– Nëse jo, – shtoi Gëzimi pa e ngritur zërin, – atëherë çdo të diel do të vish në kishën tonë për meshë.
– Çdo të diel? Për gjithë jetën?! – Skënderi hapi sytë i tronditur. – Kjo tashmë është e tepruar!
– Po pse gjithë jetën? – buzëqeshja i luante në sy Gëzimit. – Vetëm një muaj.
– Vetëm kaq?
– Vetëm kaq.
– Domethënë, katër të diela gjithsej.
– Saktësisht. E mbyllëm?
– E mbyllëm! – tha Skënderi me hare dhe i ra dorës së shtrirë të Gëzimit.
– Atëherë, nesër? – pyeti ky i fundit.
– Nesër? Po pse kaq shpejt? – u çudit Skënderi.
– Sa kohë që uji s’është ngrirë ende. Kush e di, ndoshta gaboj dhe ti e fiton bastin?
– Ah, e qartë… Mirë pra. Nesër qoftë.
Në mëngjes, Skënderi u ngrit para agimit. Gjumi nuk e zinte, pa e ditur as vetë pse.
Në kishë mbërriti i pari. Pak më vonë erdhi prifti, e hapi derën dhe e ftoi të ndizte qirinjtë e vegjël të altarit.
Skënderi tundte kokën në shenjë mohimi. S’kishte idenë më të vogël si bëhej ajo punë.
Ngadalë nisën të mblidheshin njerëzit. Ajo që e habiti më shumë ishte numri i madh i burrave mes tyre.
Pas pak u shfaq edhe Gëzimi. Sapo e pa Skënderin, buzëqeshi, iu afrua dhe qëndroi pranë tij.
– E mban mend marrëveshjen? – i pëshpëriti. – Pa lëvizur. Do të të vëzhgoj.
Skënderi nuk ia doli ta përballonte të gjithë shërbesën. Këmbët i gumëzhinin, duart nuk dinte ku t’i fuste, lëvizte pa pushim. Pastaj i kruhej hunda dhe filloi të teshtinte. Në fund, i dorëzuar, doli jashtë. Megjithatë, nuk u largua. Nuk donte të dukej frikacak në sytë e Gëzimit.
Shërbesa vazhdonte brenda. Skënderi qëndroi në prag dhe priti mbarimin…
Më në fund, Gëzimi doli nga kisha dhe u habit kur e pa aty.
– Mendova se ia kishe mbathur.
– Unë s’kam ikur kurrë nga askush, – murmuriti Skënderi. – Me pak fjalë, Gëzim, ti fitove. Vetëm një gjë s’e kuptoj: si ia dalin plakushkat ta përballojnë gjithë këtë lodhje?
– Ah, kjo është një sekret i madh.
– Tallesh me mua?
– Sigurisht që po. Por edhe jo krejt. Nëse e mbash fjalën e dhënë, do ta kuptosh vetë.
– Jam njeri i fjalës.
– Kjo është mirë. Atëherë, do të shihemi përsëri?
– Do të shihemi…
Fjalën e mbajti. Katër herë radhazi, Skënderi shkoi në kishë.
Herën e pestë hyri pa e detyruar askush… Diçka e tërhiqte.
Një vit më vonë, për festën e Pagëzimit, ai qëndronte në shërbesën festive bashkë me gruan dhe djemtë e tij. Dhe askujt nuk do t’i shkonte ndër mend se kishin ardhur me zor…