Kastriot Sinani e shkaktoi me qëllim grindjen me Tringa Bardhin, me synimin e vetëm që ajo të largohej për disa ditë bashkë me fëmijët dhe të shkonte te e ëma. Ishte një skemë e vjetër e tij: sa herë i duhej shtëpia bosh dhe qetësia e vet, ai ndizte një sherr artificial. Jo gjithmonë i funksiononte, por kësaj here gjithçka rrodhi pikërisht ashtu siç e kishte planifikuar. Tringa u lëndua thellë, mblodhi rrobat e fëmijëve dhe u përgatit të nisej. Ndërsa ajo përpiqej të mos qante, Kastrioti nuk tregoi asnjë shenjë shqetësimi. Humbja e familjes nuk e trembte. Ishte i bindur se Tringa do ta falte sërish. Dy fëmijë i lidhin, një apartament i përbashkët i mban peng. Sipas llogarisë së tij, ndarja nuk i leverdiste asaj.
“Le të rrijë pak te e ëma,” mendonte me kënaqësi Kastrioti, ndërsa e shihte Tringën te korridori duke veshur fëmijët dhe duke imagjinuar ditët e tij të lira. “Madje, kjo i bën mirë martesës,” e justifikonte veten me cinizëm.
— Ja pra! — bërtiti ai teksa ato po dilnin nga dera. — Prapë vrapon te mamaja! Sapo lind një problem, fshihesh pas saj! Pse nuk rri të flasim e ta zgjidhim?
— Do që të qëndroj e ta zgjidhim tani? — ia ktheu Tringa, me zë të dridhur.
— Jo, aspak! — shpërtheu Kastrioti. — Je shumë e acaruar. Do flasim pas disa ditësh, kur të qetësohesh. Në këtë gjendje nuk mund të flitet me ty. Por sapo të mbërrini, më merr në telefon. Edhe pse jemi zënë, unë prapë shqetësohem për ty dhe fëmijët. Dua të di që keni arritur mirë. U kuptuam?
Tringa mbërriti te e ëma fiks në orën nëntë të mbrëmjes dhe, siç kishte premtuar, telefonoi menjëherë.
— Jam unë, — tha ajo sapo pushuan sinjalet e gjata. — Jam te mami. Po ti ç’bën? A po të mungoj?
— Jo, nuk më mungon, — u dëgjua një zë femre, i paturpshëm dhe i qetë. — Këtu s’ka kohë për mërzi. Nëse do, hajde tani.
Tringës iu ngrinë duart. “O Zot,” mendoi e trembur, “paska gabuar numrin.”
— Më falni, — mërmëriti ajo dhe e mbylli telefonin. Menjëherë kontrolloi numrin. Ishte i Kastriotit. “S’e kuptoj,” i rrahu mendja. “Numri i burrit tim dhe përgjigjet një grua.” Më e keqja ishte se ai zë i tingëllonte i njohur. “E kam dëgjuar diku më parë… por ku?” U përpoq të kujtonte, pastaj u ndal.
— Çfarë po bëj kështu! — tha me zë. — Në vend të flas me burrin tim, po kërkoj kujtime kot. Ai patjetër po shqetësohet.
Telefonoi sërish. Linja ishte e zënë. “Zënë… po kush ishte ajo?” Vetëm herën e tretë arriti ta kapte. Këtë herë priti që të fliste pala tjetër.
— Po dëgjoj, — tha Kastrioti. — Kush flet?
— Jam unë, — u përgjigj Tringa.
— Tringa? Pse hesht? Si shkuat? Si është mamaja? Fëmijët janë mirë? Ende je e mërzitur me mua?
— Çdo gjë është në rregull, — tha ajo. — Nuk jam e zemëruar. Po ti ku je tani?
— Ku do jem? Në shtëpi.
— Vetëm?
— Po, vetëm. Pse pyet?
— Çfarë po bën?
— Po shtrihem të fle. Grindja më lodhi shumë. Nesër kam punë. Mirë, mjaft folëm. Mos harro, jam ende i mërzitur. Më telefono para se të kthehesh. Kur mendon të vish?
— Mund të vij nesër. Jam qetësuar.
— Jo. Ti mund të jesh qetësuar, por unë jo. Mos u kthe pa kaluar tre ditë.
Kastrioti e mbylli telefonin dhe hodhi vështrimin nga Mimoza Rrota.
— Kush ishte? — pyeti ajo.
— Gruaja, — u përgjigj ai, i menduar. — Pyeste çuditshëm. M’u duk sikur dyshoi për diçka.
— Nuk besoj, — tha Mimoza me ton të butë. — Pse do dyshonte? Ju zihemi shpesh dhe ndaheni për ca ditë.
Por Mimoza shtirej. Ajo ishte e sigurt se Tringa kishte ndjerë diçka, sepse zëri që kishte dëgjuar më parë ishte pikërisht i saj. Ndërsa Kastrioti ishte në dush, ajo kishte parë emrin e gruas në ekran dhe ishte përgjigjur me qëllim. Donte që e vërteta të futej si thikë. Mimoza ishte mjeshtre e intrigave. Ajo kishte këmbëngulur që takimet të bëheshin në shtëpinë e Kastriotit dhe kishte qenë po ajo që e kishte mësuar si të provokonte grindje, në mënyrë që Tringa të largohej për disa ditë. Tani, ndërsa e shikonte atë pranë vetes, dëshirat e saj po rriteshin dhe ajo e ndiente se nuk i mjaftonin më këto takime të rralla.