…rezultuan të mos ekzistonin. E gjithë ajo rrogë “e lavdishme”, me të cilën Gentiani krenohej para të gjithëve, shuhej pa lënë gjurmë: darka të shtrenjta me kolegët, pagesa për makinën, si dhe një varg shpenzimesh të pafundme për “nevojat urgjente” të së ëmës dhe të Ornelës.
— Atëherë, e shesim, — tha Luljeta Kalemi me një vendosmëri të ftohtë.
Gentiani e shikoi me urrejtje të hapur, pa u përpjekur më ta fshehte:
— Ke qenë gjithmonë një grua e neveritshme. Thjesht dije ta maskoje mirë.
— Jo, — për herë të parë pas divorcit, Luljeta i buzëqeshi. — Thjesht nuk jam më e përshtatshme për të tjerët.
Banesa u shit me një çmim të favorshëm. Luljeta bleu një apartament me dy dhoma në të njëjtën lagje — për veten dhe për Jehonën Rrota. Rei Qosja studionte në universitet dhe jetonte në konvikt, por e dinte se dera e shtëpisë së re ishte gjithmonë e hapur për të. Nga paratë mbetën mjaftueshëm për riparime dhe madje arriti të vinte diçka mënjanë.
Gentiani u zhduk nga jeta e tyre menjëherë pas seancës gjyqësore. Vetëm pas një jave telefonoi, me zë të ashpër dhe nervoz:
— Po iki në veri. Gjeta punë atje, paga është dyfish. Do të vendosem atje.
— Mirë, — u përgjigj Luljeta pa emocione. — Të uroj fat.
— Po fëmijët…
— Fëmijët jetojnë me mua. Mund t’i vizitosh kur të duash. Nëse do.
Ai nuk deshi. Pas tre ditësh u largua. Një javë më vonë, pas tij u nisën edhe e ëma dhe Ornela Curri, me foshnjën e sapolindur. Para nisjes, ish-vjehrra e telefonoi Luljetën, e mbushur me mllef:
— Ti e shkatërrove familjen tonë! Për shkakun tënd, djali im po ikën në fund të botës!
— Për shkakun tim? — Luljeta qeshi me ironi. — Jo. Për shkakun tuaj ai e humbi familjen. Ju e rritët kështu: konsumator, egoist. Tani shkoni pas tij. Jetoni me rrogën e tij, meqë qenka kaq e mirë. Vetëm një gjë po ju them…
— Çfarë? — gërhiti gruaja.
— Në veri, jeta është e shtrenjtë. Shumë e shtrenjtë. Shpenzimet e banesës janë trefish, ushqimet kushtojnë dyfishin e atyre në Tiranë. Dhe përveç kësaj, është ftohtë, errësirë për gjysmë viti dhe mërzi pa fund. Paçi fat.
Ajo e mbylli telefonin dhe kurrë më nuk iu përgjigj thirrjeve të asaj gruaje.
Kaluan gjashtë muaj.
Luljeta qëndronte pranë dritares së apartamentit të ri, me kafen e mëngjesit në dorë. Jashtë kishte ardhur pranvera — plot dritë, zhurmë, aromë jargavani. Jehona përgatitej për shkollë, duke kënduar me zë të ulët. Rei kishte ardhur fundjavën e kaluar dhe kishte sjellë me vete një vajzë — studente e sjellshme, me sy të mençur.
— Mamë, po të prezantoj Teutën, — kishte thënë ai.
Luljeta vuri re mënyrën si i biri e shikonte vajzën: respekt, kujdes, barazi. Dhe mendoi se, ndoshta, diçka e kishte bërë siç duhej në edukimin e tij.
Në sallonin e saj puna po ecte mbarë. Madje kishte marrë dy nxënëse — vajza nga kolegji që ëndërronin të bëheshin mjeshtre manikyri. I mësonte me durim, zakonisht në mbrëmje. Nuk u jepte vetëm teknikë; u përcillte bindjen se mund të jetosh nga puna jote, se mund të mos varesh nga askush. Se është e mundur.
Dy ditë më parë ndodhi diçka e pazakontë. Luljeta hyri në një librari, thjesht për të parë. Prej kohësh nuk blinte libra për vete, koha gjithmonë mungonte. Dhe papritur iu ndal syri te një përmbledhje poezish. E hapi rastësisht dhe lexoi:
“Unë mendoja se kjo quhej të jetosh. Doli se quhej të durosh.”
Qëndroi në mes të dyqanit dhe qau. Pa zë, që askush të mos e vinte re. Sepse ato vargje ishin për të. Për gjithë jetën e mëparshme.
E bleu librin. E çoi në shtëpi. E vendosi mbi komodinë pranë shtratit.
Në mbrëmje, Jehona e pyeti:
— Mamë, a je e lumtur?
Luljeta mendoi gjatë. A ishte e lumtur? Nuk kishte burrë. Por nuk kishte as njeri që ta poshtëronte çdo ditë. Kishte një apartament të thjeshtë. Por mund t’i varte pikturat si të donte, të lyente muret me çfarë ngjyre të dëshironte, të ftonte njerëz ose jo — sipas qejfit të saj. Nuk kishte makinë luksoze. Por kishte lirinë të zgjohej dhe ta dinte se dita i përkiste asaj.
— E di, zemra ime, — i hodhi krahun rreth shpatullave, — nuk e di nëse jam e lumtur. Por e di me siguri një gjë: më në fund po jetoj. Vërtet.
Jehona u shtrëngua edhe më fort pas saj.
Në telefon mbërriti një mesazh nga Gentian Kastrati. I pari pas gjashtë muajsh: “Luljeta, gabova. A mund të flasim?”
Luljeta e lexoi, e shikoi ekranin për disa sekonda dhe e fshiu mesazhin pa u përgjigjur.
Një erë e ngrohtë hyri nga dritarja, lëvizi perdet. Diku poshtë, fëmijët qeshnin e luanin. Jeta gumëzhinte, ecte përpara, thërriste.
Dhe Luljeta mendoi se sa mirë ishte që më në fund kishte mësuar të thoshte “jo”. Një fjalë e vogël, që i kishte hapur një botë të tërë. Një botë ku mund të merrte frymë lirshëm.
E mbaroi kafen dhe buzëqeshi. Pa arsye. Jo nga mirësjellja, jo me zor — por sepse ashtu e ndiente.
Dhe kjo ishte mrekullia e vërtetë.