Megjithatë, një ditë Gentiani e tha atë që i kishte vërtitur prej kohësh në mendje, me një ton gati të pavëmendshëm, por që Luana e ndjeu si një thikë të ftohtë pas shpine. Ai përmendi porositë e ushqimit, faktin që ajo dukej sikur nuk e merrte me shumë seriozitet gatimin, dhe shtoi me dyshim në zë se ndoshta kishte diçka që ai nuk po e kuptonte.
Ja ku filloi gjithçka.
A mos vallë edhe dashuria e tyre do të thyhej përballë rutinës së përditshme? Si t’ia shpjegonte ajo gjithë atë ditë të gjatë me një fëmijë të vogël, lodhjen e padukshme, vrapin e pandalur?
Të justifikohej?
Jo. Luana vendosi që nuk do të ankohej. Do të mundohej t’i mbaronte të gjitha para se Gentiani të kthehej në shtëpi. Në fund të fundit, ai punonte fort dhe gjithmonë kishte qenë mbështetje për të.
Por këto mendime e hutonin. Gjërat i binin nga duart, përqendrimi i shpërndahej. E dinte që ishte pa kuptim, por nuk po ia dilte dot.
Edhe Elira kishte filluar të ecte tashmë, futeshe kudo, prekte çdo gjë. Si ia dilnin nënat e tjera?
Luana e mori vajzën në krahë dhe i foli me gjysmë zëri:
— Çfarë po bën kështu, Elira? Mami nuk po arrin asgjë, ndërsa ti vetëm bën rrëmujë. Babai do na qortojë. Luaj pak në rrethore, ndërsa unë i rregulloj punët shpejt, dakord?
Ajo hodhi sytë nga ora dhe ndjeu një pickim frike. Ndoshta ishte vërtet e ngadaltë. Ndoshta Gentiani një ditë do të zhgënjehej prej saj.
Elira u ul të luante, duke murmuritur fjalë të pakuptueshme mes lodrave. Luana, pa humbur më kohë, iu kthye kuzhinës. S’kishte vend për dorëzim. Ishte thjesht e lodhur nga qëndrimi i gjatë në shtëpi me fëmijën. Nuk ishte as e para, as e fundit.
Ajo përgatiti darkën, vari rrobat, pastroi gjithë apartamentin me fshesë me korrent. Pastaj u ndal përpara pasqyrës dhe u tremb nga pamja e vet.
— O Zot, ç’kam marrë këtë pamje? — psherëtiu.
U fut shpejt në dush. Uji i ngrohtë ia lehtësoi trupin dhe ia ngriti humorin. Flokët e gjatë, ende të lagur, i mblodhi me kapëse dhe veshi fustanin veror që Gentiani e pëlqente aq shumë.
Mjaft më me këto mendime pa kuptim, të sillej si një grua e lodhur nga vetja.
Papritur iu duk se Elira ishte qetësuar shumë. Luana hodhi sërish një sy nga ora. Çuditërisht, kishte bërë kaq shumë punë dhe kishin kaluar vetëm njëzet minuta.
Ajo shkoi te rrethorja. Elira rrinte ulur, duke rrotulluar në duar orën e vjetër me zile të Gentianit. Me gishtat e vegjël kishte kthyer akrepat një orë mbrapa dhe qeshte me të madhe.
Edhe Luana nisi të qeshte. Ishte sikur vajza e saj, si një magjistare e vogël, ta kishte kuptuar se mamit i duhej pak më shumë kohë.