Rozafa Kola vuri re menjëherë se Dashamir Toplana kishte veshur këmishën e tij më të mirë — atë ngjyrë kremi, që e kishin blerë bashkë një vit më parë, për ditëlindjen e tij.
Edhe këpucët ishin të reja.
Madje kishte vendosur edhe mansheta, gjë që nuk e bënte kurrë në shtëpi, sidomos të dielave, kur zakonisht rrinte me rroba komode.
— Rozafa, duhet të flasim, — tha ai, duke qëndruar pranë dritares, me shpinë nga ajo.
Ajo e uli ngadalë filxhanin e kafesë mbi tavolinë. Zemra iu drodh lehtë, por çuditërisht jo nga frika — ishte më shumë një ndjesi kureshtjeje.
Ishte e qartë se Dashamiri e kishte menduar gjatë këtë bisedë. Si një moment solemn, gati ceremonial.
Dhe papritur e kuptoi: ai priste lot, lutje, ndoshta një shpërthim emocional. Në vend të kësaj, brenda saj u përhap një qetësi e pazakontë.
— Mendoj se është më mirë të ndahemi, — vazhdoi ai, pa u kthyer. — Të dy e dimë këtë.
— E dimë? — pyeti ajo, e habitur nga toni i vet.
I qetë. Thuajse i interesuar.
Dashamiri u kthye më në fund. Në fytyrën e tij lexohej habi — reagimi i saj nuk përputhej aspak me atë që kishte parashikuar.
— Po. Jemi njerëz të rritur. Ndjenjat kanë shteruar, pse të bëjmë sikur?
Rozafa u mbështet në karrige.
Njëzet e dy vite martesë. Një djalë i rritur. Kishin kaluar adoleshencën e tij dhe krizën e saj të të dyzetave. Dhe tani, me sa dukej, po niste kapitulli i vërtetë i të pesëdhjetave të saj.
— Po unë ku do të shkoj? — pyeti thjesht.
— Eh… — Dashamiri hezitoi. — Mund të rrish për ca kohë te Hyrie Molla. Ose të marrësh diçka me qira. Në fillim do të të ndihmoj financiarisht.
Hyria — motra e saj, që gjithmonë kishte qenë e bindur se Rozafa kishte gabuar që u martua me të.
“Do të të ndihmoj me para.” Sa bujare tingëllonte.
— Po ti, çfarë ke ndërmend të bësh? — e pyeti ajo.
— Unë? — ai u duk i papërgatitur për kundërpyetje. — Asgjë të veçantë. Ndoshta do ta shes apartamentin dhe do të blej diçka më modeste.
— Apartamentin? — Rozafa anoi kokën. — Këtë këtu?
— Po, këtë. Çfarë ka?
Ajo u ngrit dhe iu afrua dritares. Dashamiri, instinktivisht, bëri një hap prapa.
Poshtë, nxënësit e shkollës ecnin me çanta në shpinë — viti i ri shkollor kishte nisur. Jeta vazhdonte, e pandikuar nga dramat e të rriturve.
— Dashamir, e mban mend në emër të kujt është regjistruar apartamenti? — tha ajo qetë.
— Në emrin tim, sigurisht. Pse pyet?
— Në emrin tim? — në zërin e saj u shfaq një habi e lehtë, pothuaj bindëse. — Je i sigurt për këtë?
Për herë të parë gjatë gjithë bisedës, ai u duk i hutuar.
— Sigurisht që jam. E kemi blerë shumë kohë më parë…
— E kemi blerë me paratë që m’i kishte dhënë nëna ime para se të martoheshim, — tha Rozafa ngadalë, duke lënë pezull kujtimin që sapo po hapej.