…të ndërtonte diçka të pastër mbi rrënojat.
Rozafa Kola u ul përballë tij, me shpinën drejt dhe shikimin e qartë.
— E di çfarë më habit më shumë? — tha ajo qetë. — Nuk ndiej as zemërim. Madje, në një mënyrë të çuditshme, të jam mirënjohëse.
Ai ngriti vetullat.
— Falë teje kuptova se jam shumë më e fortë nga sa e kam menduar ndonjëherë.
— Dhe tani? Çfarë ke ndër mend të bësh? — pyeti Dashamir Toplana, me zë të pasigurt.
— Të jetoj. Pikërisht këtu, në shtëpinë time. — buzëqeshi lehtë. — Ndoshta më në fund do t’u kthehem ëndrrave që i kam shtyrë gjithmonë. Nuk kam pasur kurrë kohë për veten. Tani do ta kem.
— Po Visari? — e ndërpreu ai.
— Visar Begaj është njëzet e një vjeç. Është i rritur. Do ta kuptojë vetë shumë mirë se cili prind çfarë zgjedhjesh bën.
Dashamiri u ngrit dhe nisi të sillej nervoz nëpër kuzhinë.
— Rozafa, ndoshta mund të gjejmë një marrëveshje… Jam gati të të kompensoj financiarisht.
— Të më kompensosh për çfarë? — pyeti ajo me habi të sinqertë.
— Për apartamentin… për vitet që kemi kaluar bashkë.
— Dashamir, po përpiqesh të blesh shtëpinë time që të sjellësh këtu të dashurën tënde?
— Mos e thuaj kaq prerë…
— Atëherë si? — zëri i saj mbeti i qetë. — Po më ofron para që të mbetem pa çati mbi kokë?
Rozafa qeshi. Pa hidhërim. Pa mllef.
— E di ç’është më ironike? Dikur do ta kisha pranuar. Nga keqardhja për ty. Do të thosha me vete: “I shkreti, nuk e bëri nga e keqja, thjesht u dashurua”.
Do të shkoja te motra ime dhe madje do të të kërkoja falje që nuk arrita të të mbaja.
Ajo u ngrit dhe iu afrua dritares.
— Sot e shoh qartë: ti thjesht besoje se unë isha e rehatshme, ajo që duron gjithçka në heshtje.
Dhe e di çfarë?
Gabove.
— Pra… nuk do të largohesh? — e pyeti ai me zë të ulët.
Rozafa u kthye. Në sytë e saj kishte qetësinë e dikujt që sapo kishte zbuluar forcën e vet.
— Jo. Ti do të largohesh. Sonte. Dhe do të marrësh vetëm sendet e tua personale.
— Po sikur të mos pranoj?
— Atëherë nesër Dafina Tola do të mësojë se burri që dashuron nuk është i lirë, por ende i martuar. Dhe njëkohësisht do të mësojë edhe planin tënd për zgjidhjen e “problemit të banesës”. Mendon se do t’i pëlqejë?
Dashamiri heshti.
— Ke një orë kohë, — shtoi ajo. — Shoqet e mia vijnë në pesë. Nuk do të doja të ishin spektatore të një drame familjare.
Rozafa mori spërkatësen nga dritarja dhe nisi të ujiste lulet.
Shtëpia u mbush me heshtje. Vetëm zhurma e ujit dhe kërcitja e lehtë e dyshemesë nën hapat e burrit që po mblidhte jetën e vjetër.
Ajo buzëqeshi drejt manushaqes së saj të preferuar.
Jeta e vërtetë sapo po fillonte.