Biseda që e priste ishte e rëndë; këtë e ndiente me gjithë trupin.
Për Diellën dhe Visarin, kjo martesë ishte kapitulli i dytë i jetës. Të dy kishin kaluar të dyzetat. Ironia e fatit ishte se ishin njohur pikërisht në natën e Vitit të Ri, mes miqsh të përbashkët, pa asnjë pritshmëri. Që në atë mbrëmje e kishin kuptuar se dëshironin të ecnin bashkë.
Djali i Visarit, gjashtëmbëdhjetë vjeç, jetonte me të ëmën dhe vinte tek i ati vetëm fundjavave. Marrëdhënia mes tyre ishte e ngrohtë, thuajse shoqërore. Vajza e Diellës, moshatare me të, studionte në një qytet tjetër. Kështu që çifti nuk kishte barrë të përditshme prindërore dhe gjithçka dukej sikur ishte gati për një fillim të ri, vetëm për ta.
U vendosën në apartamentin e bollshëm të Diellës. Ndërsa banesën e vogël njëdhomëshe të Visarit, që kishte qenë strehë beqari, vendosën ta jepnin me qira. Ishte një zgjedhje praktike që u sillte të ardhura të qëndrueshme dhe një ndjenjë sigurie.
Diella e dinte se burri i saj kishte një familje të madhe, por Visari rrallë fliste për ta. Takimet familjare i shmangte me kujdes. Vetëm në raste vërtet të rëndësishme kishin marrë pjesë bashkë: dasma e mbesës së tij dhe përvjetori i gjyshes. Për Diellën, e cila kishte vetëm një teze larg, kjo ishte zhgënjyese. Asaj i mungonte ndjesia e tryezës familjare, zhurma e të afërmve, ajo ngrohtësi që vetëm rrethi familjar ta jep. Ndonjëherë përpiqej të kuptonte arsyet e tij, por Visari ose e kthente në shaka, ose mbyllej në heshtje.
Ajo zgjodhi të mos ngulte këmbë. Ishte njeri i rritur, mendonte, dhe dinte vetë si t’i zgjidhte punët e tij. Për më tepër, në jetën e përditshme mbizotëronin qetësia dhe mirëkuptimi.
Dhjetori po afrohej. Visari ishte nisur për një tjetër turn pune, duke i premtuar se do të kthehej para Vitit të Ri. Festën kishin vendosur ta kalonin vetëm, në shtëpi, në një atmosferë të qetë e intime. Më 1 janar planifikonin të shkonin në vilën e miqve. Një plan i thjeshtë, por për Diellën dukej i përkryer.
Gjithçka u përmbys papritur.
Një ditë, teksa ecte në rrugë, dikush e thirri me zë të lartë. Ishte Zhaneta Gjoni, motra e Visarit — një grua me të cilën Diella mezi kishte shkëmbyer disa fjalë ndonjëherë. Pa i lënë kohë të reagonte, ajo iu hodh në qafë.
— Diellë! Përshëndetje! Sa shumë u gëzova që të pashë, nuk e imagjinon dot!
— Përshëndetje… — tha Diella e hutuar, duke u tërhequr pak. Zhanetën e kishte parë vetëm dy-tri herë dhe kjo afeksion i tepruar e zuri në befasi.
— A e di tashmë ku do ta prisni Vitin e Ri ti dhe Visari?
— Po… — u përpoq të mbante mirësjelljen. — Kemi bërë disa plane.
— Anuloji të gjitha, — ia preu Zhaneta me gaz. — Unë dhe Visari folëm dhe vendosëm: Vitin e Ri do ta festojmë tek ju!
— Më falni… si domethënë ju dhe Visari? — u shtang Diella. — Ai nuk më ka thënë asgjë. Ne kishim plane tona.
— Çudi. U… — filloi Zhaneta, duke u ndalur në mes të fjalës, sikur po përgatitej të shpjegonte diçka shumë më të madhe që sapo kishte nisur të dalë në sipërfaqe.