— Po iki, mjaft më! Nuk u martova që të më bjerë mbi shpinë gjithë barra e shtëpisë! Darka prapë s’është gati, fëmija qan, rrëmujë kudo! S’kam më dëshirë të kthehem në këtë shtëpi, a nuk e kupton? Ç’janë gjithë këto që ke hedhur këtu, as te tryeza s’afrohesh dot!
— Ku po shkon, darka pothuajse u bë… Vrapo, ndaloje babin sa s’është vonë!
— Babi, babi, mos ik!
Luana Marashi u pengua sërish në qilimin e vogël dhe u shtri për tokë në mes të korridorit. Dera e hyrjes u përplas me zhurmë përpara syve të saj dhe ajo shpërtheu edhe më fort në të qara…
Nëna e Luanës kishte qenë gjithmonë e ngadaltë në lëvizje, por zemërmirë, më e mira në botë për të. Të atin mezi e mbante mend: ishte vetëm pesë vjeçe kur ai u largua duke përplasur derën. Nëna e bezdiste për gjithçka, ai gjente faj kudo, ndërsa asaj i binin duart, humbiste forcën për të vazhduar.
Edhe pse e vogël, Luana e kuptoi në mënyrën e saj. I vinte keq për mamanë; ajo dukej e pasigurt, e papërgatitur për jetën, sikur çdo gjë e rëndonte më shumë seç duhej.
Kështu jetuan të dyja, vetëm.
— Jam si gjyshja jote, nga ana e mamasë sime. Ti ndoshta s’e mban mend. Ne të dyja jemi paksa të ngathëta, por ti jo. Ti je e shkathët, — e qetësonte nëna. — Jeta jote do të jetë ndryshe. Në shkollë ishe e zonja, përgjigjeshe pa frikë para dërrasës, jo si unë!
Kur Luana u martua, Gentian Prifti i propozoi menjëherë të jetonin te shtëpia e tij.
— Sa mirë që do jeni veçmas, se mos ju bezdis e bëhem barrë, — u gëzua nëna. — Të paça me fat, bijë!
— Mos u mërzit, mami, jemi afër, — e përqafoi Luana.
Për nënën nuk shqetësohej: kishte punën që e donte, miq të shumtë dhe nuk ndihej kurrë vetëm.
Ndërsa për Luanën, për herë të parë, gjërat po shkonin siç duhej në dashuri.
Gentiani ishte pak më i madh në moshë, por e kuptonin njëri-tjetrin pa fjalë. Kishin aq shumë të përbashkëta, sa dukej e sigurt që gjithçka do të ecte mirë. Sidoqoftë, të jetonin më vete ishte zgjedhja më e mirë, edhe larg mamasë së dashur.
Gentianit i pëlqente gjithçka te Luana. Të dy nxitonin pas pune për t’u kthyer në shtëpi e për të kaluar mbrëmjen bashkë. Ndërsa fundjavat po afroheshin, ata nisën t’i planifikonin me të njëjtin entuziazëm, si një premtim i qetë për vazhdimin e historisë së tyre.