Emri i Donikës ishte i qëndisur qartë në xhepin e përparmë të përparëses së punës; ai e kishte vënë re patjetër, sepse, kur i foli, nuk e thirri thjesht zonjë, por me një përkëdheli të ngrohtë: Donikë. Që nga ajo ditë, burri nisi të vinte për t’u qethur pothuajse çdo dy ditë. Vajzat e sallonit qeshnin me besnikërinë e tij, ndërsa ai hynte gjithmonë me të njëjtën lutje në buzë:
— Ma lini pak më të gjatë, Donikë, se po i prite shkurt, s’do të kem ç’të rregulloj herën tjetër. Pasnesër vij vetëm për t’i rregulluar pak anët.
Një klient kaq i përkushtuar Donika nuk e kishte pasur kurrë. E një mbrëmje, sapo doli nga puna, e pa Ylli Lekën duke e pritur në trotuar. Dukej i sikletosur, si njeri që s’e ka zakon të bëjë hapa të tillë.
— Nuk jam rritur ende për t’u qethur, por s’gjeta një justifikim tjetër për të hyrë, — tha ai me ndershmëri. — Nuk jam mësuar të bëj kortezhi. Gruaja më la prej vitesh dhe mendova se do ta mbyllja jetën vetëm. Pastaj ju dola përpara… dhe gjithçka u trazua. S’e di si të veproj, por ndoshta mund të bëjmë një shëtitje?
Që nga ajo ditë, Donika Imeri nisi të takohej me Yllin, ndërsa brenda saj luftonte me pyetjen si t’ua thoshte fëmijëve. Kur Ylli Lekës i mblodhi guximin t’i kërkonte dorën, ajo e kuptoi se s’kishte më ku të fshihej.
— Klea, Marsel, të shtunën për drekë do të na vijë një mik. Dua t’jua prezantoj, — u tha ajo me zë të matur.
Të shtunën, pak para drekës, Donika ishte e trazuar si rrallëherë. Klea Basha dhe Marsel Kovaçi kishin marrë përsipër gatimin, ndërsa Ardit Kola vraponte sa nga kuzhina në dhomë, sa te gjyshja:
— Gjyshja, pse sot je kaq e bukur?
Zilja e derës ra. Klea shkoi ta hapte, duke e vërejtur ankthin e nënës. Ylli Lekë hyri me një buqetë lulesh dhe një tortë në dorë; i dukej qartë se roli i “dhëndrit” i ishte ende i huaj.
— Ja ku jemi, njihuni, ky është Ylli Leka, — tha Donika, duke u kthyer nga vajza dhe dhëndri.
— Xhaxhi Ylli?! Po ti ç’bën këtu? — shpërtheu Marseli. — Çudi e madhe!
— Ju njiheni? — u shtang Donika.
— Po si jo! Është shoku im i turnit në uzinë. I kam treguar gjithë jetën time nëpër dreka: që jam martuar me vajzën që doja që nga shkolla, që kemi djalin Ardit dhe që doja edhe një vajzë. I kam folur edhe për vjehrrën time të mrekullueshme, sa e bukur është, sa shumë i ngjan Kleas. Dhe një ditë më pyeti: “Ku punon kjo Donika Imeri?” I thashë: në sallonin e flokëve te rruga e Parkut, pranë sheshit. Eh, xhaxhi Ylli, paskam bërë unë ndërmjetësin pa e ditur! — qeshi Marseli me admirim.
Pas një muaji, familja u mblodh sërish për një dasmë të vogël. Ylli e ftoi nusen e re të jetonte me të, si zonjë shtëpie, në apartamentin e tij. Ndërsa Donika, tani me humor, thoshte:
— Ç’dhëndër paskam! Ç’Marsel i shpejtë! Ma “sistemoi” vjehrrën njëherë e mirë!
Një vit më vonë, Kleas dhe Marselit u lindi një vajzë, Elira Nushi. Prindërit e rinj u përpoqën të mos i lodhnin shumë gjyshërit e rinj, Donikën dhe Yllin; për gjithçka përpiqeshin të ia dilnin vetë.
Le të shijojnë të porsamartuarit pak kohë për vete, të rikuperojnë vitet e humbura. Për rolin e gjyshërve, koha ka ende mjaftueshëm.