…sikur po përgatitej të shpjegonte diçka shumë më të madhe që sapo kishte nisur të dilte në sipërfaqe.
— Te ne është zakon, — vazhdoi Zhaneta, tashmë me një ton më të rëndë, — Vitin e Ri e presim gjithmonë të gjithë bashkë, si familje. Visari e di shumë mirë këtë. Dhe tani edhe ti je pjesë e familjes sonë, Diella. — Zëri i saj u errësua krejt. — Kështu që duhet të marrësh parasysh dëshirat e burrit. Me pak fjalë, fillo të përgatitesh. Do të të telefonoj më vonë dhe do të të tregoj çfarë e si.
Pa pritur përgjigje, Zhaneta iu afrua, e puthi shpejt në faqe dhe u largua me nxitim, duke e lënë Diellën të gozhduar në vend, të hutuar e të tronditur.
Sapo mbeti vetëm, Diella nxori telefonin dhe thirri menjëherë Visarin. Zilja ra gjatë, por askush nuk u përgjigj. Pas pak, në ekran u shfaq një mesazh i shkurtër: “S’mund të flas. Shkruaj.”
Ajo i dërgoi me radhë ato që kishte ndodhur, duke i përmbledhur fjalët e motrës së tij dhe vendimin e marrë pa të.
Përgjigjja erdhi me vonesë. “Është në rregull kështu. Planet ndryshuan. Mamaja do t’i shpjegojë të gjitha.”
Faqet e Diellës u skuqën flakë. Iu duk sikur brenda një sekonde, dikush ia kishte riorganizuar jetën nga themelet, pa e pyetur, pa i kërkuar mendim, pa pikë respekti.
Gjithë gëzimi që kishte ndjerë më herët u shua. Në vend të tij mbetën nervozizmi, hutimi dhe një ndjenjë e fortë tradhtie. Si kishte mundësi që Visari të merrte vendime me familjen e tij pas shpine? Të ndryshonte planet në heshtje? Ta dorëzonte atë te nëna e tij, sikur të ishte një dhomë me qira?
U ul në cep të divanit dhe nguli sytë nga dritarja. Për herë të parë pas shumë kohësh, mendoi se ndoshta ishte nxituar me këtë martesë. Ndoshta nuk e kishte njohur aspak njeriun me të cilin ishte martuar.
Në mbrëmje, telefoni ra sërish. Në ekran shkruhej: “Vjehrra”.
— Diellë, Zhaneta më tha që ti tashmë e di situatën, — foli me energji Lindita Elezi. — Kjo është shumë mirë. Tani do të të dërgoj disa gjëra…
— Prisni pak, — e ndërpreu Diella. — A ka rëndësi edhe mendimi im në gjithë këtë?
— Diellë, kështu ka vendosur burri yt, — zëri i Linditës u bë i prerë. — Ai na ka ftuar të gjithëve.
— Të gjithëve? Sa veta janë “të gjithë”? — zëri i Diellës u drodh.
— Do ta marrësh listën me mesazh. Do ta kesh më të lehtë edhe për dhuratat.
— Dhurata?! — Diella e mbështeti dorën në ballë. — Çfarë dhuratash?
Por vjehrra vazhdoi, sikur të mos e kishte dëgjuar fare:
— Sigurisht që po. Duhet të blihen për të gjithë. Edhe tryeza duhet shtruar siç duhet. E di sa e rëndësishme është për Visarin të rregullojë marrëdhëniet me familjen. Dhe Viti i Ri është rasti ideal.
— Po ne nuk jemi milionerë, — u përpoq të kundërshtonte Diella me dëshpërim.
— Mos u hiq sikur s’keni, — qeshi Lindita me përbuzje. — E di shumë mirë që të dy fitoni mirë. Dhe ti ke për të marrë bonus. Plus që banesën e djalit e jepni me qira. Mos u bëj kaq dorështrënguar, Diellë.
Pas pak, në telefon mbërriti lista e të ftuarve. Dukej e pafund. Kushërinj të afërt e të largët, me bashkëshorte, fëmijë, gjyshër… Më shumë se gjysmën e emrave Diella as nuk i kishte parë ndonjëherë. Ajo e shikonte ekranin sikur të ishte një vendim gjykate, duke u habitur se nga i erdhi papritur kjo ndjesi e rëndë që po i shtrëngonte kraharorin.