenti ndahej përgjysmë. Gentiani ose do t’ia paguante Luljetës pjesën që i takonte, ose banesa do të shitej dhe paratë do të ndaheshin.
Ta paguante nuk kishte mundësi. Paratë, siç doli në pah…