…dhe ajo ndjesi e etjes për më shumë po i ndizte mendimet. Në kokën e Mimozës, gjithçka ishte tashmë e qartë dhe e vendosur: ai duhej të ishte vetëm i saj. Vetëm i saj. Takimet duhej të ndodhnin kur ajo ta dëshironte, jo kur atij i leverdiste pas ndonjë sherri të sajuar me gruan. Prej më shumë se një viti ishte lidhur me Kastriotin dhe, sipas saj, koha e lojërave kishte mbaruar. Ishte momenti që ai të bëhej bashkëshorti i saj dhe babai i fëmijëve që ajo i imagjinonte aq bukur, aq të përsosur.
Kur telefoni ra dhe ajo iu përgjigj me një ton qëllimisht provokues, Mimoza ishte e bindur se Tringa do ta dallonte menjëherë zërin e saj. Madje ishte gati të vazhdonte bisedën, ta shtynte edhe më tej thumbin. Por lidhja u ndërpre papritur. Tringa e kishte fikur telefonin.
— U tremb, — mendoi Mimoza me një buzëqeshje të hollë. — Sidoqoftë, kjo nuk do të mbarojë këtu. Ajo nuk do ta lërë me kaq. Do të fillojë të dyshojë… madje nuk përjashtohet që sonte të kthehet në shtëpi, vetëm për ta kontrolluar. Pikërisht këtë dua.
Dy orë më vonë, kujtesa e Tringës u kthye pas dhe copëzat u bashkuan.
— O Zot i madh! — thirri ajo papritur. — Po ai zë… ishte Mimoza Rrota!
— Kush është Mimoza Rrota? — pyeti nëna e saj, Teuta Fundo.
— Shefja e Kastriotit, — u përgjigj Tringa dhe nisi t’i tregonte për telefonatën e parë. — Atëherë nuk e njoha zërin. Vetëm tani më ra ndër mend. Ajo i telefononte shpesh dhe, kur ai s’mundej, më kërkonte mua të përgjigjesha. Atëherë… çfarë do të thotë kjo? Do të thotë se ajo është tani me të? Që ai më ka gënjyer gjithë këtë kohë?
— Mos u nxeh menjëherë, bijë, — u përpoq ta qetësonte Teuta.
Por Tringa tashmë ishte ndezur.
— Tani gjithçka merr kuptim! — vazhdoi ajo. — Ja pse i provokonte ato grindje të kota. Ja pse iu rrit rroga papritur. Mirë, shumë mirë… do të shkoj tani dhe do t’ua prish qejfin ashtu që s’do ta harrojnë kurrë!
— Jo, Tringë, këtë s’duhet ta bësh kurrsesi, — e ndali nëna.
— Si s’duhet?! — shpërtheu ajo. — Ata po argëtohen dhe unë duhet të rri duarkryq?! Jo, s’ka shans. Fëmijët do të rrinë me ty, ndërsa unë po kthehem menjëherë në shtëpi.
— Dhe do të shkosh kot, — ia ktheu Teuta me qetësi.
— Pse kot?
— Sepse, nëse gjërat janë ashtu siç thua, ajo grua pikërisht këtë pret. Ajo po të pret ty. Nuk do të habitet aspak nga ardhja jote. Madje është përgatitur. Prandaj foli me aq paturpësi — sepse nuk i trembet pasojave. Përkundrazi, ajo do që ju të ndaheni sa më shpejt.
Tringa heshti për një çast.
— Mendon se po më pret?
— Jam e sigurt. Vëre veten në vendin e saj.
— Po… e bëra. Ke të drejtë. Po çfarë të bëj atëherë? Të shtirem sikur s’di asgjë?
— Jo, jo. Ashtu nuk duhet lënë. Por as të vraposh natën në anën tjetër të qytetit nuk është zgjidhje. Tani ti e di që burri yt po të mashtron. E di edhe pse i krijonte të gjitha ato konflikte. Dhe mund të fillosh të mendosh për ndarje. Por për një ndarje që të leverdis ty. Për këtë, Kastrioti duhet të jetë i bindur se ti nuk ke marrë vesh asgjë.
— Nuk fle më në të njëjtën dhomë me të.
— Shumë mirë. Le të zhvendoset në dhomën e ndenjjes. Gjej një justifikim.
— Dhe pastaj?
— Pastaj, sipas rrethanave. E rëndësishme është të vendosësh çfarë do të fitosh nga kjo ndarje.
— Dua që apartamenti ynë i përbashkët të mbetet për mua dhe fëmijët, — tha Tringa.
— Vetëm kaq?
— Çfarë tjetër?
— Paratë?
— Ai do të paguajë alimentacion.
— Kjo është e vetëkuptueshme, — u përgjigj Teuta. — Por përveç kësaj, le të nxjerrë edhe pesë milionë lekë.
— Ku do t’i gjejë?
— Do t’i gjejë. Nëse di të lidhet me shefen, do të dijë edhe si t’i gjejë paratë.
Tringa mendoi për një çast.
— S’jam kundër. Apartament dhe pesë milionë… tingëllon shumë mirë. Por mos po kërkojmë tepër?
— Janë kërkesa normale, — tha Teuta pa u trazuar. — Nëse kemi fat, marrim edhe më shumë.
— Më shumë se kaq?!
— Do ta shohim rrugës, — buzëqeshi nëna. — Tani shtrihu të flesh. Nesër mendja punon më qartë.
— Po sikur Kastrioti të telefonojë?
— Pyetje me vend, — u përgjigj Teuta. — Zërat tanë janë të ngjashëm. Ma jep telefonin. Nëse telefonon, flas unë me të.
— Shumë ide e mirë, — pranoi Tringa, duke ia zgjatur aparatin. — Jam shumë e trazuar tani. Mund t’i them gjëra që s’duhen dhe të mbetemi pa apartament e pa para.
Teuta e pa të bijën me admirim. Falë Zotit u qetësua, mendoi ajo. Tani mendon për shtëpinë dhe lekët, jo për burrin tradhtar.
Kaloi edhe një orë tjetër.
Mimoza rrotullohej në shtrat pa gjetur gjumë. Sytë i kishte ngulur në tavan, me nerva të tendosura.
— Ç’është kjo marrëzi, — murmuriti me vete. — Sipas llogarive të mia, gruaja e tij duhet të kishte mbërritur tashmë. Dhe mes nesh duhet të kishte shpërthyer një përballje serioze…