…se çdo fjalë e radhës që po nxirrte nga goja po bëhej gjithnjë e më e pabesueshme.
Më në fund, Hana Prifti nuk duroi më. E uli pirunin mbi pjatë me një lëvizje të qetë, por vendimtare.
Ledioni u ndal menjëherë. U përgatit për shpërthim, për skenë, për dramë. Ishte i bindur se tani do të vinte “koncerti”.
Por vajza përballë tij bëri vetëm një gllënjkë ujë. Vendosi gotën mbi tavolinë dhe, me një fytyrë krejt të qetë, foli sikur të ishte duke treguar diçka krejt të zakonshme:
– Unë mora një ftesë nga një burrë i lirë, pa barrë dhe pa detyrime. Megjithatë, një ish-grua apo fëmijë nuk më trembin. Po të rrëfehem edhe unë, Ledion. Jo, mos u frikëso, fëmijë nuk kam. Por kam një nënë të sëmurë. Pothuajse e gjithë rroga më shkon për pelena, ilaçe dhe për masazhistin që vjen rregullisht, që të mos i krijohen plagë ngaqë rri shtrirë. Netët i kaloj pranë saj. Kohë të lirë nuk kam. Kur dal me ty, i lutem tezes të rrijë me të ose paguaj një kujdestare. Edhe udhëtimin ku u njohëm, ma bëri dhuratë tezja, vetëm që të merrja frymë për disa ditë.
Ledioni nuk e kuptoi as vetë çastin kur veshët iu skuqën flakë.
– Çfarë ke? – e pyeti Hana, sapo e pa teksa piu me një frymë gjithë gotën me ujë.
– Por… unë kam qenë në shtëpinë tënde. Aty nuk kishte askënd tjetër përveç teje! – tha ai me habi të sinqertë.
Hana ngriti vetullat lehtë.
– Nuk të pëlqeu kur dikush gënjen, apo jo? Ja pra. Apo vendose të më testoje? Edhe unë kam qenë në shtëpinë tënde. Nuk pashë asnjë foto me grua apo fëmijë. Edhe në dokumente, ato rubrika janë bosh. Nëse ajo që the pak më parë do të ishte e vërtetë, unë nuk do të kisha më asnjë lidhje me një gënjeshtar. Varfëria nuk më tremb. Gënjeshtra, po.
Ledioni u ndje sërish sikur toka po i rrëshqiste nën këmbë. Për herë të parë në jetën e tij, nuk ishte ai që kontrollonte situatën. Ishte ai që po vlerësohej. Dhe gruaja përballë tij ishte dukshëm më e zgjuar.
– Më fal, Hana, – tha ai me zë të ulët. – Të betohem, ishte budallallëk. Nuk e di ç’më gjeti.
– Uf, sa i shpifur, – bëri ajo një grimasë, madje nxori edhe gjuhën. Pastaj shpërtheu në të qeshur. – Jo ti, sallata.
E qeshura e saj erdhi papritur. Ledioni u tendos, duke shtrënguar cepin e mbulesës së tavolinës. Nuk ishte i sigurt nëse ajo po tallej apo ishte ende e zemëruar. Por më në fund mori guximin, u përkul mbi tavolinë dhe ia kapi dorën.
– Do të bëj çfarë të duash. Vetëm mos ik. Të lutem.
Hana e vështroi me një shikim lozonjar, sikur po bënte llogari në mendje.
– Çfarëdo gjëje?
– Çfarëdo, – pohoi ai pa hezitim, gati të pranonte çdo kusht.
– Mirë, – tha ajo duke buzëqeshur. – Atëherë ja detyra jote: imagjino sikur je vërtet i shkatërruar. Pa buqeta, pa restorante, pa shfaqje. Vetëm ti. Më afrohu ashtu siç je, pa zbukurime. Paratë shpesh e maskojnë njeriun, e bëjnë të duket më i mirë se ç’është. Pa to, mbetemi vetëm vetja. Ma trego kush je në të vërtetë.
Dy vjet më vonë, Ledion Pano qëndronte në zyrën e gjendjes civile në Peqin, duke mbajtur Hanën për dore. Ajo shkëlqente në fustanin e bardhë, e brishtë dhe e mbushur me dritë. Ai e shikonte dhe mezi mbante lotët.
– Më vure në provë për një kohë të gjatë, – i tha, ndërsa i vendoste unazën në gisht, – por sot të jam mirënjohës. Tani e di që kam bërë zgjedhjen e duhur. Të dua.
Hana e pa me një ngrohtësi që ia preu frymën.
– Po si ndryshe? – pëshpëriti ajo. – Tani do të jemi bashkë gjithë jetën. Do ta duam dhe do ta pranojmë njëri-tjetrin ashtu siç jemi.