— Pra, gjithçka është e qartë, — vazhdoi Rozafa me një qetësi që të ftohte. — Çdo gjë është bërë “me ndershmëri”.
Dashamiri u përpoq të kapte një fije tjetër argumenti.
— Po apartamenti? Në fund të fundit, kemi investuar të dy. Riparimet, mobiliet…
— Riparimet? — Rozafa ngriti më në fund sytë. — Ato që i bëri babai im, me duart e veta, pa marrë asnjë qindarkë?
Apo mobiliet që u blenë nga paga ime, ndërkohë që ti “kërkoje veten” dhe thoshe se nuk doje të lidhje veten me asgjë të qëndrueshme?
— Unë kam punuar gjithmonë! — u mbrojt ai.
— Ke punuar, po. Vetëm se rroga jote zhdukej për nevojat e tua, ndërsa familjen e mbaja unë. Të kujtohet si e justifikoje?
“Një burrë duhet të ketë para personale, për respekt ndaj vetes”.
Dashamiri heshti, sikur fjalia t’i kishte mbetur në fyt.
— Dhe po aq mirë më kujtohet si thoshe se nuk ishe gati për fëmijë. Pastaj, kur lindi Visar Begaj, the se atësia të frikësonte.
Ndërsa tani u tregon të gjithëve sa baba i përkushtuar je.
— Ç’lidhje ka kjo tani? — tha ai i acaruar.
— Ka shumë lidhje. Sepse e di saktësisht që vendimi yt nuk u mor dje. As javën e kaluar. Kjo ka kohë që piqet.
Rozafa uli thikën, u kthye përballë tij dhe e shikoi drejt e në sy.
— Më thuaj, Dashamir Toplana… Dafina Tola, a i pëlqen ky apartament? Apo keni ndër mend të blini diçka tjetër?
Ngjyra iu zhduk nga fytyra.
— Çfarë Dafine?
— Ajo me të cilën shkëmben mesazhe prej gjashtë muajsh. Tetë vjet më e re, punon në kompaninë tënde, ende pa fëmijë, por me shumë dëshirë për t’i pasur. Apo gaboj në ndonjë detaj?
— Më ke përgjuar? — murmuriti ai.
— Nuk kishte nevojë. I the vetë të gjitha. Të kujtohet ajo mbrëmje, tre javë më parë? Erdhe në shtëpi i lumtur, duke folur për një kolege: sa e zonja, sa premtuese.
Të nesërmen, për çudi, bleve një këmishë të re.
Rozafa mori një peshqir dhe fshiu duart.
— Fillove të lahesh çdo mëngjes. Më parë e bëje në darkë. Ndryshore parfumin. U regjistrove në palestër, për herë të parë pas dhjetë vitesh.
— Rozafa… — nisi ai, por ajo nuk e la.
— Dhe telefoni. Tani e merr me vete edhe në banjë. Dikur e lije kudo. Dhe buzëqesh gjithmonë kur sheh ekranin.
Ora inteligjente në kyçin e Dashamirit u ndez. Ai e pa me shpejtësi dhe e mbuloi dorën.
— Dafina po të shkruan? — pyeti Rozafa, me një kureshtje të ftohtë.
Ai u ul rëndë në karrige.
— Nuk e kisha planifikuar…
— Çfarë saktësisht? Të dashuroheshe apo të zbulohej gjithçka? — tha ajo ngadalë. — Apo mendove se ishte më e leverdishme të largohesha unë. Apartamenti të mbetet ty, imazhi yt mbetet i pastër — gruaja iku vetë — dhe me Dafina Tolën mund të vazhdosh pa pengesa, sikur gjithçka të ketë ndodhur natyrshëm.