Duke ecur drejt mbrëmjeve të qeta pranë shtëpizave, ata zbuluan se kishin shumë më tepër pika takimi nga sa kishin menduar në fillim. Madje, asnjëri nuk kishte ardhur në rafting nga ndonjë dëshirë e kahershme personale; të dy po shfrytëzonin certifikata dhuratë, të marra rastësisht, pa ndonjë plan të madh pas tyre. Kjo ngjashmëri e vogël u kthye shpejt në një temë të gjerë bisede dhe i bëri të ndiheshin më afër njëri-tjetrit.
Fundjava kaloi me një shpejtësi marramendëse. Kur erdhi momenti i ndarjes, si Ledioni ashtu edhe Hana ndien një trishtim të lehtë, atë lloj mërzie që të kap kur di se diçka e bukur po mbyllet përkohësisht. Ishte koha për t’u kthyer në jetën e zakonshme.
– Mirë, duhet të nisem, – tha Hana me keqardhje. – Më pret autobusi dhe më pas aeroporti.
Ledioni u shtang.
– Aeroporti? Po ti the që je nga këto anë, nga vendlindja jote.
– Po, jam nga këtu, – buzëqeshi ajo, – por tani jetoj në Peqin.
Ai pothuajse u hodh nga vendi.
– Edhe unë jam nga Peqini!
– Seriozisht?
Gëzimi në fytyrën e Hanës ishte i dukshëm dhe i sinqertë. Ideja e ndarjes nuk i pëlqente aspak; brenda saj kishte lindur dëshira që kjo njohje të mos mbetej thjesht një episod fundjave.
Dhe ashtu ndodhi. Takimet nuk u ndërprenë. Ata udhëtuan bashkë drejt kryeqytetit dhe, pothuajse pa e kuptuar, u përfshinë në një lidhje pasionante. Ledioni ishte i lumtur si kurrë më parë. Për herë të parë në jetë, pranë kësaj gruaje ndihej shtyllë, burrë i vërtetë, dikush i domosdoshëm. Hana ia kthente ndjenjat dhe gjithçka tregonte se edhe ajo kishte rënë në dashuri.
Ai e mbulonte me vëmendje: dhurata të papritura, buqeta lulesh, darka në restorante elegante, shëtitje nëpër ekspozita dhe net teatrore. Me çdo gjest i tregonte se për të, ajo ishte qendra e botës. Pas tre muajsh nuk e përmbajti më veten dhe i propozoi martesë, duke e ftuar të zhvendosej tek ai. Hana buzëqeshi butë dhe tha se oferta ishte jashtëzakonisht joshëse, por… përgjigjen do ta jepte vetëm pas tre muajsh të tjerë.
Sipas saj, për një vendim kaq të rëndësishëm duhej të njihje një burrë të paktën gjashtë muaj. Pas gjysmë viti, sipas bindjes së saj, mjegulla e dashurisë shpërndahet dhe njeriu shfaqet ashtu siç është në të vërtetë. Askush nuk mund t’i fshehë qëllimet dhe ndjenjat e veta për aq gjatë.
Një të diel, Ledioni e ftoi Hanën në premierën e një shfaqjeje teatrore dhe më pas i sugjeroi ta vazhdonin mbrëmjen në një restorant. Gjithçka po shkonte bukur, deri në momentin kur ai, papritur, nisi atë bisedën e vjetër – të njëjtën që kishte shkatërruar çdo lidhje të mëparshme. Mendja i thoshte ta linte për një herë tjetër, por fjalët i dolën vetë nga goja.
– Kam grua dhe fëmijë, – tha troç. – Por jemi në proces divorci, – shtoi me nxitim, ndërsa në mendje e qortonte veten: “Pse nuk thashë thjesht se s’kam para, si gjithmonë? Çfarë gruaje… ajo e ka parë pasaportën time.”
Hana nuk reagoi fare. Vazhdoi të hante sallatën e saj, duke shijuar me qetësi çdo kafshatë. Për disa sekonda përtypi gjethet e gjelbra, duke e parë drejt e në sy. Asnjë nga gratë e mëparshme nuk kishte heshtur kaq gjatë.
Kjo e shtyu Ledionin të shtonte edhe më shumë “erë zjarri”:
– Pas alimentacionit, nga rroga nuk do të më mbetet pothuajse asgjë. Do të duhet të ndihmoj edhe për kredinë e shtëpisë, – vazhdoi ai, pa e kuptuar se po thellohej gjithnjë e më shumë në trillimin e vet. Ku ishte parë që një grua të mos shpërthente pas gjithë këtyre “por”-eve?
Por Hana ishte e përqendruar te pjata e saj dhe thjesht dëgjonte. Në të vërtetë, ajo ishte një bashkëbiseduese e shkëlqyer dhe një dëgjuese e rrallë. Ledioni po fundosej në gënjeshtrat e veta, duke harruar plotësisht se…