Donika Imeri mori frymë thellë, sikur po i vinte një vijë të prerë gjithë debatit të natës.
— Mirë, mjaft, — tha prerazi, — për mua gjithçka është e qartë, ju paskeni bërë marrëveshje mes jush. Hajde, Ardit, eja me gjyshen. Do të tregoj një përrallë, për lepurushin që kishte shtëpizë prej druri, ndërsa dhelpra jetonte në një kasolle prej akulli!
Dhe pa pritur përgjigje, e kapi nipin përdore dhe u drejtua nga dhoma e fëmijës. Arditi ecte pranë saj, por kureshtja nuk e linte rehat.
— Gjyshja, po çfarë do të thotë “shtëpizë prej druri”? — pyeti ai me sy të zgjuar, ndërsa Donika buzëqeshi dhe nisi t’ia shpjegonte me fjalë të thjeshta, derisa zëri i saj u shua në errësirën e dhomës.
Të nesërmen në mëngjes, Donika ishte zgjuar më e qetë. Ashtu si gjithmonë, asaj i kalonte shpejt inati. Teksa po përgatitej për në punë, iu kthye Kleas me një ton krejt tjetër nga ai i natës së shkuar.
— Klea, ftoje djalin tënd për darkë, — tha ajo duke veshur pallton. — Nuk e kam parë mirë, dua ta njoh më nga afër. Në fund të fundit, nëse do të jetojmë bashkë, duhet ta dimë me kë kemi të bëjmë.
Fytyra e Kleas u ndriçua menjëherë.
— Mami, faleminderit! E dija që do më kuptoje. Ai është vërtet… — nisi ajo me entuziazëm.
— Po, po, i tillë e i atillë, ju i njihni më mirë këta “të mrekullueshmit”, — mërmëriti Donika nën hundë, ndërsa mbyllte derën pas vetes.
Megjithatë, një dyshim i rëndë i mbeti në mendje: vallë planet e saj për një jetë të qetë kishin marrë fund kaq papritur? Ajo nuk ndihej ende e vjetër, donte edhe vetë të jetonte normalisht, pa trazira. Por rreth një javë më vonë, jeta e Donikës mori një drejtim krejt tjetër.
Bashkëshorti i ardhshëm i vajzës kishte shumë pak sende personale; gjithçka u sistemua lehtësisht në dollapin e Kleas. Dasmën e caktuan për pas një muaji dhe dokumentet i kishin dorëzuar tashmë.
Çdo mëngjes herët, kur shtëpia ishte ende në gjumë, Marsel Kovaçi çohej pa zhurmë dhe dilte për të punuar si taksist. Merrte pasagjerë nga stacioni i trenit dhe i çonte drejt punëve të tyre. Pastaj kthehej me vrap në shtëpi, hante mëngjes me Arditin, e shoqëronte në kopsht dhe nxitonte drejt punës së tij në uzinë. Mbrëmjeve, rutina përsëritej: pas darkës, Marseli dilte sërish me makinën e tij jo të re, por ende në gjendje të mirë, duke shpërndarë punëtorë të lodhur dhe të rinj që ktheheshin vonë në shtëpi.
Në fundjavën e parë, ai rregulloi gjithçka që kishte kohë pa funksionuar në apartament: rezervuarin e tualetit, mikrovalën, furrën e sobës dhe televizorin e kuzhinës. Dhe megjithatë, gjeti kohë që të shëtiste me Kleas dhe Arditin, si edhe të blinte të gjitha ato që Donika i kishte lënë porosi.
— Çfarë djali energjik! — çuditej Donika. — Gjithmonë kështu i gjallë është? Më merr mendtë me gjithë atë vrull.
— Marseli është edhe më i mirë se sa mendon ti, mami, — ia kthente Klea me krenari.
Një mbrëmje, pas një dasme të thjeshtë familjare, gjatë darkës, Marseli u ndje më i lirshëm dhe hodhi një shaka të papritur:
— Ja pra, Klea, mamaja jote të martoi, por edhe ajo vetë është grua e re dhe simpatike.
Donika e pa dhëndrin me habi, ndërsa Klea e preku lehtë me këmbë nën tavolinë, si për t’i thënë të ndalonte.
— Çfarë thashë? Po bëja shaka, — u skuq Marseli.
Por çudia e Donikës nuk kishte të bënte me mungesën e taktit. Përkundrazi, Marseli po i bëhej çdo ditë e më i dashur dhe ajo gëzohej sinqerisht për vajzën dhe nipin. Vetëm se fjalët e tij kishin prekur një pikë të çuditshme: disa ditë më parë, Donika kishte pasur një klient, një burrë rreth moshës së saj, me gjasë i pamartuar. Ai i fliste me aq ngrohtësi, sa diçka brenda saj ishte zgjuar papritur, krejt pa e pritur…