Që në mëngjes, gjatë mëngjesit familjar, Klea Basha e la krejtësisht pa fjalë Donika Imerin. Me një ton të ëmbël, pothuajse ledhatues, ajo e pyeti papritur:
— Mami, të shtunën dua të të njoh me dikë. Do ta ftoj për drekë këtu në shtëpi. Do të jesh në shtëpi, apo jo?
— Sigurisht që do të jem, — iu përgjigj Donika Imeri pa e bombarduar vajzën me pyetje se kush ishte apo nga vinte. “Do ta sjellë dhe do ta shohim,” mendoi ajo. Megjithatë, brenda vetes u çudit pak. Klea ishte e divorcuar prej kohësh dhe martesa e dështuar i kishte shuar çdo dëshirë për të hedhur sërish hapa të tillë. Çfarë e kishte shtyrë tani? Me siguri ndonjë burrë i hijshëm ose me xhep të mbushur, ndryshe nuk shpjegohej.
Donika Imeri jetonte bashkë me vajzën e saj, Kleën, dhe nipin Ardit Kola. Banesa ishte me tri dhoma dhe secili kishte hapësirën e vet. Kur Bledar Curri ishte larguar nga jeta e tyre, në fakt askush nuk e kishte marrë për keq; përkundrazi, shtëpia u qetësua.
Arditi nuk e mbante mend të atin. Bledari ishte larguar menjëherë në një qytet tjetër, ishte martuar sërish dhe nuk ishte kthyer asnjëherë për ta parë të birin. Dërgonte ndonjë shumë simbolike herë pas here, por Donika mendonte se secili do të gjykohej nga Zoti. Ata, edhe pa të, nuk u kishin munguar gjërat thelbësore.
Edhe vetë Donika Imeri e kishte rritur Kleën e vetme. Gjithë jetën kishte punuar parukiere pranë shtëpisë. Ishte punë që e donte me shpirt, sepse i pëlqente t’i bënte njerëzit të ndiheshin më të bukur. Përveç rrogës, klientët mirënjohës shpesh i linin ndonjë bakshish, të cilin ajo nuk e refuzonte kurrë — edhe ai ishte ndihmë.
Në fillim, Donika ishte mërzitur që Klea kishte zgjedhur shkollën e mjekësisë; do të kishte dashur ta kishte pranë në parukeri. Por doli se edhe vajza kishte gjetur profesionin e saj. Puna si infermiere në poliklinikë i pëlqente shumë. Pas turnit, ajo shkonte të bënte masazh për fëmijë të vegjël ose kurse injeksionesh nëpër shtëpi, sipas nevojës.
Kështu kaluan pesë vite, në një ritëm të rregullt e të qetë. Donika kthehej nga puna, blinte ushqimet rrugës dhe gjithmonë ndonjë ëmbëlsirë për nipin. Në shtëpi, Arditi e priste me padurim. Klea, ndërkohë, ishte ose në poliklinikë, ose duke u kujdesur për pacientët e saj të vegjël.
Gjithçka shkonte mirë dhe harmonia mbizotëronte.
Të shtunën, afër mesditës, u dëgjua zilja e derës. Klea u hodh menjëherë për ta hapur. Donika e pa me cep të syrit: vajza ishte skuqur lehtë nga emocionet dhe ishte veshur me kujdes të veçantë. Kurioziteti i saj u shtua — për kë po mundohej kaq shumë?
Dëgjoheshin zëra të ulët në korridor, pastaj papritur Arditi vrapoi i gëzuar dhe bërtiti:
— Erdhi xhaxhi Marsel!
Kjo e bëri Donikën të dilte nga dhoma, me një buzëqeshje mikpritëse. Në korridorin e gjerë qëndronte një djalë i ri, i cili buzëqeshte me ndrojtje. Në njërën anë ishte Klea, që rrezatonte nga gëzimi, ndërsa në anën tjetër Arditi i ishte varur këmbës së mysafirit, duke i mbajtur dorën fort.
— Shiko, gjyshe, xhaxhi Marsel erdhi! — tha ai plot entuziazëm.
Ishte e qartë se njiheshin prej kohësh.
— Përshëndetje, zonja Donika Imeri, — tha djali dhe i zgjati një kuti me zefir të preferuar me çokollatë. — Unë quhem Marsel Kovaçi… me Kleën ne… me Kleën kemi një histori të përbashkët, — shtoi ai, paksa i hutuar.
— Mami, ky është Marseli, — ndërhyri Klea, duke marrë frymë thellë, gati për të shpjeguar se si ishin njohur dhe çfarë i lidhte me njëri-tjetrin.