Uji më pikonte mbi fytyrë dhe rreth e rrotull vazhdonin të dëgjoheshin të qeshura, por unë u drejtova papritur, hoqa velin nga koka dhe bëra diçka që ua ngrirë shprehjen të gjithëve. Grimi më ishte shkrirë, vijat e bojës më rrëshqisnin nëpër faqe, ndërsa fustani prej sateni, i rënduar nga uji, më ngjitej pas trupit. Disa të ftuar ende filmonin me telefona, disa talleshin me zë të ulët. Unë qëndroja në mes të atij burimi të ftohtë, pa lëvizur, dhe sytë i kisha ngulur vetëm tek ai.
Papritur gjithçka u mpak. Muzika sikur u shua, zhurmat u tretën. Dëgjoja vetëm frymëmarrjen time të shpejtë dhe rrahjet e forta të zemrës. Me hapa të ngadalshëm dola mbi buzën e fontanës, zbathur, duke u dridhur, por me shpinën drejt. Ia ktheva vështrimin drejt e në sy Marsel Gjinit.
— Të duket ende qesharake? — i thashë me zë të ulët, por të mprehtë.
Ai qeshi me përtesë. — Hajde, Elvana Prendi, ishte thjesht një shaka. Të gjithë po qeshnin.
— Po, — iu përgjigja ftohtë. — Të gjithë, përveç gruas sate.
Nëpër tavolina filluan të shkëmbeheshin shikime, pëshpëritjet u përhapën si valë. Mora velin që kishte rënë pranë meje, e shtrydha me dorë dhe e vendosa mbi tavolinë përballë tij.
— Ky është dhurata ime për ty, — thashë. — Një kujtim i asaj që sapo flake tej.
Ai bëri një gjest shpërfillës. — Mos e kthe në dramë, Elvana.
— Dramë? — buzëqesha hidhur. — Ti e nise. Unë vetëm do ta mbyll.
U ktheva nga orkestra dhe thirra me zë të prerë: — Ndërpriteni muzikën.
Pastaj iu afrova mikrofonit pranë skenës dhe u ndala përballë të gjithëve, duke marrë frymë thellë, ndërsa salla priste në heshtje.