Fundjavat i kalonin shpesh larg shtëpisë: herë shkonin te miqtë, herë dilnin jashtë qytetit për pak ajër. Ndonjëherë mjaftoheshin me një shëtitje të gjatë, pastaj porosisnin diçka për të ngrënë dhe mbyllnin mbrëmjen me një film të thjeshtë, të zgjedhur pa shumë mendim. Në ato çaste, Luana gjithmonë e ndiente vështrimin e Gentianit mbi vete, të ngrohtë dhe të dashuruar. Ajo u mësua aq shumë me atë ndjenjë dhe u bind kaq fort në dashurinë e tij, sa i dukej se kështu do të mbetej përgjithmonë.
Një ditë, me një frymë të thellë dhe zë që i dridhej lehtë, Luana ia dha lajmin burrit:
— Gentian, do të kemi një fëmijë… a je i lumtur?
— Po tallesh? Sigurisht që jam! Madje shpresoj që fëmija i parë të jetë vajzë. Luana ime, sa fat kam që të kam njohur, — tha ai, dhe fjalët e tij i tingëlluan si muzikë.
Gentiani e shihte çdo mëngjes sa rëndë e kishte Luanën nga të përzierat dhe përpiqej t’ia lehtësonte ditën. I sillte mëngjesin në shtrat, sepse diku kishte lexuar se ushqimi pa u ngritur e ndihmonte të ndihej më mirë.
Ndërkohë, Luana mendonte se frika e saj për martesën kishte qenë e kotë. Gentiani dukej se do të ishte një baba i mrekullueshëm. Kujtimet e hidhura të fëmijërisë së saj ishin thjesht hija e së shkuarës; fakti që e ëma nuk kishte pasur fat, nuk do të thoshte se i njëjti rrugëtim e priste edhe atë.
Kur lindi Elira Doda, Gentiani ishte jashtë vetes nga gëzimi.
— Shiko sa duarza të vogla ka! Dhe sytë, tamam si të tutë, Luana! Jam i lumtur… tani e di pse jetoj, kam vajzat e mia të dashura.
Ai vërtet u përpoq. Punonte më shumë se më parë dhe në mbrëmje nuk rrinte duarkryq: merrej me Elirën, e ushqente, e ndërronte dhe bënte punët e shtëpisë kur Luana nuk ia dilte dot. Herë pas here vinte edhe mamaja e Luanës, e merrte vogëlushen për shëtitje dhe i jepte së bijës pak frymëmarrje.
Atëherë Luana i pëshpëriste Elirës:
— E sheh sa baba i mirë kemi? Është më i miri në botë, na do shumë.
Por një mbrëmje gjithçka u përputh keq. Gentiani u kthye i rraskapitur nga puna, Luana kishte pasur një ditë të vështirë, Elira qante pa pushim. Gjatë shëtitjes, vogëlushja ishte rrëzuar në baltë dhe, si për ta plotësuar, lavatriçja u prish. Gentiani nuk foli; lodhja i lexohej në fytyrë. Nuk ndihmoi si zakonisht dhe shkoi drejt e në shtrat për të fjetur, duke lënë në ajër një heshtje që paralajmëronte se diçka po ndryshonte.