Klea mori hov të tregonte gjithçka, sikur fjalët i kishin mbetur pezull prej kohësh.
Ajo shpjegoi se Marseli ishte dy klasa më poshtë se ajo në shkollë. Tani punonte diku në periferi, në një fabrikë ku merreshin me pajisje ventilimi. Ishin ritakuar krejt rastësisht, kur ai ishte prerë në gisht dhe kishte shkuar në poliklinikë. Aty kishin nisur bisedën dhe, pa e kuptuar, kishin ringjallur një njohje të vjetër. Klea qeshte ndërsa fliste, duke e hedhur herë pas here shikimin nga Marseli, i cili i buzëqeshte me mirënjohje dhe tundte kokën në shenjë pohimi.
— Imagjino, — tha ajo me gjallëri, — ai qenka dashuruar me mua që në shkollë, ndërsa unë as që e vija re. Më dukej shumë i vogël atëherë!
— Hyni, mos rrini në këmbë, — i ftoi Donika Imeri me zë të ngrohtë, por në mendje i vërtitej një tjetër mendim. Edhe tani, Marseli nuk i dukej tamam burrë i rritur. Më shumë një djalosh i papjekur. Çfarë kishte parë Klea tek ai? Ajo vetë ishte tashmë nënë, Arditi po i afrohej të gjashtave, ndërsa ky djalë mezi dukej njëzet e ca vjeç, madje edhe më i vogël nga pamja.
Mbrëmja kaloi shpejt. Pasi Marseli u largua dhe Arditi, i lodhur nga loja e nga vëmendja e tepërt, më në fund ra në gjumë, Klea u ul pranë së ëmës në kuzhinë.
— Atëherë, si të duket? — e pyeti ajo me padurim. — Nuk është i mrekullueshëm? Mami, është fantastik! E pe sa shumë u lidh Arditi me të? Jemi takuar vetëm katër a pesë herë dhe ai s’ndahet nga Marseli. Dhe Marseli di si të merret me të… më e bukura është se Arditi e dëgjon!
Pastaj, pa marrë frymë, vazhdoi:
— Dhe punon edhe si taksist në mbrëmje. Po kursen për dasmën tonë. Ne duam të martohemi dhe për ca kohë të jetojmë këtu, me ty. Si ta duket kjo ide? Ai ka marrë një dhomë me kredi, nuk jeton me prindërit. Duam ta japim atë dhomë me qira dhe të mbledhim para për një apartament. Marseli do vazhdojë me taksinë dhe pastaj do shpërngulemi. Çfarë thua, mami?
Donika mbeti e habitur nga ky vrull. Klea fliste me sytë që i ndritnin, sikur çdo gjë ishte vendosur tashmë. Ajo që dikur betohej se kurrë më nuk do martohej, tani kishte plane të qarta për jetën e re.
— Sa kohë jeni bashkë, që i keni menduar të gjitha këto? — deshi të pyeste, por Klea sikur ia lexoi mendimet.
— Jemi në muajin e katërt, — tha ajo. — Po ti ende nuk më the si të duket Marseli.
Vështrimi i vajzës ishte plot pritje, sikur përgjigjja të vendoste gjithçka. Donika u hutua dhe tha të parën gjë që i erdhi në mendje:
— Duket djalë i mirë… vetëm pak i ri.
— I mirë? — u ndez Klea. — Mami, ai është shumë më tepër se kaq! Atëherë jemi dakord, Marseli do të vijë të jetojë këtu, po? Se për dhomën e tij tashmë kemi gjetur qiramarrës!
Donika gati u mbyt nga befasia.
— Si do vijë? Që tani? Po ne… si do ia dalim?
Para syve i kaloi gjithë jeta: lindja e Kleas, rritja e saj, martesa me Bledar Currin, ardhja në jetë e Arditit, largimi i Bledarit… Dhe tani, pikërisht kur gjithçka dukej se kishte gjetur njëfarë qetësie, Klea donte të sillte një burrë tjetër në shtëpi.
— Mami, po të shoh në sy dhe e kuptoj që nuk je e lumtur, — tha Klea e habitur. — Çfarë prisje? Që të mbetesha vetëm gjithë jetën, si ti?
— Po ti vetë kështu thoje, — ia ktheu Donika me zë të ulët.
— E thosha… — Klea u fye, — po ç’rëndësi ka çfarë kam thënë?
Në atë çast, dera e dhomës së fëmijës u hap dhe u shfaq Arditi, me sytë ende të përgjumur.
— Maaaamë, u zgjova dhe nuk më zë gjumi… Mami, kur do vijë prapë xhaxhi Marsel?
Zëri i tij i vogël e preu bisedën, duke lënë pezull gjithçka që ende nuk ishte thënë, ndërsa nata premtonte se mëngjesi do sillte sqarime të reja.