Nga se i kishte ardhur gjithë ajo bindje e verbër? Pse e kishte lejuar veten të futej pa e kuptuar në një skenar të huaj, ku rolin ia kishin ndarë të tjerët?
Më 30 dhjetor, telefoni ra sërish.
— Diellë, ne jemi nisur! Shpresojmë që gjithçka e ke gati! — zëri i gëzuar i Lindita Elezit u dëgjua për pak sekonda dhe lidhja u ndërpre pa pritur përgjigje.
Në atë çast, Diella mori vendimin përfundimtar. Askënd nuk do ta linte të hynte.
Kur Visar Dervishi u kthye dhe gjeti derën të mbyllur, telefonoi. Ajo ia hapi vetë. Qëndrimi i saj ishte i ftohtë, shikimi i përmbajtur.
— Më shpjego, çfarë po ndodh? Pse nuk po lejon njeri të hyjë?
— Sepse askush nuk më pyeti nëse e doja këtë, — u përgjigj ajo qetë. Vendosi telefonin mbi tavolinë. — Lexoje. Lista e të ftuarve. Kjo s’është “ta presim Vitin e Ri bashkë”. Kjo është një pushtim i organizuar. Me dhurata, tavolina dhe urdhra.
Visari u vrenjt. Lexoi me kujdes, pastaj e pa të shoqen me habi të sinqertë.
— Unë mendoja se ti i kishe ftuar të gjithë.
— Edhe unë besoja se ishe ti, — tha ajo me zë të ulët.
— Mamaja dhe Zhaneta më thanë se ti vetë e kishe propozuar gjithë këtë. Në turn ishte lidhja e dobët, nuk i kapa hollësitë…
Diella ngriti supet në heshtje.
— Ja pra si qenka puna… — mërmëriti ai. Pastaj u drejtua menjëherë. — Mjaft! Po dal t’i sqaroj gjërat!
Ajo s’arriti të thoshte asgjë. Ai kishte hapur derën dhe kishte dalë në shkallë. Pas pak, nga korridori u dëgjuan zëra të ngritur, debat, pastaj fjalë të forta nga Visari. Papritur — qetësi e plotë.
Pas rreth pesë minutash, hapat u dëgjuan sërish. Ai u kthye vetëm.
— Mbaroi. U larguan, — tha shkurt. — Nuk vjen më askush.
— Vërtet? — pyeti ajo me dyshim.
— Po. Mamaja u ankua pak, por ia bëra të qartë: ose respektohen kufijtë, ose nuk ka më festa bashkë.
Diella e shikoi gjatë, sikur po e njihte nga e para. Pastaj tundi kokën.
— Atëherë po përgatis sallatën.
— Ndërsa unë po fus shampanjën në frigorifer.
Vitin e Ri e pritën vetëm të dy. Pa rrëmujë. Me dolli të thjeshta, të qeshura të qeta, përqafime. Me biseda deri në agim dhe një dëshirë të përbashkët për të lënë pas pakënaqësinë, presionin absurd dhe lojërat familjare. Vetëm ata. Vetëm shtëpia e tyre. Vetëm dashuri dhe heshtje.
Ndoshta nuk ishte festa më luksoze. Por ishte, pa dyshim, më e sinqerta dhe më familjarja që kishin pasur ndonjëherë.