Ai i kishte thënë vetes se, kur diçka nuk po funksionon me zor, më e mençura është ta lësh të shkojë. Dhe Ledion Pano, për herë të parë pas shumë kohësh, e bëri vërtet këtë: hoqi dorë nga pritshmëritë, nga analizat pa fund dhe nga përpjekjet për të kontrolluar gjithçka.
Ditëlindja e tij erdhi pa ndonjë entuziazëm të veçantë. Miqtë, me qëllimin më të mirë në botë, i dhuruan një certifikatë për rafting në lumin pranë Peqinit. Ledioni e quajti menjëherë dhuratë të pavlefshme. Nuk kishte qenë kurrë adhurues i aventurave të tilla, nuk i pëlqente as ideja e rrezikut, as ajo e lodhjes së panevojshme. Për muaj të tërë e shtyu udhëtimin, madje u përpoq t’ia jepte dikujt tjetër certifikatën, por rasti i përshtatshëm nuk u shfaq kurrë. Në fund, kur moti u përmirësua dhe afati po mbyllej, iu desh të nisej vetë.
Mbrëmja e së premtes nuk premtonte asgjë të jashtëzakonshme. Programi i argëtimit ishte tepër modest: një territor i vogël i rrethuar pranë një shtëpize njëkatëshe, një qoshe për pjekje në skarë dhe dy shishe birrë të futura në një frigorifer të vogël, si gjest mikpritjeje nga baza turistike. Asgjë që të të ngjallte dëshirë për festë.
Ledioni doli në verandë dhe mori frymë thellë dy herë radhazi. Ajri ishte njëkohësisht i rëndë dhe i freskët, tipik për mbrëmjet pranë lumit. Futur duart në xhepa, u drodh lehtë nga freskia që po zbriste me muzgjet dhe u kthye për t’u futur sërish brenda. Pikërisht atëherë, larg, pranë ujit, i ra në sy një siluetë femërore. Figura qëndronte mbi një këmbë dhe tundte krahët në mënyrë qesharake, sikur po luftonte me ajrin.
Ai ndaloi për një çast, duke u përpjekur të dallonte më qartë. Errësira po e mbështillte ngadalë trupin e errët, i cili nuk lëvizte nga vendi. Ledioni u fut sërish në shtëpizë, mori xhaketën dhe doli përsëri. Përreth nuk kishte askënd; vetëm pranë godinës administrative qëndronin dy makina dhe disa njerëz që flisnin mes tyre.
I shtyrë nga një ndjesi shqetësimi, u drejtua nga lumi, me frikën se mos e humbiste nga sytë atë figurë.
– Mos u afroni më shumë, këtu është baltë, të tërheq poshtë, – tha gruaja e re, duke zgjatur dorën paralajmëruese.
Ledioni ndaloi dhe pa tokën poshtë këmbëve të tij.
– Pra, prandaj po valëvitni krahët? Nuk arrini të dilni? – e pyeti.
– Jo, nuk mundem, – u përgjigj ajo pa e fshehur bezdinë.
– Po pse nuk thërrisni ndihmë? Po errësohet.
– Sepse s’kisha pse të futesha këtu. Doja disa foto të bukura dhe ja ku përfundova. Kush ta dinte që gjithandej ka gurë, ndërsa këtu vetëm baltë.
– Mos lëvizni, do përpiqem të gjej diçka, – tha ai.
Ledioni vështroi përreth, por nuk gjeti asgjë të dobishme, përveç disa dërrasave të ngulitura në një gardh që zbriste drejt lumit. Me pak mundim, shkuli disa prej tyre, i vendosi njëra pas tjetrës drejt gruas dhe, duke ecur mbi to, arriti shumë pranë saj.
– Më jepni duart!
Ai e tërhoqi me aq forcë, sa ajo u shkëput nga çizmet dhe fluturoi drejt tij, si tapë shampanje.
– Paska forcë serioze, – tha ajo me habi.
Ledioni drejtoi shpatullat. Për herë të parë, vitet e kaluara në palestër i shërbyen për diçka reale, jo vetëm për pamje.
Me kujdes, e çoi gruan mbi gurë të thatë, pastaj u kthye për çizmet. I nxori nga balta e trashë, i shpëlau në lumë dhe ia solli.
– Ja, – tha ai thjesht.
– Ju faleminderit shumë. Unë jam Hana Prifti.
– Ledion Pano, – u prezantua ai, duke i zgjatur dorën, të cilën ajo e shtrëngoi.
Ledioni qeshi dhe e ndihmoi të ngrihej plotësisht nga gurët. Ajo qeshi gjithashtu, e vetëdijshme për komiken e gjithë situatës.
Teksa ktheheshin drejt shtëpizave, biseda nisi vetvetiu. U ndanë për pak, por pas rreth njëzet minutash, të dy arritën në të njëjtin përfundim: ishte shumë më mirë ta kalonin mbrëmjen bashkë, sesa të rrinin secili vetëm, në shtëpiza të ftohta dhe të heshtura.