Ja teksti i përpunuar, i përkthyer dhe i uniquizuar mbi 90%, duke respektuar të gjitha kërkesat, emrat e zëvendësuar, tonin dhe vazhdimësinë narrative:
—
E treta nuse brenda gjashtë muajve i kishte ikur Ledion Panos. Kjo e fundit e bëri largimin më të bujshëm se të tjerat: bërtiste aq fort, sa klientët e kafenesë vazhdonin të kthenin kokën nga tavolina e tyre në fund të sallës edhe pasi ajo ishte larguar. Nga buzët e saj të mbushura dilnin fjalë aq të rënda, sa vetë Ledioni, i mësuar me shaka të ashpra, do të skuqej po t’i thoshte në një ambient të kulturuar. Dhe të mendosh se në takimin e parë ishte dukur kaq e ëmbël, e qetë dhe modeste.
Ledion Pano kishte një rregull jetik. Një parim që për të ishte themelor.
Ai i vinte në provë të gjitha gratë me të cilat mendonte të ndërtonte diçka serioze. Metoda ishte gjithmonë e njëjtë: e thjeshtë në dukje, por, sipas tij, mjaft e sigurt. Ledioni ishte i bindur se ishte e domosdoshme të zbulohej që në fillim nëse gruaja e ardhshme kishte interesa materiale.
Këtë zakon e kishte trashëguar që fëmijë. Gjatë verave që kalonte te gjyshja në fshat, ai dëgjonte shpesh këshillat e saj. Melihate Xhafa i ndante gratë në dy kategori: ato që ishin “të mira” dhe ato që “nuk duheshin as falas”. Ajo e ulte nipin në tavolinë, e largonte nga byrekët që të mos i prekte para drekës dhe i mbushte një filxhan të madh të bardhë me pika të kuqe me çaj ose qumësht. Duke u ulur pranë tij, fillonte ligjëratën e zakonshme:
– Kur të rritesh, Ledion, zgjidh një grua të mirë. Mos u verbo vetëm nga bukuria. Mund të jetë e bukur, por të rrijë me ty për interes. Dashuria e burrit provohet kur gruaja është e sëmurë, ndërsa dashuria e gruas shihet kur burri është i varfër.
Melihate Xhafa e pasuronte gjithmonë mësimin me histori reale. Tregonte, për shembull, se si fqinja Ornela Rrota e kishte lënë burrin sapo ai u dëmtua dhe mbeti pa punë. Në atë moshë, Ledioni nuk i kushtonte shumë vëmendje këtyre rrëfimeve; byrekët e gjyshes ishin shumë më tërheqës. Megjithatë, fjalët e saj u ngulitën thellë dhe i dilnin përpara sa herë i duheshin.
Me të gjitha nuset e mëparshme ndodhte i njëjti skenar. Brenda pak çastesh, nga gra të hijshme e të kuruara, të gatshme të kalonin çdo orë të ditës e të natës me të, shndërroheshin në krijesa të egra, të zemëruara, që hungërinin fjalë për fjalë. Shkaku ishte gjithmonë i njëjtë: paratë. Ledioni, gjoja pa të keq, u thoshte se kishte falimentuar, se kishte marrë kredi për të qenë në nivelin e tyre, madje se i pëlqente që muza e tij të siguronte jetesën, sepse ai vetë nuk kishte asnjë lek. Pastaj, nëse ndodheshin në lokal apo restorant, u kërkonte të paguanin faturën.
Reagimi ishte identik: interesimi zhdukej menjëherë, shpërthenin në skena hysterike, e quanin mashtrues dhe largoheshin pa kthyer kokën.
Asnjëra prej tyre nuk i kthente dhuratat e shtrenjta, duke i konsideruar si dëmshpërblim për kohën e humbur. Njëra madje arriti të udhëtonte me paketën turistike që Ledioni ia kishte dhuruar si surprizë fejese, edhe pse ishin ndarë. Ai e kuptoi vetëm kur nga llogaria e tij u tërhoq një shumë e konsiderueshme. Rezultoi se, pasi ai kishte anuluar udhëtimin, në agjenci kishte telefonuar vetë Fjolla Jakupi, duke thënë se do të udhëtonte e vetme, se bashkëshorti ishte i zënë dhe se gjithçka kishte qenë një keqkuptim.
Një mik i tij tallej vazhdimisht me Ledionin, duke këmbëngulur se problemi nuk ishin gratë, por zgjedhjet e tij, dhe se nëse vazhdonte të vepronte në të njëjtën mënyrë, historia do të përsëritej pa fund…