— Çfarë dallimi ka? — u habit Teuta Fundo. — Në fund të fundit, kështu është shumë më e lehtë.
— Nuk e mohoj që është më e thjeshtë, — ia ktheu Mimoza Rrota qetësisht. — Por lehtësia nuk e justifikon mungesën e moralit.
— Atëherë, sipas teje, çfarë duhet të bëjmë?
— Ti dhe Kastrioti duhet ta mbyllni këtë martesë me divorc, — tha Mimoza me siguri, sikur po jepte një këshillë të vetmen të mundshme.
— Kjo nuk vjen në diskutim, — reagoi menjëherë Teuta. — Absolutisht jo. Së pari, banesa është blerë gjatë martesës. Do të thotë ndarje prone. Së dyti, unë nuk punoj. Askush nuk e di me çfarë do të jetoj pas ndarjes. Dhe së treti, ta kam thënë qartë: fëmijët e mi nuk janë të Kastriotit. Nëse ai e merr vesh, mbetem pa asnjë mbështetje financiare. Jo, Mimoza, pavarësisht respektit që kam për ty, unë nuk mundem.
Nuk mundet ajo, mendoi Mimoza me një zjarr të çuditshëm brenda vetes. Të gjithë munden, vetëm ajo jo. Sa më shumë reziston, aq më shumë më ngacmon. Tani ndarja e tyre nuk është thjesht plan — është çështje parimi. Me çdo kusht.
— Do të të marr më vonë, — tha ajo me zë të lartë, sepse në atë çast në kuzhinë u shfaq Kastriot Sinani.
— Nuk të zë gjumi, zemër? — e pyeti ajo me një buzëqeshje të butë.
— Dëgjova që po flisje me dikë, — u përgjigj ai duke hapur gojën nga gjumi. — U bëra kureshtar.
— Po flisja me gruan tënde, — tha Mimoza pa e ndryshuar tonin.
Kastrioti u zbeh.
— Ndodhi ashtu… ajo telefonoi ndërsa ne flinim, — vazhdoi Mimoza qetësisht. — Unë e hapa pa dashje. Ajo më njohu menjëherë. Nuk pata zgjidhje tjetër veçse t’i tregoja gjithçka për ne.
— Po tani? — pyeti ai i trembur. — Çfarë do të ndodhë?
— Asgjë e tmerrshme. Do të divorcoheni. Dhe ti do të bëhesh burri im.
— Nëse do, mund ta rregulloj unë situatën, — u përpoq Kastrioti. — Do ta marr në telefon. Do t’i them se ishte keqkuptim, se mes nesh s’ka asgjë. Tringa do të më besojë.
— Nuk dua. Edhe po të doja, ajo nuk do të besonte. Tha se nuk dëshiron të të shohë më. Madje të paralajmëroi të mos shfaqesh në shtëpi, se përndryshe… do të të bëjë ndonjë të keqe.
— Atëherë çfarë më mbetet të bëj?
— Vetëm një rrugë ke, — iu përgjigj ajo.
— Cila?
— Të më bindesh në gjithçka, — tha Mimoza. — Më beso, unë do ta rregulloj që të gjithë të dalin të kënaqur.
— Vërtet mendon se mundesh?
— Po, nëse nuk më pengon. Tani shko fli. Më duhet të sqaroj disa hollësi me gruan tënde.
Kastrioti u kthye në dhomë. Mimoza mori telefonin dhe thirri Tringa Bardhin.
— Kastrioti ishte këtu, — e nisi ajo bisedën.
— E kuptova, — u përgjigj Teuta pa emocione.
— Atëherë po të propozoj këtë, Tringë, — vazhdoi Mimoza. — Kastrioti heq dorë nga pjesa e tij e banesës në favorin tënd. Përveç kësaj, merr edhe një dëmshpërblim prej pesë milionë lekësh.
— Dhjetë milionë, — tha Teuta prerë.
— Gjashtë.
— Nëntë.
— Shtatë.
Pas një pazari të ftohtë, u ndalën te tetë milionë. U morën vesh edhe për detaje të tjera dhe u ndanë me urime formale për natë të qetë.
Fati i Kastriot Sinanit ishte vulosur.
Qysh të nesërmen, ai dorëzoi kërkesën për divorc. Gjithçka përfundoi shpejt. Ai mbeti pa banesë, ndërsa Tringa mori tetë milionë lekë nga Mimoza. Pak kohë më pas, Kastrioti u martua me Mimozën.
Por pas martesës, e vërteta doli në dritë: Kastrioti nuk mund të kishte më fëmijë.
— Pse nuk ma the më parë?! — shpërtheu Mimoza. — Çfarë të bëj tani me ty? Për çfarë më duhesh? Unë u martova me ty vetëm për këtë! Ëndërroja fëmijë të bukur!
— Po pse nuk më pyete? — iu përgjigj ai. — Do ta kisha thënë. E bëra me qëllim. Nuk doja më fëmijë. Kur Tringa solli në jetë dy, vendosa se mjaft. Shkova te mjekët. Ata më ndihmuan. Por çfarë ndryshon kjo? Ne sërish mund të jetonim mirë.
— Jo! — bërtiti Mimoza. — Nuk është mirë! Ne divorcohemi. Dhe nesër dorëzon edhe dorëheqjen.
— Po ku të shkoj? — u dëshpërua Kastrioti. — Nuk kam as shtëpi. Ti më detyrove ta lë. Me çfarë do jetoj? Jam i mbytur nga detyrimet financiare.
— Për këtë rri i qetë, — tha ajo ftohtë. — Fëmijët e Tringës nuk janë të tutë. Ajo vetë ma pranoi. Më kërkoi të mos ta tregoja. Por tani që po ndahemi, mendova se duhet ta dish. Të paktën kështu hakmerrem, mendoi ajo.
— Si nuk janë të mitë? — u tmerrua ai. — Atëherë të kujt janë?
— Nuk e di. Bëj analizat dhe shko në gjykatë. Çështja është e fituar.
Pasi bëri analizat, Kastrioti e kuptoi se Mimoza e kishte mashtruar.