— Mos vallë duhet të thërrasim edhe pastruesen? Ndoshta ajo na e vendos diagnozën? — zëri thumbues i drejtorit të spitalit u përplas në sallën e konferencave.
Një murmuritje gazmore kaloi mes rreshtave të mjekëve. Në sallën e madhe po zhvillohej një mbledhje urgjente për një pacient në gjendje kritike — një biznesmen i fuqishëm që kishte rënë papritur në koma. Mjekët më të aftë të spitalit po kërkonin me ngulm shkaqet, por çdo pistë po rezultonte e kotë. Drejtori, një burrë i gjatë, me flokë të thinjur, Lavdrim Sala, ecte nervoz përpara podiumit. Konsiliumi ishte i pashmangshëm: i sëmuri po shuhej dhe askush nuk kishte ende një përgjigje.
Presioni shtohej minutë pas minute dhe, i dorëzuar ndaj nervave, Lavdrim Sala hodhi atë ironi therëse, duke nënvizuar pafuqinë e stafit. Pranë derës u shfaq me hezitim silueta e një gruaje me përparëse blu. Hana Nushi, pastruese, po lante dyshemenë në repartin e pranimit kur altoparlanti e thirri befas të paraqitej në sallën e konferencave.
Zemra i rrihte fort nga frika: mos kishte lënë ndonjë cep pa pastruar dhe tani drejtoria po kërkonte llogari? Nexhat Molla, mjek terapist me shumë vite përvoje, kolliti lehtë, i sikletosur, dhe u përpoq të ndërhynte për ta qetësuar situatën, duke iu drejtuar me maturi Oltian Osmanit përpara se biseda të merrte një tjetër drejtim.
— Oltian Osmani, pse gjithë këto skaje? — u dëgjua një zë kundërshtues, por drejtori nuk u ndal. Ai i bëri me shenjë infermieres së re që rrinte pranë derës, sikur vendimi të ishte marrë tashmë.
— Thirre këtu gruan, meqë erdhi deri këtu. Le të dëgjojmë edhe variantin e saj, — tha ftohtë, me një ironi të akullt që i preu ajrin sallës.
Hana Nushi u drodh. Hapi derën me hap të pasigurt, ndërsa mbi të u ngulën dhjetëra sy kureshtarë e shpesh tallës. Zemra i rrihte me vrull, sikur kërkonte të dilte nga kraharori. “O Zot, ç’vend është ky?” mendoi. Mbante shtrënguar bishtin e leckës së pastrimit, si të ishte mburojë. Kurrë më parë nuk e kishin thirrur në mbledhje mjekësh; as e kishte imagjinuar ndonjëherë pse do duhej.
— Urdhëroni, qytetare, mos u bëni merak, — hodhi dikush nga rreshti i parë me një buzëqeshje përqeshëse. — Sot do na shpëtoni shkencën mjekësore.
Një gaz i mbytur u përhap në sallë, jo i fortë, por mjaftueshëm i qartë për të gjithë. Atmosfera u trash, lëvizjet u bënë të parehatshme. Hana uli sytë pa e kuptuar; faqet iu ndezën nga turpi, si pas një shuplake. Dhimbja e padrejtësisë e shtrëngoi: nuk kishte ardhur vetë, e kishin thirrur, e tani e shikonin sikur ishte vërtet jashtë vendit të saj.
Çfarë mund të thoshte në atë çast? Fjalët i mungonin, edhe forca po ashtu — në fund të fundit, pastruese ishte, dhe në sytë e atyre njerëzve, duket se vetëm aq do të mbetej, ndërsa debati në sallë pritej të merrte një kthesë tjetër.