…apo jo? Askush. E megjithatë, jeta e saj kishte qenë krejt ndryshe nga ajo që po supozohej tani.
Me cep të syrit, Hana vuri re ekranin e projektorit pranë podiumit: grafiqe që pulsonin, shifra që ndryshonin pareshtur — rrahje zemre, tension arterial, të dhëna analizash. Mjekët flisnin njëri mbi tjetrin, tregonin me gisht numrat, por thelbi i enigmës u rrëshqiste nga duart. Nuk bëhej fjalë për një pacient të zakonshëm. Në shtratin e reanimacionit ndodhej Saimir Tola, figurë e njohur, biznesmen me pasuri marramendëse. Ishte shembur pa ndjenja në vilën e tij dhe prej asaj dite nuk ishte zgjuar më. Gjendja vetëm sa po përkeqësohej. Analiza, rezonanca, ekzaminime të panumërta — as infarkt, as insult, as shenja infeksioni. Megjithatë, trupi i tij po shuhej ngadalë, pa një shpjegim të qartë.
Hana i kishte dëgjuar këto copëza bisede rastësisht, teksa pastronte korridorin që në orët e para të mëngjesit. Infermieret pëshpëritnin se, nëse miliarderi nuk do t’ia dilte, përgjegjësit do të paguanin shtrenjtë. Drejtori i spitalit nuk kishte mbyllur sy gjithë natën, duke kërkuar mendim nga Tirana. Prandaj u vendos të mblidhej i gjithë stafi mjekësor, për të gjetur më në fund një të vërtetë. Dhe ja ku ishte futur në këtë vorbull edhe ajo — një pastruese e thjeshtë.
Lavdrim Sala, kryemjeku, bëri një gjest të matur me dorë, sikur donte të tregonte respekt të tepruar, dhe vëmendja e sallës u përqendrua tek ai…