— Diella, hape derën! — druri i derës po dridhej nga goditjet e forta. Nga shkallët e pallatit vinin zëra të ashpër, të ngarkuar me nervozizëm dhe këmbëngulje.
— Hape menjëherë! — bërtiste vjehrra e saj, Lindita Elezi, me një ton urdhërues.
— Diellë, a je mirë, bijë? — u dëgjua më butë zëri i vjehrrit, Bujar Marku, që përpiqej të ruante qetësinë.
— Po sikur të mos jetë vetëm aty brenda? — shtoi me ironi Zhaneta Gjoni, motra e madhe e Visarit. — Unë prej kohësh dyshoja se ajo nuk është e ndershme.
— Mjaft tani, hesht! — ia preu fjalën Fatime Kalemi, një e afërme e largët për të cilën Visari ishte nip. — Ndoshta ka ndodhur ndonjë problem serioz.
Zhurma pas derës nuk po pushonte. Pas pak, mbi gjithë kakofoninë u dallua zëri i vetë Visar Dervishit:
— Çfarë po ndodh këtu?
Të afërmit nisën t’i flisnin njëherësh, duke i shpjeguar se gruaja e tij ishte mbyllur brenda dhe nuk po hapte derën për askënd.
Visari futi çelësin në bravë, por ai nuk rrotullohej. Dikush e kishte kyçur nga brenda.
— Ç’është kjo histori? — u vrenjt ai.
— E ndiej në zemër, diçka e keqe ka ndodhur, — filloi të ankohej Fatimja. — Duhet të thërrasim policinë.
— Jo, nuk ka nevojë për polici, — e ndali prerë Visari. — Do ta zgjidh vetë.
Ai iu afrua derës ngjitur dhe trokiti. Hapi Gentian Imeri, një mik i ngushtë, tashmë paksa i dehur, pasi në shumë apartamente po festohej me zhurmë nata e Vitit të Ri.
Visari ia shpjegoi shpejt situatën. Gentiani e ftoi brenda. Të afërmit u përpoqën ta ndiqnin, por Visari i ndaloi:
— Rrini këtu, në shkallë.
Gentiani e çoi përmes sallonit të madh, ku të ftuarit qeshnin, përplasnin gotat dhe thërrisnin urime. Më pas dolën në ballkon.
— Kujdes, bëje me shumë vëmendje, — e paralajmëroi Gentiani.
Ballkoni i Gentianit ishte afër atij të Diellës dhe Visarit, por rreziku ekzistonte: ishte errësirë, rrëshqitje dhe natë feste.
Gentiani e mbante nën vëzhgim. Visari kapërceu parmakun, u mbështet mbi prag, u ngjit pas murit dhe, hap pas hapi, u afrua drejt banesës së tij. Më në fund, u hodh në ballkonin e njohur.
— Gjithçka në rregull? — thirri Gentiani.
— Po, faleminderit. Nëse ballkoni do ishte i mbyllur, s’do na mbetej tjetër veçse të thërrisnim policinë dhe zjarrfikësit.
Ballkoni ishte i hapur. Visari hyri brenda.
Diella rrinte ulur në tryezë, po hante qetësisht sallatë dhe po shikonte një program në laptop. Kur e pa, nuk u trondit aspak.
— Oh, përshëndetje. Gëzuar Vitin e Ri, — tha ftohtë, pa ia ndarë sytë ekranit.
— Diella, çfarë po ndodh këtu?
Ajo u kthye nga ai dhe, me një shprehje të ngrirë, tha qartë:
— Visar, duhet të flasim. Një bisedë shumë serioze. Dhe të marrim një vendim të rëndësishëm.
Nga pamja e fytyrës së saj, ai e kuptoi menjëherë se kjo bisedë nuk do të ishte aspak e lehtë dhe se pas saj, asgjë nuk do të mbetej si më parë.