…një përballje e fortë. Ku po endet ajo grua? u ziej Mimoza në mendje. Deri kur duhet të pres? Kjo po kthehet në tallje.
Ajo hodhi sytë nga ora e murit. Akrepat i dukeshin sikur lëviznin me ngadalë të qëllimshme. Jo, vendosi më në fund, kështu nuk shkon më. U ngrit pa zhurmë, vështroi për një çast Kastriot Sinanin që flinte i qetë, si të mos kishte asnjë hall në botë. Nga komodina mori telefonin e tij dhe, me hapa të lehtë, doli nga dhoma e gjumit drejt kuzhinës.
Numri i Tringa Bardhit u formua shpejt. Lidhja u vendos pothuajse menjëherë.
— Përshëndetje, — u dëgjua zëri në anën tjetër. — Nuk po të zë gjumi?
Mimoza nuk kishte as idenë më të vogël se nuk po fliste me Tringën, por me nënën e saj. Pa dyshuar fare, ajo vazhdoi me një ton të ftohtë e sfidues.
— Jo, nuk po fle, — tha ajo hapur. — Sepse këtu nuk ka kohë për gjumë. As për mërzi. Dhe këtë ta kam thënë që herën e parë kur më telefonove. Apo nuk e kuptove kush të ishte përgjigjur?
— Ah, qenkeni ju, zonja Mimoza, — u përgjigj qetësisht Teuta Fundo. — Si të mos ju njihja. Zërin tuaj e dallova që atëherë.
— Atëherë si duhet ta kuptoj këtë situatë? — nguli këmbë Mimoza. — Burri yt po kalon kohën me një tjetër, ndërsa ti rri e qetë?
— Po çfarë mund të bëj unë, zonja Mimoza? — u çudit Teuta.
— Çfarë të bësh? — shpërtheu Mimoza. — Të paktën mund të kishe ardhur këtu. Sinqerisht, nuk e kuptoj pse ende nuk je shfaqur.
— Dhe pse duhet të vij? — pyeti Teuta me qetësi të habitshme.
— Si pse?
— Sepse, në fund të fundit, kush jeni ju dhe kush jam unë, zonja Mimoza?
— Nuk po ju ndjek.
— Unë jam thjesht gruaja e tij. Ju jeni shefja e tij. Si mund të dal unë kundër jush? Kjo është një garë me peshë të ndryshme. Ju jeni më e re. Nuk keni fëmijë. Ndërsa unë?
— Për hir të së vërtetës, jemi pothuajse të së njëjtës moshë!
— Sidoqoftë, le të mbetet gjithçka siç është, — tha Teuta pa u lëkundur. — Nuk më dhemb.
— Çfarë do të thotë kjo? — u hutua Mimoza. — Si nuk të dhemb? Tringa! Ai është burri yt! A e kupton çfarë po thua?
— E kuptoj shumë mirë, zonja Mimoza. Dhe nëse shpresoni në ndonjë shpërthim emocional nga ana ime, gaboheni. Nuk jam e tillë. Do të duroj deri në fund.
— Pra nuk do luftosh për burrin tënd? As nuk do përpiqesh?
— Për çfarë? — u përgjigj Teuta. — Edhe sikur të vij tani, çfarë do ndryshojë? A do të tërhiqeni ju prej tij?
— Nuk do të tërhiqem, por…
— Pa “por”, — e ndërpreu me vendosmëri Teuta. — Për më tepër, as unë vetë nuk jam pa mëkate. Fëmijët tanë, në fund të fundit, nuk janë të Kastriotit. Vetëm ai nuk e di. Ju lutem, mos ia thoni kurrë. Tregoni pak solidaritet femëror.
— Natyrisht që nuk do t’ia them, — mendoi me zë Mimoza. — Solidaritet, po, por…
— Ju faleminderit, e dashur zonja Mimoza, — vazhdoi Teuta. — E dija që do më kuptonit si grua. Dhe në këmbim, ju premtoj se nuk do t’ju pengoj. Do të mbyll sytë për gjithçka. Mund të bëni çfarë të doni me Kastriotin.
— Çfarë do të thotë “çfarë të duam”?
— Pikërisht aq sa dëgjohet. Takohuni kur të doni, ku të doni. Madje edhe në apartamentin tonë, nëse ju leverdis. Thuajini atij se nuk ka më nevojë për grindje kot. Gjithçka është e qartë. Unë do t’i marr fëmijët pa zhurmë dhe do shkoj te mamaja ime sa herë që ai dëshiron të jetë me ju. Vetëm mos ma merrni burrin. Ne kemi dy fëmijë.
— Unë, në fakt, po planifikoja të martohesha me të, — tha Mimoza ftohtë.
— Po unë? Po fëmijët tanë? — u drodh zëri i Teutës.
— Ai do të paguajë alimentet.
— Po sikur të mësojë nga dikush se fëmijët nuk janë të tij?
— Nga kush do ta marrë vesh?
— Nga kushdo. Ka plot njerëz “të mirë” që e kanë për mision moralin familjar. Do gjenden patjetër. Dhe edhe sikur të mos ia thonë, ai mund ta kuptojë vetë. Burrat e ndjejnë këtë. Sidomos pas divorcit. Prandaj, zonja Mimoza, unë nuk kërkoj divorcin. Kam frikë se mos Kastrioti dyshon, bën analiza… dhe atëherë çfarë? Lamtumirë alimentet. Me dy fëmijë dhe pa asnjë mbështetje, kujt do t’i duhesha?
Prandaj ju lutem, le ta lëmë gjithçka siç është. Ju takohuni me Kastriotin sa të doni, unë nuk do t’ju pengoj. Madje do t’ia them edhe atij.
Vetëm këtë më mungonte, mendoi Mimoza e tërbuar. T’ia thotë vetë Kastriotit! Nëse ai e kupton se gruaja i lejon gjithçka, nuk do të largohet kurrë prej saj. Dhe planet e mia për t’u bërë gruaja e tij, për të pasur fëmijët e tij, do të shkojnë dëm. Jo. Kjo nuk më përshtatet aspak. Do ta ndryshoj rrjedhën. Dhe fakti që fëmijët e saj nuk janë të tij… ky informacion do të më duhet. Jo tani, por më vonë.
— Faleminderit për “bujarinë” tënde, Tringa, — tha ajo me një zë të përmbajtur. — E vlerësoj, por… kjo nuk është për mua. Një gjë është kur gruaja nuk di gjë, dhe tjetër krejt kur di gjithçka dhe e pranon.
— Dhe ku qëndron ndryshimi? — pyeti Teuta, ndërsa biseda po hynte në një fazë edhe më të mprehtë, duke hapur rrugën për një përballje që ende nuk kishte marrë fund.