— Këtu, — tha Bardha duke treguar këmbën me dorë, — mbahu tek unë… Duhet të shkojmë në spital. Ndoshta është thyer…
Gjergji nuk humbi kohë. E ngriti me kujdes në krahë dhe e çoi deri te një stol pranë pallatit. Ajo lëshoi një psherëtimë të fortë nga dhimbja, duke shtrënguar dhëmbët. Taksi që thirrën mbërriti shpejt dhe brenda pak minutash ndodheshin në urgjencën e traumës. Pas vizitave, radiografisë dhe vendosjes së allçisë, u kthyen sërish në shtëpi, të lodhur, por disi më të qetë.
Ironikisht, rolet mes tyre u përmbysën. Tani ishte Gjergji ai që kujdesej për Bardhën. Me përkushtim të rrallë, pastronte banesën, gatuante, i sillte ushqimin në kohë dhe madje e ndihmonte të lahej në vaskë. Gjatë atij muaji, u afruan sërish, njësoj si në rininë e hershme. Kujdesi i tij i ngrohtë i riktheu Bardhës kujtime të bukura, çaste lumturie që ajo për vite të tëra ishte përpjekur t’i varroste në heshtje.
Kur këmba u shërua dhe allçia u hoq, diçka kishte ndryshuar edhe brenda saj. Ajo nuk zgjatej më në punë; përkundrazi, mezi priste të kthehej në shtëpi. E vinte re vëmendjen e shtuar të Gjergjit, por çdo mendim për një jetë të përbashkët e largonte me frikë. Nuk guxonte as ta shqiptonte me vete.
Në përvjetorin e Bardhës Kalemi, apartamenti u mbush me të afërm dhe shoqe. Gjergji i dhuroi një buqetë të madhe me lule. Pas largimit të të ftuarve dhe pas një darke të gjatë, ai e ndihmoi të sistemonte enët. Kur gjithçka u pastrua dhe u vendos në dollapë, ai u ndal dhe foli me zë serioz:
— Bardhë, ulu pak… duhet të flasim, — tha ai, duke ia kapur dorën. — Të lutem.
Ajo u ul, duke u përpjekur të kuptonte çfarë kishte ndër mend. “Mos ka gjetur shtëpi tjetër?” mendoi. “Do të largohet? Le të ikë… s’do ta mbajmë me zor.”
— E di që ndoshta nuk je gati të më përgjigjesh menjëherë… — nisi ai me ngadalë.
Zemra e Bardhës filloi t’i rrihte fort. “Mos do të shesë pjesën e tij?” mendoi e tmerruar. Djersa e ftohtë i mbuloi ballin.
— Bardhë, le të provojmë ta nisim gjithçka nga e para, — vazhdoi Gjergji. — Martohu me mua.
Nga xhepi i pantallonave nxori një unazë dhe ia zgjati. Ajo e shikonte e habitur, herë unazën, herë fytyrën e tij. Ai ia vendosi unazën në gisht.
— Shiko, të rri për mrekulli, — buzëqeshi. — Atëherë? Pranon? Apo do kohë për të menduar?
Lotët i rrodhën nëpër faqe. Gjergji u tremb dhe e përqafoi fort.
— Qetësohu, — i tha duke i ledhatuar flokët. — Do të jemi mirë, jam i sigurt. Nuk është rastësi që fati na bashkoi sërish.
Bardha nuk foli. U mbështet në supin e tij të ngrohtë dhe buzëqeshi mes lotëve. Për herë të parë në jetën e saj, ndihej e qetë, e lehtë dhe vërtet e lumtur.