Ajo e kuptoi se vajza, pa e ditur, kishte zhdukur çdo ankth që i ishte mbledhur në kraharor për muaj të tërë. Frikërat për nënën, për largimin e babait të Elirës, për pasigurinë e së nesërmes, u shkrinë si mjegull. Kjo ishte jeta e saj dhe ajo ishte e bindur se gjërat do të rridhnin ndryshe, sipas ritmit të tyre.
U dëgjua përplasja e derës së hyrjes dhe menjëherë pas saj zëri i Gentian Priftit, i lodhur, por i gjallë:
— Eh, ç’është kjo aromë kaq e mirë që po më vjen?
— Darka për burrin dhe babain më të dashur në botë, — tha Luana me buzëqeshje dhe doli drejt tij.
Gentiani e vështroi me habi të ëmbël.
— Sot dukesh e jashtëzakonshme, si dikur. Elira, pse mami ynë është kaq e bukur sot? — gjithë rraskapitja e ditës iu zhduk nga fytyra.
— Sepse vajza jonë ka një dhunti të rrallë, — u përgjigj Luana me shaka. — Ajo di ta kthejë kohën pas. Prandaj sot ia dola me gjithçka dhe jam në humor të shkëlqyer.
— Po ajo ora ime e vjetër? — vuri re Gentiani, duke qeshur.
Më pas u bë serioz.
— Mamaja më telefonoi. Nuk ndihet mirë dhe më kërkoi të shkoj nesër tek ajo. A mund të rrish ti me Elirën?
Gentiani nuk kishte qëndruar kurrë kaq gjatë vetëm me të bijën. Kur Luana u kthye në mbrëmje nga e ëma, ai vetëm tundte kokën me habi:
— Si ia del çdo ditë me të gjitha këto? Të kujdesesh për një fëmijë nuk qenka aspak aq e thjeshtë sa duket nga jashtë.
Një mbrëmje tjetër, mamaja e pyeti me kujdes:
— Si po shkojnë gjërat mes teje dhe Gentianit? Më duket se ju do shumë, ty dhe Elirën.
Luana mendoi se ndoshta nuk do të mund t’ia shpjegonte kurrë se familja nuk është vetëm dashuri. Nuk duhet t’i lejosh askujt të të ngarkojë gjithçka mbi shpinë, por as të harrosh bashkëshortin duke ia kushtuar gjithë vëmendjen vetëm fëmijës. Nuk ishte çështje ngadalësie apo gabimesh. Dhe ndoshta, babai i saj nuk kishte qenë aq i keq sa e kishte menduar dikur.
Jeta, e çuditshme, del të jetë njëkohësisht edhe më e thjeshtë, edhe më e ndërlikuar.
— Mami, të dua shumë. Ne jemi mirë, gjithçka është në rregull, — i tha ajo.
— Jam e lumtur ta dëgjoj këtë. Është mirë që jetoni veç. Sill Elirën ndonjë ditë, dilni bashkë diku, — u përgjigj e ëma.
— Patjetër, mami, faleminderit, — Luana e përqafoi fort. Ndoshta as nuk kishte pse ta mëshironte. Secili kishte lumturinë e vet.