Skënder Çuko e kishte bindjen e patundur se ishte burrë i vërtetë. Dhe pse jo? Shtëpinë e kishte, familjen po ashtu. Dy djem i rriteshin në oborr, ndërsa gruaja i qëndronte në krah: e zgjuar, e bukur dhe e matur. Ajo e njihte mirë vendin e vet, e respektonte burrin dhe kurrë nuk fliste pa masë. E dinte fort mirë se Skënderi nuk e duronte llafazaninë e panevojshme.
Edhe djemtë i kishte mësuar njësoj: te i ati shkohej vetëm për punë me rëndësi. Ai ishte gjithmonë i zënë dhe nuk kishte durim për gjëra të kota.
Në fakt, Marsel Toplana dhe Taulant Gjoni nuk kishin nevojë për shumë këshilla. Ishin djem të shkathët dhe e kishin kuptuar herët rregullin e shtëpisë: sa më larg babait, aq më pak telashe.
Sidomos kur vinte dimri dhe Skënderi gjente kënaqësi të veçantë te një zakon i çuditshëm – zhytja në ujë të akullt për Ujin e Bekuar. Kush e kishte shpikur këtë marrëzi, nuk dihej. Sot dimrat ishin më të butë, por dikur të ftohtët të ngrinte gjakun.
Pesë vite më parë, për herë të parë, ai vendosi t’i merrte edhe djemtë me vete te vrima e akullit.
Gruaja atë ditë nuk pushoi së ankuari:
– Skënder, të lutem, mos e bëj! Janë ende fëmijë. Ku t’i çosh në ujë akulli?
– Ç’fëmijë thua? – ia preu ai. – Njëri tetë, tjetri dhjetë. Është koha të burrërohen. Nuk u ndodh gjë. Për më tepër, i lajnë të gjitha mëkatet. Do ta mbajnë mend herën tjetër para se të bëjnë rrëmujë në shkollë e të mos dëgjojnë prindërit.
Sado që ajo iu lut, djemtë u detyruan të futeshin në ujë. Skënderi i kapi për dore dhe i tërhoqi pas vetes, pa u ndalur as nga i ftohti i ashpër – atë vit kishte të paktën dhjetë gradë nën zero.
Në shtëpi, nëna u vu menjëherë në punë. I fërkoi me pomadë, u dha qumësht të nxehtë me mjaltë dhe u mbushi çorapet me mustardë. E gjitha nga frika se mos sëmureshin.
Skënderi e shikonte dhe qeshte me të madhe:
– Pse dridhesh kaq shumë për ta? Asgjë nuk u gjeti. Kishte fëmijë edhe më të vegjël atje, hynin vetë në ujë. Këta i deshëm t’i tërhiqnim.
– T’i tërhiqnit?! – u tmerrua ajo. – Çfarë horrorri!
– S’ka asnjë horror, – tha ai prerë, duke mbushur gotën. – Herën tjetër do të futen vetë.
Por hera tjetër nuk erdhi. Një ditë para festës, të dy djemtë, si me porosi, u sëmurën. Edhe Skënder Çuko, kokëfortë siç ishte, e kuptoi se këtë herë uji i akullt nuk bënte për ta. U ankua pak, u nervozua, por në fund shkoi vetëm.
Vitin pasues, ngjarjet morën sërish një kthesë të njohur, duke lënë të kuptohej se historia nuk kishte mbaruar ende.