— …po, jam kthyer, — shtoi ai, duke vënë re acarimin që i lexohej në fytyrë, — jo tek ti, por në shtëpinë time. Kjo banesë është edhe e imja. Jam i regjistruar këtu. Pas privatizimit kam një të katërtën e pronës. Kam çdo të drejtë të jetoj këtu!
— Gjergj Tahiri, ç’dreqin kërkon? — shpërtheu Bardha, e mbushur me nerva. — Shko tek vendi yt! Apo… mos më thuaj se je divorcuar?
Ai buzëqeshi me faj dhe hapi duart në shenjë dorëzimi. Pa e kuptuar, Bardha u tërhoq mënjanë dhe i hapi rrugë të hynte brenda.
— E kupton, prej katër vitesh jemi të ndarë, — nisi ai, duke futur çantat në korridor. — Gjatë gjithë kësaj kohe kam jetuar me qira… por kohët e fundit… e sheh vetë ç’po ndodh në vend. Paratë nuk dalin. Kështu që u detyrova. Po të kisha zgjidhje tjetër, nuk do të kisha ardhur. Thjesht… nuk kam më ku të shkoj.
Një kthesë e tillë ishte krejt e papritur për Bardhën. Gjergji u sistemua në dhomëzën e vogël, të veçuar, ndërsa ajo mbeti në sallon. Çfarë ndjen njeriu kur i prishet qetësia dhe territori personal? Tronditje, ankth, një lloj frike e heshtur.
Nga natyra e butë dhe e duruar, Bardha gjithsesi e pati të vështirë ta pranonte këtë realitet të ri. “Për kaq vite kam qenë zonja e vetes,” murmuriste me vete. “Miqtë vinin si të ftuar, familjarët për vizitë… e tani, ja ku u gjetëm. Ç’të bëj, s’po ia gjej dot fundin.”
Pasi sqaruan me vështirësi gjërat bazë — kush çfarë kishte në frigorifer, radhën e larjes, pastrimin, blerjet dhe përdorimin e banjës — pyetja kryesore mbeti pezull: çfarë do të ndodhte më tej?
Nëse dikur Bardha Kalemi kthehej nga puna e lodhur me dëshirën për të pushuar, tani shtëpia ishte kthyer në provë durimi. Lodhja i shtohej çdo ditë, bashkë me irritimin.
Gjergji sillej si qiramarrës: ikte e vinte kur t’i donte qejfi. Ndonjëherë shfaqej në tre të mëngjesit, herë të tjera nuk kthehej fare për natë. Nga sjellja e tij, Bardha e kuptoi shpejt se ai ishte në kërkim aktiv të një gruaje tjetër.
Përveç rraskapitjes, nisën të grumbulloheshin edhe fyerje të rënda, të dhimbshme, që e shtrëngonin shpirtin si pranga hekuri. Të dy po afroheshin rrezikshëm drejt një krize nervore. Një rrugëdalje ishte e domosdoshme.
Bardha filloi të shmangte shtëpinë. Qëndronte deri vonë në zyrë, ndërsa fundjavave dilte gjithë ditën — herë për pazar, herë te motra ose mbesa, herë thjesht endet nëpër qytet. Dëshira për t’u kthyer në shtëpi kishte humbur krejtësisht.
Kaluan pushimet e Vitit të Ri, dhe pas tyre, jeta dukej sikur po hynte në një fazë edhe më të rëndë, me ditë pune që premtonin përplasje të reja.