Mëngjes pranvere, e diel. Në kuzhinën e vogël, por të ngrohtë, të një apartamenti me dy dhoma në një pallat të vjetër pesëkatësh prej tulle, Bardha Kalemi po hante qetësisht mëngjesin. Ishte ngritur pak çaste më parë; në ballkon kishte hedhur biskota dhe fara për një ketër që e vizitonte shpesh, pastaj kishte përgatitur ushqimin për vete. Poshtë dritares rriteshin pisha të larta dhe përgjatë tyre, nga parku i afërt, ketra ngjiteshin deri në katin e pestë për të kërkuar ndonjë kafshatë. Edhe pëllumbat nuk mbeteshin pas.
Bardha u zhyt në mendime, duke përfytyruar si do ta kalonte ditën e lirë. Papritur, zilja e derës ra fort. Ajo u drodh nga befasia. U çudit. “E çuditshme,” mendoi, ndërsa la sanduiçin mënjanë dhe u ngrit. “Xhoana sot s’kishte ndër mend të vinte… Jehona Vrioni po ashtu. Atëherë kush mund të jetë?”
Kur hapi derën, për një çast iu errën sytë. Në prag, me një çantë udhëtimi në dorë, qëndronte ish-burri i saj, Gjergj Tahiri.
Ishin ndarë më shumë se njëzet vjet më parë. Jeta bashkëshortore kishte dështuar pa kthim. Të dy ishin lodhur nga gënjeshtrat, lotët dhe zënkat e pafundme. Gjergji kishte gjetur një grua tjetër dhe ishte shpërngulur tek ajo. Ironikisht, ajo ishte në muajin e fundit të shtatzënisë.
Vajza e tyre, Xhoana Fundo, ishte dhjetë vjeçe kur e zgjidhën divorcin pa zhurmë e pa drama. Asnjëri nuk kishte më dëshirë apo forcë të ruante familjen. Në martesën e re të Gjergjit lindi edhe një vajzë tjetër.
Vitet rrodhën shpejt. Xhoana u rrit, u shpërngul në Durrës dhe atje u martua. Tani kishte një vajzë që sapo kishte nisur klasën e parë. Sa e vështirë kishte qenë për Bardhën ta rriste e ta shkollonte e vetme fëmijën, sidomos në vitet ’90, me pagën modeste të një ekonomisteje fabrike, është e pamundur të përshkruhet. Megjithatë, ajo ia doli. Gjergji dërgonte herë pas here disa lekë si alimentacion, por atëherë askush nuk kishte bollëk.
Dhjetë vjet më parë, Xhoana u takua për herë të parë me motrën e saj nga babai. Kishte ardhur për vizitë te e ëma dhe, rastësisht, u shfaq edhe Gjergji. Ai vendosi t’i njihte vajzat dhe i çoi në kopshtin zoologjik. Dita kaloi e qetë, madje këndshëm. Mbrëmjen vonë, Xhoana i tregonte Bardhës:
— Vajzë e lezetshme, — tha me një buzëqeshje, — duket që e adhuron babanë… tonin babë. Gjithë ditën s’ia lëshoi dorën, si një elefant i vogël pas së ëmës.
Aty u mbyll edhe çdo lloj kontakti familjar. Xhoana u kthye në jetën e saj, ndërsa Bardha u zhyt sërish në rutinën e punës.
Tani, duke e parë Gjergjin e hutuar në prag, Bardha mbeti pa fjalë.
— Çfarë po bën këtu? Pse ke ardhur? — pyeti ajo dhe sytë i ranë mbi çantën e udhëtimit. — Çfarë kërkon?
— Së pari, përshëndetje! — buzëqeshi Gjergji, duke u përpjekur ta zbusë situatën dhe duke marrë frymë thellë, sikur të përgatitej të shpjegonte arsyen e vërtetë të shfaqjes së tij të papritur.