Ndërsa kamerierët dhe të ftuarit qëndronin të ngrirë, pa guxuar të lëviznin, unë fola sërish. Zëri më dridhej, por fjalët më dilnin të pastra.
— E dini, — thashë, — sot besoja se po martohesha me një njeri që më donte, që më respektonte dhe që e kuptonte ç’do të thotë dinjiteti i një gruaje. Tani e kam të qartë: përballë kam dikë që e quan poshtërimin argëtim.
Pëshpëritjet u shuan. Marsel Gjini u përpoq të buzëqeshte, por buzët iu drodhën.
— Mjaft, Elvana, — murmuriti ai.
— Jo, — iu përgjigja, duke ia ngulur sytë. — Tani flas unë.
E kapa mikrofonin më fort dhe nga gishti hoqa unazën e martesës.
— Ky qenka simboli yt i forcës? — thashë ftohtë. — Merre.
Unazën e hodha në shatërvan. Zhurma e metalit që goditi ujin u përhap në sallë si një jehonë e thatë. Të ftuarit u shtangën; disa u tërhoqën instinktivisht, të pasigurt se si të reagonin.
— Kjo martesë mori fund, — vazhdova. — Por të falënderoj. Më dhe diçka që nuk blihet me asnjë shumë lekësh: qartësinë. Kuptimin se kurrë më nuk do të lejoj askënd të më nëpërkëmbë.
U ktheva, hoqa këpucën e lagur dhe, zbathur, ecja mbi mermerin e ftohtë. Fustani fëshfërinte lehtë, ndërsa heshtja e të pranishmëve më ndiqte hap pas hapi. Askush nuk foli.
Jashtë binte shi, por në kraharorin tim ndjeja një lehtësi të re, sikur ajri më në fund po hapej përpara meje.