Dhe megjithatë, qesharake është se shumë njerëz as nuk e shohin si shpresë; ata janë të bindur se gjithçka ndodh vetvetiu, sikur mjafton një zhytje dhe puna mbaron. Ah, sikur gjërat të ishin kaq të thjeshta.
– Aspak e thjeshtë! – shpërtheu Skënder Çuko. – Ke provuar ndonjëherë vetë?
– Jo, – u përgjigj qetë Gëzim Deda. – Po përse të provoj? Unë e festova Bogojaftimin siç duhet. Isha në shërbesën e mëngjesit, mora kungatën. Pastaj shkova të vizitoja një mik. Ishte sëmurë. I dhashë një dorë: preva ca dru, pastrava borën në oborr.
– Çfarë bore? Çfarë drush? – qeshi Skënderi me të madhe. – Rri këtu e na mban ligjërata, ndërsa nuk e di që në ditë feste nuk lejohet të punohet!
– Unë nuk punova, – buzëqeshi sërish Gëzimi. – Unë ndihmova një mik. A e dalloni ndryshimin?
– Nuk shoh asnjë dallim.
– Më vjen keq për këtë.
– O Gëzim, ma ngatërrove mendjen krejt, – psherëtiu Skënderi. – Në ujë s’duhet të futesh, punë paska të lejueshme. Mos je ndonjë sektar, more?
– Unë jo, – tha ai me qetësi. – Po ju?
– Unë jam më ortodoks se kushdo! – ia ktheu Skënderi me inat të përzier me krenari.
– Atëherë duhet ta dini edhe thelbin e festës, edhe çështjen e zhytjes. Meqë ra fjala, a mund t’ju pyes diçka?
– Pyet!
– Sa shpesh futeni në ujë në këtë ditë?
– Çdo vit, pa përjashtim!
– Dhe a keni parë ndonjëherë prift pranë vrimës së akullit?
– Po, kam parë.
– Çfarë bënte?
– Erdhi, e bekoi ujin.
– Po vetë, u fut?
– Jo.
– Dhe pse mendoni se nuk u fut?
– Nga ta di unë? Ndoshta s’i lejohet! Ose kanë ndonjë rregull të vetin!
– Ose ndoshta sepse nuk është kjo gjëja kryesore, – tha Gëzimi me ton të butë. – Si mendoni? Fundja, priftërinjtë duhet të jenë të parët që zbatojnë ligjin.
– Ndoshta… nuk e di.
– Ju thoni se për t’u zhytur në ujë të ftohtë duhet vullnet i hekurt. Unë, nga ana tjetër, po ju them këtë: të qëndrosh në shërbesë pa lëvizur fare kërkon edhe më shumë forcë. Jo të gjithë ia dalin, sidomos herën e parë.
– Eja, mos ma thuaj këtë, – qeshi Skënderi. – Gjeje pak masën! Me çfarë po e krahason? Kjo është më e lehtë se hiçgjë!
– Mos u nxitoni, – ia ktheu Gëzimi me një vështrim tinëzar. – Për ju, kjo është e pamundur.
– Për mua?! – Skënderi hoqi dorën nga timoni nga nervozizmi. – Po unë…
– Jo, nuk do t’ia dilni, – përsëriti Gëzimi i menduar. – E shoh që nuk keni qenë asnjëherë në shërbesë. Nuk do ta përballoni. Hera e parë është më e vështira.
– Pa lëvizur fare?
– Pikërisht.
– Dhe për çfarë vëmë bast?
– Për çfarëdo që dëshironi ju.
– Mirë atëherë, – tha Skënderi me zjarr. – Nëse unë e përballoj shërbesën, ti futesh në ujë. E nëse jo, atëherë… atëherë do ta vendosim kushtin bashkë.