…të ardhmen tonë. Ajo kishte shitur dhomën e vet në një apartament të përbashkët dhe më kishte thënë thjesht:
“Mbaje për ditët që do të vijnë.”
Dhe ashtu ndodhi — për ditët tona që do të ndërtoheshin së bashku.
Dashamir Toplana heshti. Fjalët iu shuan në buzë, sikur dikush t’i kishte prerë hovin.
— Prandaj edhe u regjistrua në emrin tim, — vazhdoi Rozafa Kola me qetësi. — Ti atëherë nuk kishe punë fikse, ishe në kërkim të asaj që e quaje “thirrje”. Banka kërkonte dokumente të ardhurash për kredinë, dhe unë i kisha.
A të kujtohet tani?
— Po ne… ne kishim rënë dakord… — belbëzoi ai.
— Po, kishim rënë dakord që do të ishte e përbashkët. Dhe ashtu ishte, — ia ktheu ajo. — Derisa vetë ti vendose ta ndajmë çdo gjë me thikë.
Rozafa u ul sërish në karrige dhe e mori filxhanin. Kafeja ishte ftohur, por ajo piu një gllënjkë pa u menduar.
— E di çfarë, Dashamir? Papritur e kuptova që ke të drejtë. Ndoshta vërtet duhet të ndahemi.
— Vërtet? — ai u gjallërua, megjithëse në shikim i kaloi një hije pasigurie.
— Po. Dhe meqë kërkon kaq shumë një fillim të ri, le ta bëjmë siç duhet, pa dredhi.
Unë qëndroj këtu — apartamenti është i imi. Ti gjen një strehë tjetër. Vetë. Me mjetet e tua.
— Rozafa, por mund ta zgjidhim ndryshe, si njerëz…
— A nuk po sillemi si njerëz? — buzëqeshi ajo lehtë. — Doje liri dhe po ta jap. Pa kushte, pa gjysmë-masa.
Ai u ul përballë saj. Këmisha e tij më e mirë, papritur, iu duk e pavend.
— Tani për tani nuk kam para për një shtëpi tjetër…
— Ndërsa unë nuk kam asnjë dëshirë të të mbaj më, — u përgjigj ajo pa ashpërsi. — Ti vetë the që jemi të rritur.
— Mendoja se do ta mbyllnim këtë paqësisht…
— Pikërisht kështu po bëjmë. Askush nuk bërtet, askush nuk bën skena. Thjesht secili merr atë që ka zgjedhur.
Ti doje që unë të largohesha, por ja që po largohesh ti.
A të duket kjo e padrejtë?
Rozafa u ngrit, mori filxhanin dhe shkoi drejt lavamanit. Telefoni i saj ndriçoi me një njoftim për dërgesën e ushqimeve — porosia e bërë dje për sot.
— Më duhet pak kohë të mendohem, — mërmëriti Dashamiri.
— Patjetër, — tha ajo, duke shpëlarë filxhanin. — Vetëm mos e zvarrit shumë. Sot pres shoqet dhe nuk do të doja të hapnim debate familjare para tyre.
Ai u mbyll në dhomën e gjumit. Rozafa e dëgjoi duke folur në telefon, zë ulët, por i trazuar. Ajo mori qeset me ushqime dhe nisi të presë perimet për drekë.
Lëvizjet i kishte të rregullta, thuajse qetësuese.
Pas rreth gjysmë ore, Dashamiri u kthye në kuzhinë.
— Rozafa, ndoshta u nxituam. Po sikur ta flasim edhe një herë?
— Çfarë ka mbetur për t’u diskutuar? — ajo nuk i hoqi sytë nga dërrasa e prerjes. — Ti e ke marrë vendimin tënd dhe unë jam plotësisht dakord me të.