Edhe atë herë, si për inat, gjithçka u rrokullis njësoj dhe Skënder Çukos iu desh të nisej drejt vrimës së akullit pa asnjë shoqëri.
Rreth e rrotull kishte grumbull njerëzish sa s’mbante mend. Skënderi priti radhën në heshtje, u zhyt shpejt në ujin e ngrirë dhe, pa u ndalur gjatë, mori rrugën e kthimit për në shtëpi.
Ishte mbrëmje e vonë; errësira kishte rënë dhe rruga mezi dukej. Papritur, dritat e makinës ndriçuan një siluetë. Një burrë ecte buzë asfaltit, kthente kokën herë pas here, qartë në pritje që dikush ta merrte drejt qytetit.
Skënderi nuk kishte zakon të merrte njerëz rrugës. Kurrë. Megjithatë, këtë herë, pa e ditur pse, ngadalësoi dhe ndaloi.
– Hip, – i tha, duke hapur derën e makinës. – Po të çoj.
– Të faleminderit, more bir, – u gëzua burri i moshuar, u ul rehat pranë shoferit dhe, me një buzëqeshje kureshtare, pyeti: – U laje sot?
– Në këtë ditë nuk lahen njerëzit, o gjysh, po zhyten, – ia ktheu Skënderi me ton korrigjues. – Ke jetuar gjatë, e s’e di?
– Për mua, s’ka ndonjë ndryshim të madh, – tha tjetri qetë.
– Po si s’ka?! – u nxeh Skënderi. – Njerëzit futen në ujin e akullt për të larë mëkatet. Është provë vullneti, e di ç’do të thotë të hidhesh në lumë në acar? E megjithatë e bëjnë. Sepse festa është e tillë. Uji është i shenjtë. Ndodh një herë në vit. Traditë e vjetër.
– Që uji quhet i shenjtë, s’kam kundërshtim, – buzëqeshi burri, – por mëkatet nuk i heq nga njeriu. Kot shpresojnë.
– Ç’thua kështu, o gjysh?! – Skënderi u drodh në sedilje. – Si quhesh, të paktën?
– Më thirr Gëzim Deda, – u përgjigj tjetri. – Gabim s’bën.
– Gëzim, a je në vete? Del që gjithë këta njerëz s’dinë gjë, futen në ujë të akullt, ndërsa ti i sheh nga lart?
– Po e tepron, – foli Gëzimi pa u trazuar. – S’po tallem me askënd. Secili bën si mendon. Thjesht, mëkatet s’kanë lidhje këtu.
– Si s’kanë lidhje? Po festa atëherë?
– Festa e zhytjes, apo si? – qeshi lehtë Gëzimi.
– Pagëzimi! Je njeri i çuditshëm.
– Pikërisht, Pagëzimi, ose siç quhet ndryshe, Bogojaftimi. Dhe askund, në asnjë ligj të Zotit, nuk shkruhet se atë ditë njeriu duhet patjetër të futet në vrimë akulli.
– Po si jo? Kështu është bërë gjithmonë! Traditë!
– Traditë, dakord, – pranoi Gëzimi. – Do, futu. Por mos prit që të dalësh prej andej i pastruar nga mëkatet dhe i shndërruar në shenjtor, sepse rruga përpara njeriut është shumë më e ndërlikuar se kaq.